บทที่ 21 - บุคคลที่ร้ายกาจยิ่งกว่า

บทที่ 21 - บุคคลที่ร้ายกาจยิ่งกว่า

เจิงเวยเข้ารับตำแหน่งประธานสมาคมร้านอาหารเมืองเจียงหนานคนใหม่ เขาต้องการสร้างภาพลักษณ์คนดี เจียงเป่ยเฉิงเข้าใจเรื่องนี้ได้แต่เขาไม่ชอบจิ้งจอกเฒ่าคนนี้ที่ปากพร่ำบอกถึงคุณธรรมและน้ำมิตรในวงการแต่ในใจกลับดีดลูกคิดรางแก้วหวังผลประโยชน์ไปเสียทุกเรื่อง

คนแบบนี้มักจะเอาตัวรอดในสังคมได้ดี

แต่ยากที่จะก้าวไปสู่ชนชั้นระดับบนสุดได้

พูดง่ายๆ ก็คือไม่สง่างามพอและยากที่รัฐบาลจะนำไปโปรโมตเป็นบุคคลตัวอย่าง

เครือข่ายความสัมพันธ์ทั้งในแวดวงการเมืองและธุรกิจของตระกูลเจียงขาดสะบั้นลงไปมาก แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าตระกูลเจียงจะหายเข้ากลีบเมฆไปจากเมืองเจียงหนานเลยซะทีเดียว เมื่อมีระบบคอยช่วยเหลือ เจียงเป่ยเฉิงก็ตั้งใจจะสร้างแรงสั่นสะเทือนในสังคมให้เห็นกันสักหน่อย

เขาจะค่อยๆ อัปเลเวลไปพร้อมกับเพลิดเพลินกับชีวิตทางวัตถุที่สมบูรณ์แบบ สั่งสมประสบการณ์ เติมเต็มความรู้ความสามารถของตัวเองให้แน่นหนาแล้วค่อยระเบิดพลังออกมาทีเดียว

ทำให้ตัวเองสามารถปรับตัวเข้าได้กับทุกแวดวง ทุกชนชั้น เหมือนปลาได้น้ำและมีชื่อเสียงขจรขจายไปทั่ว

ท่าทีที่แข็งกร้าวของเจียงเป่ยเฉิงอยู่ในความคาดหมายของเจิงเวยอยู่แล้ว คราวที่แล้วตอนที่เขาสั่งสอนเจิงไห่เฟิงต่อหน้าต่อตา ก็พอมองออกว่าชายหนุ่มคนนี้มีความคล้ายคลึงกับเจียงเทามาก เป็นคนที่มีความกล้าหาญและเด็ดเดี่ยวสุดๆ

พูดตามตรง เจิงเวยก็แอบหวั่นใจอยู่บ้างว่าคนรุ่นหลังอย่างเจียงเป่ยเฉิงจะสร้างแรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่ในวงการร้านอาหาร

หลี่อวิ๋นแม่ของเขามีคนชื่นชมและมีเพื่อนเก่ามากมายในวงการร้านอาหารของเมืองเจียงหนานสมัยก่อน

คำกล่าวที่ว่าต้นไม้ล้มฝูงลิงกระเจิงนั้นเป็นเรื่องจริง แต่ถ้าต้นไม้ใหญ่อย่างตระกูลเจียงถูกเจียงเป่ยเฉิงปลูกขึ้นมาใหม่อีกครั้ง แผนการที่เจิงเวยวางรากฐานมาหลายปีก็คงต้องสูญเปล่าไปเป็นแน่

มนุษย์เป็นสัตว์ที่หลงใหลในเกียรติยศและอำนาจ เจิงเวยเองก็เช่นกัน

เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเจียงเทาจะทิ้งเงินก้อนหนึ่งไว้ให้เจียงเป่ยเฉิง และยิ่งคาดไม่ถึงว่าเจียงเป่ยเฉิงจะมาลงเล่นในวงการเดียวกันกับเขา

เขาจะแสดงท่าทีแตกหักกับเจียงเป่ยเฉิงอย่างเปิดเผยไม่ได้ การเตะสกัดขาอย่างหน้าด้านๆ ก็ทำไม่ได้เช่นกัน เพราะพวกเพื่อนเก่าของหลี่อวิ๋นจะต้องทนดูไม่ได้แน่ๆ

ต่อให้คนพวกนั้นไม่ได้คิดจะปกป้องเจียงเป่ยเฉิงจากใจจริง แต่ก็คงฉวยโอกาสนี้ใช้เป็นข้ออ้างดึงเขาลงจากตำแหน่งประธานสมาคมได้

ตำแหน่งหัวหน้าองค์กรทางสังคมที่ขึ้นตรงต่อรัฐบาลโดยตรงแบบนี้ ใครบ้างล่ะจะไม่อยากขึ้นไปนั่ง?

