บทที่ 14 - หยกน้ำแข็งโบราณ!

บทที่ 14 - หยกน้ำแข็งโบราณ!

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ผู้อาวุโสเซียวท่านนี้อายุเพิ่งจะ 20 ต้นๆ เท่านั้น!

ช่างเป็นคู่หมายที่เหมาะสมที่สุดมิใช่หรือ

เมื่อได้ยินคำขอบคุณของหลิวฉิน ทั้งสองก็พยักหน้าตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ

อย่าว่าแต่สองคนนี้เป็นศิษย์ของฉิงอวิ๋นเลย ต่อให้เป็นเพียงศิษย์ธรรมดาของสำนักไท่เสวียน เซียวอวิ๋นฝานก็ยินดีที่จะยื่นมือเข้าช่วย

ถึงแม้จะไม่ใช่เซียวอวิ๋นฝานที่บังเอิญมาพบเจอ แต่หากเป็นผู้อาวุโสท่านอื่นแห่งสำนักไท่เสวียนผ่านมาเห็น พวกเขาก็ต้องลงมือช่วยเหลืออย่างแน่นอน

ท้ายที่สุด ผู้คนทั่วทั้งราชวงศ์เทวะเทียนตูล้วนรู้ดีว่า สำนักไท่เสวียนคือสำนักที่ปกป้องคนของตนมากที่สุด!

แม้ภายในสำนักไท่เสวียนอาจจะมีการกระทบกระทั่งกันบ้างเล็กน้อย แต่เมื่อเผชิญกับเรื่องใหญ่ พวกเขาจะร่วมมือเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันอย่างไม่ลังเล

"อาจารย์ของพวกเจ้าเคยกำชับข้าไว้ หากพบเจอพวกเจ้าทั้งสองคนภายนอก ก็ให้พากลับไปส่งเสีย"

"งานประลองของสำนักใกล้จะเริ่มแล้ว อาจารย์ของพวกเจ้าหวังว่าพวกเจ้าจะเข้าร่วม"

"เดิมทีข้าคิดว่าคงไม่มีโอกาสพบเจอพวกเจ้าทั้งสองคนนัก ใครจะคิดว่าจะบังเอิญถึงเพียงนี้"

เซียวอวิ๋นฝานอธิบายยิ้มๆ

"ข้ากับจูอิ่งศิษย์น้อง เดิมทีตั้งใจจะรีบเดินทางกลับสำนัก แต่ทว่ากลับบังเอิญไปพบเจอของล้ำค่าอย่างผลึกน้ำแข็งเข้า"

"พวกเราเดิมคิดว่าเมื่อได้ของล้ำค่ามาแล้วจะรีบกลับสำนักทันที ใครจะคิดว่าดันไปถูกเฮ่ออู๋ซวงและกลุ่มนักสำรวจหมายหัว เกือบจะเอาชีวิตไม่รอดเสียแล้ว"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ หลิวฉินก็รู้สึกราวกับเพิ่งรอดพ้นจากความตายมาได้หวุดหวิด

หากไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสเซียวมาได้ทันเวลา เกรงว่านางกับศิษย์น้องคงต้องทิ้งชีวิตไว้ที่ป่ามรณะแห่งนี้เสียแล้ว

ผู้ฝึกยุทธ์ของสำนักกุยหลัวเหล่านั้นโหดเหี้ยมอำมหิตนัก แม้นางจะยอมมอบผลึกน้ำแข็งให้ ศิษย์กุยหลัวทั้งสามก็ไม่มีทางปล่อยพวกนางไปอย่างแน่นอน

และอาจจะย่ำยีพวกนางอย่างหนักก่อนตายด้วยซ้ำ

ท้ายที่สุดแล้ว ในราชวงศ์เทวะเทียนตูแห่งนี้ พฤติกรรมของสำนักกุยหลัวเป็นที่รู้กันดีว่ามีชื่อเสียงด้านความโหดเหี้ยมชั่วร้าย เป็นดั่งตัวแทนของขุมกำลังฝ่ายอธรรมอย่างแท้จริง

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ภายหลังสำนักไท่เสวียนจะรู้เรื่องนี้ แต่ในเมื่อไม่มีหลักฐาน ก็ไม่อาจล้างแค้นแทนพวกนางได้

