บทที่ 26 - หลวี่เฉิงเฟิงผู้แทบจะร้องไห้ออกมา

บทที่ 26 - หลวี่เฉิงเฟิงผู้แทบจะร้องไห้ออกมา

ท่ามกลางการบรรเลงเพลงและร่ายรำอันรื่นเริง เซวียว่านหลี่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า เอ่ยปากขึ้น

"ทุกท่าน การฝึกฝนไม่ใช่เรื่องง่าย ผู้คนมากมายปรารถนาจะก้าวเข้าสู่ระดับเซียนแต่ก็ไม่อาจสมหวัง วันนี้สหายเต๋าหลวี่เฉิงเฟิงผ่านการฝึกฝนมาหลายพันปีจนได้เลื่อนระดับเป็นเซียน กลายเป็นสหายร่วมวิถีเดียวกับพวกเรา ขอให้พวกเราชูถ้วยสุราในมือขึ้น เพื่อแสดงความยินดีที่เขาก้าวขึ้นสู่วิถีแห่งเซียน"

"ฮ่าๆ ขอแสดงความยินดีกับสหายเต๋าหลวี่ที่ก้าวขึ้นสู่วิถีเซียน"

คนอื่นๆ ต่างชูถ้วยสุราขึ้นพร้อมเพรียง บนใบหน้าล้วนประดับด้วยรอยยิ้ม

ราวกับว่าการกลั่นแกล้งข่มขวัญก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

"ขอบคุณผู้อาวุโสทุกท่านที่เมตตา ผู้น้อยเพิ่งก้าวเข้าสู่วิถีแห่งเซียน ประสบการณ์ยังตื้นเขิน วันข้างหน้ายังคงหวังให้ผู้อาวุโสทุกท่านช่วยชี้แนะ"

หลวี่เฉิงเฟิงรู้สึกประหลาดใจระคนยินดี เขาลุกขึ้นชูถ้วยสุราและดื่มด่ำร่วมกับทุกคน

จากนั้นพวกเขาก็เริ่มสนทนากันถึงเรื่องการแบ่งปันอาณาเขตบริเวณเทือกเขาเทียนโจ้ว

ในยามนี้เมื่อมีขุมกำลังระดับเซียนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งแห่ง

ย่อมหมายความว่าขุมกำลังระดับเซียนที่อยู่รอบข้างนิกายเต้าหยวน จำเป็นต้องแบ่งปันอาณาเขตของตนออกมาส่วนหนึ่ง

ทว่าอาณาเขตนั้นหมายถึงทรัพยากร ย่อมไม่มีผู้ใดเต็มใจเฉือนผลประโยชน์ของตนเองออกมาอย่างเปล่าประโยชน์

เทือกเขาเทียนโจ้วตั้งอยู่ที่มุมหนึ่งของโลกเทวะบรรพกาลในเขตแดนหยวนเทียน

แม้ว่าเขตแดนหยวนเทียนจะกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต แต่ขุมกำลังระดับเซียนก็มีมากมายดุจขนโคเช่นกัน

หากขยายอาณาเขตออกไปด้านนอก ย่อมต้องเกิดความขัดแย้งกับขุมกำลังระดับเซียนแห่งอื่นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่มีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม

ย่อมไม่มีผู้ใดอยากผูกใจเจ็บกับขุมกำลังระดับเซียนแห่งอื่นเพียงเพื่ออาณาเขตเพียงเล็กน้อย

และเหตุผลที่งานชุมนุมบรรลุเซียนนี้ถูกจัดขึ้นโดยสำนักกระบี่เสวียนเทียนซึ่งแข็งแกร่งที่สุด

ไม่เพียงแต่เพื่อแสดงให้เห็นถึงบารมีของสำนักกระบี่เสวียนเทียนในฐานะขุมกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในเทือกเขาเทียนโจ้วเท่านั้น

แต่ยังเป็นเพราะเมื่อผลประโยชน์ของขุมกำลังอื่นได้รับความเสียหาย มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่สามารถสะกดข่มกลุ่มคนผู้ไม่หวังดีเหล่านั้นเอาไว้ได้

