บทที่ 9 - โลกใบใหม่และภารกิจใหม่

บทที่ 9 - โลกใบใหม่และภารกิจใหม่

……

【กำลังจะเริ่มการทะลุมิติ, นับถอยหลัง: 18 ชั่วโมง 05 นาที】

ฉินล่างกลับมาถึงบ้านตอนค่ำแล้ว

วันสุดท้ายแล้ว ฉินล่างตัดสินใจว่าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ขอหมกตัวอยู่แต่ในบ้านนี่แหละ

เขารู้สึกเหมือนว่าดวงตัวเองไม่ค่อยจะดีนัก สู้เก็บตัวอยู่เงียบๆ ในบ้านดีกว่า จะได้หลีกเลี่ยงอุบัติเหตุที่ไม่คาดฝัน

เปิดคอมพิวเตอร์ตั้งใจจะเล่นเกมสักหน่อย แต่กลับพบว่าตัวเองไม่มีสมาธิเอาซะเลย เล่นเกมออนไลน์ตอนนี้อัปเลเวลไปก็ไม่มีความหมายแล้วไม่ใช่เหรอ?

เขาบังคับตัวละครในเกมพุ่งทะยานไปข้างหน้าแบบไร้สมอง แต่ในหัวของฉินล่างกลับเอาแต่คิดว่าหลังทะลุมิติไปแล้วจะเจออะไรบ้าง ผลก็คือเขาแจกคิลไปรัวๆ สิบกว่าตัว จนโดนเพื่อนร่วมทีมด่าเช็ด

ฉินล่างก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้เช่นกัน เขายืนนิ่งในบ่อน้ำพุแล้วด่าสวนเพื่อนร่วมทีมกลับไปชุดใหญ่

แต่มันก็ไม่รู้สึกสนุกตื่นเต้นเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ไม่มีแรงฮึดเหมือนแต่ก่อนเลย

ฉินล่างถอนหายใจ ออกจากเกม แล้วเปิดเว็บไซต์วิดีโอตั้งใจจะดูซีรีส์

แต่ไม่ว่าจะดูอะไร เขาก็ไม่มีสมาธิ ตาจ้องมองหน้าจอ แต่ใจลอยไปถึงโลกที่ยังไม่รู้จักซะแล้ว สุดท้ายก็เลยปิดคอมพิวเตอร์ นอนแผ่หลาบนเตียงเหม่อลอย

"พี่ระบบ ช่วยบอกใบ้หน่อยสิ? เหลืออีกแค่สิบกว่าชั่วโมงเอง ตกลงฉันจะทะลุมิติไปที่ไหนเนี่ย?" ฉินล่างคุยกับระบบแก้เบื่อ

"ในเมื่อเหลือแค่สิบกว่าชั่วโมง โฮสต์จะใจร้อนไปทำไมคะเนี่ย?" น้ำเสียงของระบบดูผ่อนคลาย

"งั้นบอกใบ้มาหน่อย ให้ฉันเดาเอาก็ได้" ฉินล่างชวนระบบคุย ถือซะว่าฆ่าเวลาไปในตัว

"ความจริงก็ใบ้ให้ตั้งนานแล้วน้า..." ระบบบ่นอุบอิบเบาๆ

……

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉินล่างสะดุ้งตื่นเพราะความหิว

ปกติแล้ว เขาจะเตรียมอาหารเช้าด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้หม้อหุงข้าวโดนเขาขายเป็นของมือสองไปแล้ว จะต้มบะหมี่สักชามยังลำบากเลย

ช่วยไม่ได้ คงต้องหยิบมือถือมากดสั่งเดลิเวอรี

ไม่นานอาหารเดลิเวอรีก็มาส่ง ตอนนั้นฉินล่างกำลังนอนไถมือถืออยู่บนเตียง เขากินลวกๆ ไปสองสามคำ แล้วก็นอนเหม่อต่อ เวลาช่างผ่านไปเชื่องช้าเหลือเกิน เขารู้สึกราวกับว่าทุกนาทีที่ผ่านไปมันช่างทรมาน