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ร้านชาบูเฉาหนิวกำลังขยายตัวเร็วที่สุด เจิงเวยก็กลัวว่าเจียงเป่ยเฉิงจะใช้ไม้แข็งอะไรมาทำให้ชื่อเสียงแบรนด์ร้านชาบูของเขาต้องด่างพร้อย

หลังจากชั่งน้ำหนักผลดีผลเสียแล้ว เจิงเวยก็ยังต้องใช้ภาพลักษณ์ "คนดี" และความรู้สึก "สำนึกบุญคุณ" เพื่อดึงตัวเจียงเป่ยเฉิงมาเป็นพวก

เขาไม่ได้โกรธเคืองกับท่าทีของเจียงเป่ยเฉิงเลยแม้แต่น้อย เขายังคงอดทนเกลี้ยกล่อมต่อไป "หลานเป่ยเฉิงเอ๊ย คนหนุ่มมีความทะเยอทะยานเป็นเรื่องดี อาเจิงเห็นความมุ่งมั่นของหลานแล้วก็รู้สึกดีใจมากเลยนะ

อาเจิงคลุกคลีอยู่ในวงการร้านอาหารมาหลายปี รู้ซึ้งถึงความยากลำบากในวงการนี้ดี

สภาพตลาดตอนนี้มันอยู่ยาก อาเจิงไม่แนะนำให้หลานกระโจนลงมาหรอกนะ

สิ่งที่ต้องห้ามที่สุดในสภาพตลาดแบบนี้ก็คือการลงทุนแบบขาดสติ และยิ่งห้ามกู้เงินมาลงทุนเด็ดขาด หลานเป่ยเฉิงเอ๊ย กำเงินไว้ในมือคือทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว"

คำพูดของเจิงเวยมีความหมายแฝงอยู่สองชั้น

ชั้นแรกคือการวิเคราะห์สภาพตลาดในปัจจุบัน ซึ่งจุดนี้เจียงเป่ยเฉิงเห็นด้วยกับเจิงเวย ธุรกิจออฟไลน์ช่วงนี้ทำยากมาก วงการร้านอาหารก็เช่นกัน ทุกคนต่างรัดเข็มขัดกันหมด

การลงทุนต้องระมัดระวังให้มากที่สุด

ชั้นที่สองคือการบอกให้เจียงเป่ยเฉิงเอาเงินค่าครองชีพที่พ่อทิ้งไว้ให้ไปตั้งตัวและใช้ชีวิตธรรมดาๆ ต่อไปก็พอ

อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลย

เจิงเวยไม่เชื่อว่าเจียงเป่ยเฉิงจะสามารถควักเงินหลักสิบล้านมาทุ่มในวงการร้านอาหารได้รวดเดียวโดยไม่เหลือทางถอยให้ตัวเองเลย

เขายังคิดด้วยซ้ำว่าเงินในมือของเจียงเป่ยเฉิงไม่ได้มีเยอะขนาดนั้น คงตั้งใจจะกู้เงินมาทำธุรกิจมากกว่า

ก็เรื่องที่เลขาคนสนิทขายบริษัทแล้วหอบเงินหนีไปต่างประเทศมันดังกระฉ่อนไปทั่ววงการธุรกิจเจียงหนานขนาดนั้น

เจียงเทาก็คงทิ้งเงินไว้ให้เจียงเป่ยเฉิงแค่พอยังชีพเพื่อให้มั่นใจว่าเขาจะมีกินมีใช้ไม่อดตายเท่านั้นแหละ

พ่อก็จากไปแล้ว หลังพิงก็พังทลาย แถมยังเป็นทายาทเศรษฐีจอมเสเพลที่ไม่เคยแตะธุรกิจมาก่อน จะทำร้านอาหารให้รุ่งได้เหรอ?