เย่ฉางชิงไม่ได้ตั้งใจฟังบทสนทนาของพวกเขา

สายตาของเขาจับจ้องไปยังกลุ่มนางรำที่กำลังบิดส่ายเรือนร่างอันเย้ายวน

ในฐานะชายหนุ่มเลือดร้อนที่เพิ่งจะอายุยี่สิบกว่าปี

ปกติไม่ได้พบเจอสตรีก็แล้วไปเถิด

แต่ในยามนี้เมื่อมีหญิงงามหยาดเยิ้มมากมายมาบิดส่ายเรือนร่างอยู่ตรงหน้า

กลับกระตุ้นไฟราคะในกายเขาให้ลุกโชนขึ้นมา

"ไม่ได้การ ไม่ได้การ วันหลังต้องหาคู่บำเพ็ญเพียรเสียแล้ว"

"อย่างไรเสียข้าก็เพิ่งจะอายุยี่สิบกว่าปี อัดอั้นไว้นานเกินไปย่อมไม่เป็นผลดีต่อร่างกาย"

เย่ฉางชิงหาข้ออ้างให้ตนเอง

อีกทั้งเขายังตัดสินใจแล้วว่า วันข้างหน้าจะต้องหากลุ่มนางรำเช่นนี้มาไว้บนยอดเขาเพียวเหมี่ยวบ้าง

ในยามว่าง การได้ชื่นชมท่วงท่าร่ายรำอันงดงาม ย่อมทำให้จิตใจเบิกบาน

ขณะที่เขากำลังชื่นชมท่วงท่าการร่ายรำของหญิงงามเหล่านั้นอย่างตั้งใจ

กลับพบว่าสีหน้าของหลวี่เฉิงเฟิงดูย่ำแย่ลงเรื่อยๆ

"ดูท่าทาง พวกเขาคงไม่ได้แบ่งปันผลประโยชน์ที่เหมาะสมให้กับท่านเลยสินะ"

เย่ฉางชิงเอ่ยถาม

"อย่าว่าแต่ไม่ได้แบ่งปันผลประโยชน์ที่เหมาะสมเลย พวกเขาถึงขั้นคิดจะมาฮุบผลประโยชน์จากพวกเราไปด้วยซ้ำ"

"เดิมทีขุมกำลังปุถุชนขนาดเล็กหลายร้อยแห่งรอบๆ ขุมกำลังระดับเซียน ควรจะถูกจัดให้อยู่ในเขตความรับผิดชอบของนิกายเต้าหยวนของพวกเรา"

"แต่ตอนนี้ พวกเขาไม่เพียงแต่ไม่อยากแบ่งขุมกำลังขนาดเล็กเหล่านั้นให้พวกเราแม้แต่แห่งเดียว หนำซ้ำยังต้องการให้พวกเราแบ่งพื้นที่จากอาณาเขตเดิมของพวกเราออกไปส่วนหนึ่ง นี่มันรังแกกันเกินไปแล้ว"

หลวี่เฉิงเฟิงมีสีหน้าเขียวคล้ำ กำหมัดที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อแน่น

ในใจรู้สึกอึดอัดจนแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว

หากแม้แต่อาณาเขตเดิมก็ยังรักษาไว้ไม่ได้

เช่นนั้นการที่เขาฝ่าฟันจนบรรลุระดับเซียนจะมีความหมายอันใดอีกเล่า

อีกทั้งอย่าได้ดูแคลนขุมกำลังปุถุชนขนาดเล็กเหล่านั้นเป็นอันขาด

ขุมกำลังขนาดเล็กที่อยู่ในเขตความรับผิดชอบ จำเป็นต้องส่งมอบทรัพยากรให้กับขุมกำลังระดับเซียนทุกปี

แม้ว่าแต่ละสำนักจะส่งมอบไม่มากนัก

แต่เมื่อรวมกันแล้ว สำหรับขุมกำลังระดับเซียนหน้าใหม่อย่างนิกายเต้าหยวน ก็นับเป็นรายได้มหาศาลเลยทีเดียว