ตอนเที่ยง ฉินล่างอาบน้ำถูขี้ไคลอย่างละเอียดลออ

เพราะไม่แน่ใจว่าหลังจากทะลุมิติไปแล้วจะหาที่อาบน้ำได้สะดวกหรือเปล่า ฉินล่างจึงอาบน้ำอย่างตั้งใจเป็นพิเศษ ขัดถูทำความสะอาดแม้กระทั่งซอกเล็บจนสะอาดเอี่ยมอ่อง

หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ เขาก็เปลี่ยนมาใส่ชุดลายพรางทหารหน่วยรบพิเศษที่สะอาดสะอ้าน

ยังไงซะก็ไม่รู้ว่าทะลุมิติไปแล้วจะไปโผล่ที่ไหน แต่กันไว้ดีกว่าแก้ก็ไม่เสียหาย

มื้อเที่ยงแน่นอนว่าต้องพึ่งเดลิเวอรีอีกตามเคย

ครั้งนี้ยิ่งพิลึกหนักเข้าไปอีก ตอนที่ไรเดอร์มาส่งอาหาร ฉินล่างกำลังอาบน้ำอยู่พอดี ไรเดอร์ก็เลยวางอาหารไว้หน้าประตู ถ่ายรูปแล้วก็กลับไป

ปรากฏว่าพอฉินล่างอาบน้ำเสร็จออกมาเอาอาหาร อาหารเดลิเวอรีก็อันตรธานหายวับไปแล้ว

ใครมันนิสัยเสียขนาดนี้วะ? กระทั่งอาหารเดลิเวอรียังจะขโมยอีก? ฉินล่างรู้สึกขำปนระอา

พอดูรูปที่ไรเดอร์ส่งมา ก็ยืนยันว่าวางไว้หน้าประตูจริงๆ ฉินล่างไม่อยากทำตัวงี่เง่าใส่คนหาเช้ากินค่ำ ก็เลยต้องสั่งใหม่ไปอีกรอบ

ใช่แล้ว เขาไม่โกรธแล้ว ทุกสิ่งบนโลกใบนี้ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับเขาอีกต่อไป

【กำลังจะเริ่มการทะลุมิติ, นับถอยหลัง: 2 ชั่วโมง 12 นาที】

ฉินล่างเริ่มจัดเตรียมของเป็นครั้งสุดท้าย เขากวาดข้าวสาร อาหารแห้ง น้ำมัน ยาสีฟัน แปรงสีฟัน ผ้าเช็ดตัว และของใช้ในชีวิตประจำวันที่ยังเหลืออยู่ในบ้าน ยัดใส่พื้นที่มิติระบบไปจนหมดเกลี้ยง ถึงอย่างนั้นพื้นที่มิติก็ยังมีที่ว่างเหลือเฟือ

เมื่อมองดูบ้านที่ว่างเปล่า จู่ๆ ฉินล่างก็รู้สึกใจหายขึ้นมา

ตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นข้อความแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชี

เงินสองพันหยวนที่เขาโอนคืนให้หลี่ซวงเหอเมื่อคืน หลี่ซวงเหอกดปฏิเสธรับเงิน แล้วโอนกลับมาให้เขาอีก

"ซวงเหอเอ๊ย..." ฉินล่างส่ายหน้า แล้วโอนกลับไปอีกครั้ง

ครั้งนี้เขาเขียนบันทึกช่วยจำไว้ด้วยว่า "ถ้าเห็นฉันเป็นเพื่อนก็ต้องรับไว้ ตอนนี้ฉันมีเงินแล้วเว้ย"

【กำลังจะเริ่มการทะลุมิติ, นับถอยหลัง: 10 นาที】

ฉินล่างนอนแผ่หลาบนเตียง หลับตาลง หัวใจเต้นแรง ทั้งตื่นเต้นและคาดหวัง

"ลาก่อน โลกใบนี้!"

"สวัสดี โลกใบใหม่!" ฉินล่างพึมพำกับตัวเองเบาๆ

【กำลังจะเริ่มการทะลุมิติ, นับถอยหลัง: 1 นาที】

หน้าต่างระบบเริ่มกะพริบ ตัวเลขนับถอยหลังดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

5...

4...

3...

2...