คิดง่ายเกินไปแล้ว

จู่ๆ เจียงเป่ยเฉิงก็ค้นพบว่าการรับมือกับเสือเฒ่าในวงการธุรกิจพวกนี้น่าสนุกดีเหมือนกัน พูดจาได้รัดกุมไร้ช่องโหว่จริงๆ

เขายิ้มและพูดว่า "เฒ่าเจิง ตอนที่พ่อผมยังอยู่ คุณก็ไม่ได้สนิทสนมกับผมขนาดนี้นี่นา ยิ่งตอนนี้เขาไม่อยู่แล้ว คุณไปดูแลเจิงไห่เฟิงลูกชายคุณให้ดีเถอะ เรื่องของผมไม่ต้องให้คุณมาเหนื่อยใจหรอก"

เจิงเวยตอบว่า "หลานเป่ยเฉิงเอ๊ย ก็เพราะประธานเจียงกับประธานหลี่ไม่อยู่แล้วน่ะสิ อาในฐานะผู้อาวุโสก็ยิ่งต้องออกแรงช่วยดึงหลานขึ้นมาบ้าง

อาทนดูหลานไปวิ่งชนกำแพงไม่ได้หรอก

หลานเป่ยเฉิง พื้นที่เช่าที่ห้างกวงฮวนนั่นให้อาเช่าไปทำร้านชาบูเถอะ จะเปิดเป็นสาขาพรีเมียมแบล็กโกลด์เลย

เอาแบบนี้ หลานสามารถมาร่วมหุ้นได้ ส่วนเรื่องแบ่งหุ้นจะจัดการยังไงเราค่อยมาคุยกัน

ขอแค่ใช้ชื่อร้านชาบูเฉาหนิวก็พอ บริษัทบริหารจัดการของห้างกวงฮวนก็แสดงความจริงใจอยากเชิญอาไปเปิดร้านอยู่แล้ว

ถ้าร้านนี้ขาดทุน อาเจิงรับผิดชอบเอง แต่ถ้ากำไร อาจะแบ่งปันผลให้ตามสัดส่วนเลย"

พูดตามตรง ก็ถือว่ามีความจริงใจอยู่บ้าง

แต่นี่ไม่ใช่เป้าหมายชีวิตของเจียงเป่ยเฉิง ไม่ว่าจะเป็นการเปิดร้านอาหารหรือจะไปทำธุรกิจสายอื่นในอนาคต เป้าหมายสูงสุดของเขาคือการสร้างอาณาจักรในอุดมคติของตัวเองต่างหาก

ให้พนักงานของเขา ครอบครัวของพนักงาน และคนทำงานระดับล่าง... ได้เพลิดเพลินกับยุคสมัยที่สวยงามนี้ สัมผัสถึงความสุขในการทำงานและการใช้ชีวิต

นี่คือความคิดเกี่ยวกับสังคมที่ผุดขึ้นมาในหัวของเขาหลังจากที่พ่อเสียชีวิต

เจียงเป่ยเฉิงปฏิเสธไมตรีจากเจิงเวย "เฒ่าเจิง จุดเริ่มต้นและเป้าหมายหลักในการทำธุรกิจของเรามันต่างกัน มันกำหนดไว้แล้วว่าเราเดินร่วมทางกันไม่ได้

พื้นที่ร้านที่กวงฮวนนั่น ผมก็จะยังไปเจรจาต่อ ถ้าสุดท้ายคุณได้มันไป ผมก็ขอแสดงความยินดีล่วงหน้าไว้ตรงนี้เลยละกัน"

เจิงเวยชะงักไปครู่หนึ่ง

คำพูดที่บอกว่า "ขอแสดงความยินดี" ทิ้งท้ายของเจียงเป่ยเฉิง ทำให้เขารู้สึกลึกๆ ว่าทายาทเศรษฐีจอมเสเพลคนนี้ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปมากทีเดียว

นี่ไม่ใช่เจียงเป่ยเฉิงคนที่หยิ่งผยองหลับหูหลับตาที่เขารู้จัก

ประโยคไม่กี่ประโยคเมื่อกี้ แสดงให้เห็นถึงวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลมาก

"พ่อ ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพ่อต้องยอมเจียงเป่ยเฉิงขนาดนี้ด้วย?" เจิงไห่เฟิงพูดอย่างมีอารมณ์ "มันไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ก็ปล่อยมันไปสิ ไปเกี่ยวอะไรกับพ่อด้วย?"

เจิงเวยตอบว่า "การทำธุรกิจมันเป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง วัฒนธรรมในแวดวงสังคมลูกต้องเรียนรู้เอาไว้

ร้านหลี่จี้สาขานั้นพ่อเตรียมจะปิดแล้ว ลูกก็ย้ายไปฝึกงานที่สาขาอื่นด้านล่างก็แล้วกัน"

เจิงไห่เฟิงทำหน้างง "พ่อ ให้ผมไปอยู่หน้าร้านมันเสียของเกินไปแล้ว!"