"อะไรนะ พวกเจ้าถึงกับได้ผลึกน้ำแข็งมาเลยหรือ"

ดวงตาของเซียวอวิ๋นฝานเปล่งประกาย ก่อนจะเบนสายตาไปที่ผลึกในมือหลิวฉิน

สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ผลึกชิ้นนี้แผ่พลังความเย็นยะเยือกออกมาตลอดเวลา

"หากไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสเซียวรีบรุดมาช่วย พวกเราสองคนก็คงต้องตายตกอยู่ในป่ามรณะแห่งนี้แล้ว"

"ดังนั้น ผลึกน้ำแข็งชิ้นนี้ ขอมอบให้ผู้อาวุโสเซียวก็แล้วกัน"

หลิวฉินและจูอิ่งไม่ลังเลที่จะยื่นผลึกชิ้นนี้ให้

หากไม่ได้รับการช่วยเหลือจากผู้อาวุโสเซียว พวกนางก็คงไม่รอดชีวิตไปได้ในวันนี้ ทั้งก่อนตายยังต้องถูกย่ำยีอีกต่างหาก

เมื่อเทียบกับชีวิตของพวกนางแล้ว ผลึกน้ำแข็งชิ้นนี้กลับดูเล็กน้อยไปถนัดตา

ยิ่งไปกว่านั้น การได้มอบผลึกน้ำแข็งให้บุคคลในดวงใจ ก็ถือเป็นเรื่องน่ายินดียิ่งนัก

"ผลึกน้ำแข็งชิ้นนี้ใหญ่พอสมควร พอจะช่วยเพิ่มพรสวรรค์ให้คนได้ถึงสามคนเชียวนะ!"

เมื่อกล่าวจบ เซียวอวิ๋นฝานก็รับผลึกน้ำแข็งที่หลิวฉินส่งมา พลันปล่อยพลังสายหนึ่งออกมาแบ่งมันออกเป็นสามส่วนเท่าๆ กัน

จากนั้นก็ยื่นสองส่วนคืนกลับไป

"ข้ารับไว้เพียงส่วนเดียวก็พอ สองส่วนนี้พวกเจ้านำกลับไปเถิด"

"ข้าจะไม่เอาผลึกน้ำแข็งของพวกเจ้าไปเปล่าๆ จะมอบโอสถให้พวกเจ้าคนละเม็ดก็แล้วกัน"

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซียวอวิ๋นฝานก็หยิบโอสถชำระกายาและโอสถพิษทมิฬออกมา

โอสถทั้งสองเม็ดนี้เป็นของที่เขาได้จากการตกปลา เนื่องจากปัจจุบันระดับพลังของเขาบรรลุถึงระดับวิญญาณตันแล้ว โอสถทั้งสองเม็ดนี้จึงไม่มีประโยชน์กับเขาสักเท่าไหร่

แต่หากนำไปมอบให้หลิวฉินและจูอิ่ง ศิษย์ระดับก่อเกิดจิตทั้งสองคน ย่อมต้องมีประโยชน์อย่างมหาศาลแน่นอน

วินาทีต่อมา เซียวอวิ๋นฝานเพียงสะบัดมือเบาๆ โอสถทั้งสองเม็ดก็ลอยไปอยู่ตรงหน้าพวกนางแล้ว

เมื่อเห็นเช่นนั้น หลิวฉินและจูอิ่งก็มองหน้ากัน ก่อนจะเลือกโอสถคนละเม็ดเก็บเอาไว้

"ขอบคุณผู้อาวุโสเซียว!"

เดิมทีพวกนางก็เลื่อมใสเซียวอวิ๋นฝานอยู่แล้ว ตอนนี้ภาพลักษณ์ของเขาในใจพวกนางยิ่งดูยิ่งใหญ่ขึ้นไปอีก

หลังจากนั้นพวกเขาก็พูดคุยเรื่องอื่นๆ กันต่อ เมื่อรู้ว่ามู่หลิงเอ๋อร์คือศิษย์ที่เซียวอวิ๋นฝานรับไว้ พวกนางสองคนต่างก็มองมู่หลิงเอ๋อร์ด้วยสายตาอิจฉา

ในใจอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ เหตุใดตนเองจึงไม่มีโชคดีเช่นนี้ ได้เป็นศิษย์ของผู้อาวุโสเซียวบ้าง

ต้องเข้าใจว่า ในสำนักไท่เสวียน มีศิษย์ไม่รู้กี่คนที่หวังอยากจะเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสเซียว

แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผู้อาวุโสเซียวไม่เคยมีความคิดที่จะรับศิษย์เลย

ใครจะคิดว่าครั้งนี้จะแอบรับมู่หลิงเอ๋อร์เป็นศิษย์เงียบๆ เช่นนี้เล่า

นี่มันน่าอิจฉาจนตาร้อนผ่าวเลยเชียวล่ะ!