1...

……

เวลา 16:48 น. สิ้นสุดเสียงนับถอยหลังครั้งสุดท้าย แสงสว่างจ้าบาดตาก็วูบผ่านหน้าฉินล่างไป

ราวกับว่าเวลาล่วงเลยผ่านไปเป็นชาติ แต่ก็เหมือนกับเป็นเพียงชั่วพริบตาเดียว

เมื่อฉินล่างลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในบ้านของตัวเองอีกต่อไปแล้ว แต่ทว่าสภาพแวดล้อมรอบตัวกลับดูคุ้นเคยอย่างประหลาด นี่มันร้านอาหารตะวันตกบูร์กาไม่ใช่เหรอ?

【ติ๊ง! ทะลุมิติสำเร็จ! โฮสต์ได้ย้อนกลับมาในอดีตหนึ่งปีก่อนหน้า】

【เปิดใช้งานภารกิจ: พิชิตบอสซูเชียนเชียน】

【นับถอยหลังกลับสู่โลกเดิม: 99 วัน 23 ชั่วโมง 59 นาที】

ฉินล่างอึ้งกิมกี่ไปในพริบตา ร่างกายแข็งทื่อกลายเป็นหินอยู่บนเก้าอี้

"ผีหลอกเหรอเนี่ย?"

ฉันอุตส่าห์เตรียมอาวุธ เต็นท์ บิสกิตอัดแท่ง อุปกรณ์กรองน้ำตั้งมากมายก่ายกอง... แต่สุดท้ายกลับส่งฉันย้อนเวลามาหนึ่งปีเพื่อตามจีบสาวเนี่ยนะ? ระบบ นี่แกหลอกฉันเล่นใช่ไหม?

ฉินล่างแหกปากโวยวายในใจอย่างบ้าคลั่ง แทบจะร้องไห้แต่ก็ไม่มีน้ำตา

ของพวกนี้ตอนนี้ก็หาซื้อได้ทั้งนั้น แล้วที่ฉันเตรียมมาทั้งหมดนี่มันเพื่ออะไรกัน?

ประเด็นคือฉันผลาญทรัพย์สมบัติทั้งหมดไปจนเกลี้ยงแล้วนะ แถมยังมีหนี้สินก้อนโตติดตัวอีกต่างหาก

แล้วตอนนี้ แกดันมาบอกฉันว่า อีก 100 วันฉันจะได้กลับไป?

แล้วตอนนี้ฉันกำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย? เล่นเกมจีบสาวในชีวิตจริงงั้นเหรอ?

ฉินล่างกุมขมับ รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลาย

ตอนนั้นเอง พนักงานเสิร์ฟก็เดินเข้ามา "คุณลูกค้า ต้องการรับเครื่องดื่มอะไรดีคะ?"

"ขออเมริกาโนเย็นแก้วหนึ่งครับ" ฉินล่างสั่งกาแฟด้วยน้ำเสียงราวกับหุ่นยนต์

จากนั้นก็เริ่มพิจารณาสถานการณ์รอบตัวอย่างจริงจัง

ร้านบูร์กาจริงๆ ด้วย ร้านนี้เขาเคยมาแค่สองครั้งเท่านั้น ถ้านี่คือเหตุการณ์เมื่อหนึ่งปีก่อน ก็แสดงว่านี่คือตอนที่เขาเลี้ยงข้าวซูเชียนเชียนเป็นครั้งแรกน่ะสิ

ตอนนี้เขากำลังสวมชุดสูทที่ดูเป็นทางการระดับหนึ่ง นั่นหมายความว่า การทะลุมิติครั้งนี้เป็นการทะลุมิติมาแต่จิตวิญญาณ ชุดลายพรางนั่นไม่ได้ติดตัวมาด้วย

ฉินล่างมองดูโทรศัพท์มือถือตรงหน้า แล้วก็ชะงักไป นี่มันมือถือเครื่องเก่าเมื่อหนึ่งปีก่อนของเขานี่นา?