เจิงเวยหันกลับมาปรายตามองลูกชายแวบหนึ่ง แล้วเดินขึ้นบันไดไปนอน

……

คืนนั้นเจียงเป่ยเฉิงโทรหาเจ้าของคลับฉางเฉิงพรีเมียม ตอนที่พวกก๊วนคนรักซิการ์มารวมตัวกันคราวก่อน เขาเห็นกล่องเก็บซิการ์ไม้ซีดาร์จากทะเลแคริบเบียนแบบควบคุมอุณหภูมิที่ร้านของเถ้าแก่หลี่

เป็นของนำเข้าจากอเมริกา

เขาอยากจะขอซื้อกล่องซิการ์ใบนี้จากเถ้าแก่หลี่ เพื่อเอาไปมอบให้ไห่หลินคุณอาของเขา

เครือข่ายคนรู้จักที่เขามีในมือตอนนี้มันแคบเกินไป ต่อให้เป็นเพื่อนเก่าของพ่อก็คงไม่เห็นแก่หน้าเขาสักเท่าไหร่

ที่พอจะนึกออกก็มีแค่ตระกูลไห่นี่แหละ

ความผูกพันที่แท้จริงมันมีอยู่ตรงนั้น

ไห่หลินน่าจะช่วยได้ เรื่องพื้นที่ร้านก็แค่โทรศัพท์กริ๊งเดียวของเขาเท่านั้นแหละ

เดิมทีกะว่าจะไปต่อรองราคาเอง ถ้าโอเคก็เซ็นสัญญากับกวงฮวนไปเลย ใครจะไปคิดว่าเจิงเวยจะโผล่มาสอดแทรกกลางคัน

ถ้าทางฝั่งฮ่องกงแลนด์ไว้หน้าและราคาเหมาะสม เจียงเป่ยเฉิงก็ตัดสินใจว่าจะซื้อพื้นที่ร้านขนาด 600 ตารางเมตรนั้นซะเลย

เจียงเป่ยเฉิงเพิ่งค้นหาข้อมูลในเน็ตพบว่า สาเหตุที่ร้านชาบูเฉาหนิวไม่กังวลเรื่องสายป่านเงินทุนในการขยายสาขาอย่างรวดเร็ว เป็นเพราะเจิงเวยได้รับเงินระดมทุนมาถึงร้อยล้าน มีสถาบันการลงทุนเตรียมจะดันเขาเข้าตลาดหลักทรัพย์

คล้ายๆ กับโมเดลของร้านไหตี่เลา ที่เริ่มต้นเส้นทางการขยายสาขาไปทั่วประเทศ

สถาบันการลงทุนในเมืองเจียงหนานส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในย่านการเงิน และธนาคารที่สถาบันเหล่านี้ติดต่อด้วยบ่อยที่สุดก็คือธนาคารพาณิชย์เมืองเจียงหนานสาขาย่านการเงิน

ใครๆ ก็รู้ว่าธนาคารพาณิชย์เมืองเจียงหนานเป็นลูกรักที่รัฐบาลเมืองเจียงหนานคอยอุ้มชู

สถาบันการลงทุนจากต่างถิ่นยังไงก็ต้องเข้ามาสานสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้น

ในฐานะที่ไห่หลินเป็นผู้จัดการสาขาย่านการเงิน ชื่อของเขาย่อมมีน้ำหนักในแวดวงการเงินอย่างแน่นอน

ถ้าเขาเอ่ยปาก ใครๆ ก็ต้องเกรงใจ

นอกจากเรื่องพื้นที่ร้านแล้ว เจียงเป่ยเฉิงก็คิดว่าเขาควรจะไปเยี่ยมเยียนสองสามีภรรยาตระกูลไห่ที่บ้านสักหน่อย

"พี่หลี่ กล่องซิการ์ไม้ซีดาร์ที่นำเข้าจากอเมริกานั่นผมขอซื้อต่อสองหมื่นละกัน" เจียงเป่ยเฉิงพูดตรงๆ "ถือซะว่าผมติดหนี้บุญคุณพี่ครั้งนึง"

เถ้าแก่หลี่ยิ้มและตอบกลับมา "น้องเจียงอุตส่าห์เอ่ยปากขอร้องทั้งที คนเป็นพี่อย่างฉันจะปฏิเสธได้ยังไงล่ะ?"

[จบแล้ว]