"อย่างไรกัน เซียนแท้จริงหลวี่ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจกับการตัดสินใจนี้ของพวกเราอย่างนั้นหรือ"

"หากไม่พอใจจริงๆ เช่นนั้นก็ทำตามกฎของยุทธภพ ประลองกันตัวต่อตัวสิ"

กงซุนจี้ เซียนแท้จริงแห่งนิกายเทียนซาหัวเราะ

หลวี่เฉิงเฟิงสีหน้าดูไม่สู้ดีนัก

เซียนแท้จริงที่นั่งอยู่ที่นี่แต่ละคน ผู้ใดบ้างที่ไม่ได้ทะลวงระดับมาหลายร้อยปีหรือนานกว่านั้น

ส่วนเขาเพิ่งจะทะลวงระดับได้ไม่นาน ความแข็งแกร่งย่อมไม่อาจเทียบเคียงคนเหล่านี้ได้

หากให้ประลองตัวต่อตัว เขาไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของคนอื่นๆ ได้เลย

อีกทั้งเมื่อลงมือแล้ว สิ่งที่ต้องเผชิญย่อมไม่ใช่เพียงคนเดียว แต่เป็นยอดฝีมือวิถีเซียนทั้งหมดที่นั่งอยู่ที่นี่

"ประลองตัวต่อตัวหรือ เช่นนั้นก็ย่อมได้"

หลวี่เฉิงเฟิงยังไม่ทันได้เอ่ยตอบ เย่ฉางชิงที่นั่งอยู่ตรงนั้นก็เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

"ท่านประมุขยอดเขาเย่ ท่าน"

หลวี่เฉิงเฟิงมองเย่ฉางชิงด้วยความตกตะลึง

"วางใจเถิด เรื่องหลังจากนี้ท่านประมุขไม่ต้องยื่นมือเข้ามาสอดแล้ว ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าจัดการเองเถิด"

"รับรองว่าจะมอบคำตอบที่น่าพึงพอใจให้กับท่านอย่างแน่นอน"

เย่ฉางชิงกล่าวกับหลวี่เฉิงเฟิง

"เจ้าหนุ่ม เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ ข้าได้หยินไม่ชัด"

กงซุนจี้หรี่ตาลง ปลดปล่อยรังสีอำมหิตออกมา

กลิ่นอายที่ทำให้หลวี่เฉิงเฟิงหวาดหวั่นแผ่ซ่านออกมา

"สมแล้วที่ทะลวงเข้าสู่ระดับเซียนมาเกือบพันปี เพียงแค่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาก็น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้แล้ว"

"ข้าไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของคนผู้นี้ได้อย่างแน่นอน"

หลวี่เฉิงเฟิงคิดในใจ

ส่วนเย่ฉางชิงก็น่าจะเพิ่งทะลวงเข้าสู่ขอบเขตแห่งเซียนได้ไม่นาน ย่อมไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของคนผู้นี้ได้เช่นกัน

ในยามนี้เขาอดไม่ได้ที่จะลอบเหงื่อตกแทนเย่ฉางชิง

"ไม่คิดเลยว่าเวลาไม่ถึงพันปี ระดับการฝึกยุทธ์ของกงซุนจี้จะบรรลุถึงระดับเซียนแท้จริงขั้นที่สามแล้ว ความเร็วในการฝึกฝนเช่นนี้นับว่ารวดเร็วอย่างน่าประหลาดใจยิ่งนัก"

เซวียว่านหลี่พึมพำเสียงแผ่ว

"อะไรนะ เวลาไม่ถึงหนึ่งพันปีก็ทะลวงถึงระดับเซียนแท้จริงขั้นที่สามแล้วหรือ"

เซียนแท้จริงคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ต่างก็เผยสีหน้าตกตะลึง