จากนั้น ฉินล่างก็รีบเปิดมือถือเช็กยอดเงินคงเหลือทันที ... 330,000.00 หยวน

เชี่ยเอ๊ย ยังมีเงินตั้งสามแสนสามหมื่นหยวน

นั่นหมายความว่าในโลกนี้ เขาไม่ได้มีหนี้สินอะไรเลย

ถ้าบวกกับข้าวของเสบียงในพื้นที่มิติเข้าไปด้วย เท่ากับว่าตอนนี้ทรัพย์สินของเขาทวีคูณเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเลยไม่ใช่เหรอ?

ฉินล่างสูดลมหายใจเข้าลึก เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา แล้วเขาก็เห็นข้อความแจ้งเตือนภารกิจใหม่จริงๆ

【ภารกิจหลัก: พิชิตบอสซูเชียนเชียน】

【สถานะภารกิจ: เปิดใช้งานแล้ว】

【ความสามารถพิเศษ: ดวงตาแห่งความจริง (ใช้ได้เฉพาะกับซูเชียนเชียนเท่านั้น)】

【รางวัลเมื่อทำภารกิจสำเร็จ: ได้รับทักษะดวงตาแห่งความจริงถาวร ใช้ได้กับเพศตรงข้ามทุกคน】

【บทลงโทษเมื่อทำภารกิจล้มเหลว: ไม่มี】

ดวงตาแห่งความจริงเหรอ? ฉินล่างลองใช้ทักษะนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น และแล้วหน้าจอข้อมูลของซูเชียนเชียนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาจริงๆ

【ซูเชียนเชียน, หญิง, อายุ 22 ปี】

【อาชีพ: เสมียนบริษัทนำเข้าส่งออก】

【หน้าตา: 94】

【สิ่งที่ชอบ: รถหรู, บ้านหรู, ของแบรนด์เนม, กระเป๋าแบรนด์เนม...】

【จำนวนครั้งที่เคยมีความรัก: 0】

【ค่าความประทับใจปัจจุบัน: -12】

【คำวิจารณ์: ยัยชาเขียวผู้หลงใหลในวัตถุนิยม】

ฉินล่างอดบ่นไม่ได้ "นี่มันก็แค่เรดาร์สแกนชัดๆ ไม่ใช่เหรอ?"

แน่นอนว่าถ้าสามารถดูข้อมูลของทุกคนได้ มันย่อมเป็นสกิลเทพแน่นอน

แต่ยัยชาเขียวตัวน้อยนี่กลับมีสถิติการมีความรักเป็น 0 ซึ่งทำให้ฉินล่างประหลาดใจมาก

หรือว่าหล่อนเอาแต่เลี้ยงปลาไว้ดูเล่น แต่ไม่เคยกินเลยสักตัวงั้นเหรอ?

"แล้วภารกิจ 'พิชิตซูเชียนเชียน' นี่ตกลงต้องทำยังไง? มันต้องมีเกณฑ์วัดความสำเร็จสิ?"

ระบบให้คำตอบอย่างรวดเร็ว

"โฮสต์ไม่ต้องรีบร้อน เงื่อนไขการทำภารกิจสำเร็จมีให้เลือกสองทางค่ะ"

"วิธีที่หนึ่งคือ ค่าความประทับใจที่ซูเชียนเชียนมีต่อโฮสต์ต้องสูงถึง 80 คะแนนขึ้นไป"

"วิธีที่สองคือ ให้ซูเชียนเชียนคุกเข่าต่อหน้าโฮสต์แล้วร้องเพลง 《สยบยอม》 (เจิงฝู)"

ฉินล่างแทบจะพ่นพรวดออกมา "ระบบ แกนี่ช่างสรรหาเล่นจริงๆ นะ!"

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉินล่างก็ไม่รีบร้อนแล้ว เพราะภารกิจนี้มันช่างง่ายดายซะเหลือเกิน

อย่างแย่ที่สุดก็คือ ในวันสุดท้ายก่อนจะทะลุมิติกลับไป เขาก็แค่ลักพาตัวซูเชียนเชียน เอาเอามีดจ่อคอหอย บังคับให้คุกเข่าร้องเพลงให้ฟัง มันจะไปยากอะไรล่ะ

ยิ่งฉินล่างคิด ก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก...

(จบแล้ว)