เรื่องราวหลังจากนี้ยิ่งทำให้พวกนางอิจฉาหนักขึ้นไปอีก

เพราะผู้อาวุโสเซียวถึงกับไม่ลังเลที่จะมอบผลึกน้ำแข็งชิ้นนั้นให้กับมู่หลิงเอ๋อร์!

นี่คือของล้ำค่าที่ช่วยเพิ่มพรสวรรค์ให้ผู้ฝึกยุทธ์ได้เชียวนะ!

แม้จะไม่ได้เพิ่มขึ้นมากนัก แต่ก็ถือเป็นสิ่งที่ท้าทายสวรรค์มากทีเดียว

ใครจะคิดว่า ผู้อาวุโสเซียวจะมอบมันให้กับศิษย์ของตนอย่างง่ายดายเช่นนี้!

แม้ว่าอาจารย์ของพวกนางจะดูแลพวกนางเป็นอย่างดี แต่ก็ไม่เคยมอบของล้ำค่าเช่นนี้ให้พวกนางมาก่อนเลย

"ติง! เนื่องจากโฮสต์มอบผลึกน้ำแข็งให้ลูกศิษย์ ได้รับโอกาสตกปลาในดินแดนธรรมวิถีหนึ่งครั้ง"

เมื่อได้ยินเสียงเตือนของระบบ ดวงตาของเซียวอวิ๋นฝานก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที

"ระบบ เริ่มตกปลา!"

เมื่อสิ้นเสียง ร่างวิญญาณของเซียวอวิ๋นฝานก็เข้าสู่ดินแดนธรรมวิถีทันที ยกคันเบ็ดขึ้นแล้วเหวี่ยงสายเบ็ดลงไปในทะเลสาบแห่งธรรมวิถี

พร้อมกับสายเบ็ดที่กระตุกอย่างแรง ของล้ำค่าที่เปล่งประกายสีทองก็ถูกดึงขึ้นมา

"ติง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับผลตอบแทนจากการตกปลา 10 เท่า ได้รับของล้ำค่า หยกน้ำแข็งโบราณ!"

เมื่อเห็นของล้ำค่าที่เพิ่มเข้ามาในแหวนมิติ มุมปากของเซียวอวิ๋นฝานก็โค้งขึ้น

เพราะนี่ก็คือของล้ำค่าที่ช่วยเพิ่มพรสวรรค์ให้ผู้ฝึกยุทธ์ได้เช่นกัน แถมยังมีค่ามากกว่าผลึกน้ำแข็งเสียอีก

"ครั้งนี้โชคดีไม่เบาเลย"

เซียวอวิ๋นฝานพึมพำกับตัวเอง

ไม่ว่าจะเป็นผลึกน้ำแข็งที่หลิวฉินและพวกนางได้รับ หรือหยกน้ำแข็งโบราณชิ้นนี้ ล้วนเป็นของล้ำค่าที่หายากยิ่งทั้งสิ้น

"จริงสิ ผู้อาวุโสเซียว ช่วงนี้พวกเรามักจะพบเจอศิษย์สำนักกุยหลัวบ่อยมาก ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังวางแผนการบางอย่างอยู่"

หลิวฉินนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงรีบเอ่ยออกมาทันที

"โอ้? พวกมันคิดจะทำอะไรกันอีก"

เซียวอวิ๋นฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะครุ่นคิด

"ผู้อาวุโสเซียวก็น่าจะทราบดี ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ สำนักกุยหลัวกำลังรวบรวมศิษย์อย่างขนานใหญ่"

"ใช่แล้ว หรือเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับสิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่เมื่อเร็วๆ นี้" เซียวอวิ๋นฝานเอ่ยถามต่อ