พวกเขาล้วนเป็นเซียนแท้จริง

ย่อมรู้ดีว่าการฝึกฝนในระดับนี้ยากลำบากเพียงใด

การใช้เวลาหลายพันปีทะลวงได้เพียงหนึ่งระดับย่อยก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

การทะลวงได้ถึงสามระดับย่อยนั้นแทบจะเหลือเชื่อ

ทุกคนมองกงซุนจี้ด้วยสายตาอิจฉา

แต่จากนั้นสายตาของพวกเขาก็หันไปจับจ้องที่เย่ฉางชิง

เจ้าคนไร้มารยาทผู้นี้ พวกเขามองดูแล้วรู้สึกขัดหูขัดตายิ่งนัก

ตอนนี้ถึงกับกล้าท้าทายเซียนแท้จริงผู้หนึ่งเชียวหรือ

ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียจริง

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มหยัน

ด้วยอารมณ์ของกงซุนจี้ เขาจะต้องสังหารคนผู้นี้อย่างแน่นอน หลวี่เฉิงเฟิงย่อมไม่อาจปกป้องเขาได้

"เจ้าคือเซียนแท้จริงจากขุมกำลังแห่งใด"

เย่ฉางชิงเอ่ยถาม

"เป็นแค่ประมุขยอดเขาต่ำต้อย มีสิทธิ์อันใดมาตั้งคำถามกับข้าผู้เป็นเซียนแท้จริง"

"ผู้ใดให้ความกล้าแก่เจ้า"

กงซุนจี้ตวาดเสียงกร้าว

น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยกฎเกณฑ์แห่งเซียน พุ่งเข้ากระแทกเย่ฉางชิงราวกับคลื่นพายุ

ทว่าพลังนั้นกลับมลายหายไปในชั่วพริบตาเมื่อเข้าใกล้เย่ฉางชิงในระยะไม่กี่จั้ง

"หืม"

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน

กงซุนจี้ก็เผยสีหน้าประหลาดใจออกมาทันที

ไม่น่าจะเป็นเช่นนี้ได้

ประมุขยอดเขาแห่งนิกายเต้าหยวน อย่างมากก็เป็นแค่ระดับกึ่งเซียน จะสามารถต้านทานการโจมตีของเขาได้อย่างไร

เซวียว่านหลี่และเซียนแท้จริงคนอื่นๆ ก็ขมวดคิ้วเช่นกัน

วิธีการโจมตีของกงซุนจี้เมื่อครู่ พวกเขาล้วนสัมผัสได้

เดิมทีคิดว่าภายใต้การโจมตีนั้น ประมุขยอดเขาแห่งนิกายเต้าหยวนผู้นี้จะต้องแหลกละเอียดเป็นเถ้าธุลีอย่างแน่นอน

แต่ผลลัพธ์คืออีกฝ่ายกลับไร้รอยขีดข่วนหรือนี่

ที่แปลกประหลาดที่สุดคือ การโจมตีของกงซุนจี้หายไปอย่างลึกลับ

สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่เย่ฉางชิง

แต่ผลคือบนร่างของอีกฝ่ายกลับไม่มีกลิ่นอายใดๆ เล็ดลอดออกมาเลย

สิ่งนี้ทำให้พวกเขารู้สึกแปลกประหลาดเป็นอย่างยิ่ง

ในเวลานี้ เย่ฉางชิงเงยหน้าขึ้นมองไปยังกงซุนจี้

เพียงพริบตาที่สายตากวาดผ่าน ร่างของกงซุนจี้ที่นั่งจ้องมองเย่ฉางชิงอยู่ ก็พลันกลายเป็นละอองแสงสลายหายไปต่อหน้าต่อตาทุกคน

วินาทีที่เขากลายเป็นละอองแสงโดยสมบูรณ์

กลิ่นอายของกงซุนจี้ก็เลือนหายไปจนหมดสิ้น

ทุกคนไม่อาจสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเขาได้อีกเลย

"กงซุนจี้ ตกตายไปแล้วอย่างนั้นหรือ"

เซวียว่านหลี่สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ร้องอุทานเสียงหลง