บทที่ 809 - มุ่งหน้าสู่ซิลิคอนวัลเลย์

เซี่ยตงฟังจบ ก็เก็บเอาไปคิดทบทวนเงียบๆ

คำพูดของอาจารย์หม่าถึงจะฟังดูขวานผ่าซาก แต่มันก็คือความจริงล้วนๆ

ตรรกะพื้นฐานของโลกธุรกิจ หลายๆ ครั้งมันก็คือความไว้เนื้อเชื่อใจระหว่างมนุษย์ด้วยกันนี่แหละ

เทคโนโลยีอาจจะติดตั้งและสั่งการจากระยะไกลได้ โค้ดคอมพิวเตอร์ก็ส่งข้ามมหาสมุทรได้ แต่ความเชื่อใจ... มันต้องสร้างขึ้นจากการเจอหน้ากันเท่านั้น

เซี่ยตงนึกถึงโปรเจกต์หลายๆ ตัวที่อยู่ในมือตัวเอง

ไบต์จัมป์ในอเมริกา ถึงแม้ลู่ฉีจะดูแลและจัดการทุกอย่างได้ดี แต่ในฐานะผู้ควบคุมอำนาจที่แท้จริง เขายังไม่เคยไปเหยียบที่นั่นเลยสักครั้ง

ยังมีเทสลาอีก เขาลงเงินไปมหาศาล แต่มัสก์คนนั้นมันคนบ้าดีๆ นี่เอง จะรับมือกับคนบ้า พึ่งแค่อีเมลกับโทรศัพท์มันไม่พอหรอก คุณต้องไปยืนอยู่ตรงหน้าเขา ทำให้เขาเห็นความมุ่งมั่นและศักยภาพในตัวคุณ

เรื่องพวกนี้ บริหารจัดการจากในประเทศมันค่อนข้างจะขับเคลื่อนลำบากจริงๆ

ระยะทางที่ห่างกันซีกโลก ทั้งเรื่องเวลาที่ต่างกัน และกำแพงวัฒนธรรม ต้นทุนในการสื่อสารมันสูงเกินไป

"ที่อาจารย์หม่าพูดมาก็มีเหตุผลครับ" เซี่ยตงพยักหน้ารับ "ผมก็กำลังคิดอยู่เหมือนกันว่าจะออกไปดูลาดเลาข้างนอกบ้าง"

เล่ยปู้ซือดูประหลาดใจนิดหน่อย "คุณตั้งใจจะไปอเมริกาเหรอ?"

"ก็ไม่เชิงว่าจะต้องเป็นอเมริกาหรอกครับ แต่ยังไงก็ต้องออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง" เซี่ยตงอธิบาย "สายงานธุรกิจของเซิ่งเซี่ยเทคโนโลยีตอนนี้มันขยายออกไปเรื่อยๆ จะมัวแต่วนเวียนอยู่แต่ในอาณาเขตเล็กๆ ของประเทศเราไม่ได้แล้ว"

อาจารย์หม่าหัวเราะ "แบบนี้สิถึงจะถูก น้องเซี่ยควรจะออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกเยอะๆ คนที่มีวิสัยทัศน์เฉียบขาด มีเทคโนโลยีล้ำสมัยอยู่ในมือแบบคุณ ไม่ควรจะปล่อยให้ตลาดในประเทศมาขีดกรอบจำกัดความสามารถหรอก ตลาดระดับโลกต่างหากที่จะช่วยดึงศักยภาพของคุณและดึงจุดแข็งของบริษัทคุณออกมาได้อย่างเต็มที่"

"แต่ว่านะครับ..." เซี่ยตงมองอาจารย์หม่า "เรื่องโกอินเตอร์เนี่ย น้ำมันลึกเอาเรื่องอยู่นะ อาจารย์หม่าวิ่งเต้นอยู่เมืองนอกมาตั้งหลายปี มีหลุมพรางอะไรที่ต้องระวังเป็นพิเศษบ้างไหมครับ?"

อาจารย์หม่าหุบยิ้ม แล้วคิดอย่างจริงจัง

"หลุมพรางมีเป็นกระบุงเลยล่ะ" อาจารย์หม่าบอก "แต่หลุมพรางที่ใหญ่ที่สุด ก็คือการเอาวิธีคิดแบบในประเทศไปตีกรอบใส่ตลาดต่างประเทศนั่นแหละ"

เล่ยปู้ซือถามขึ้น "หมายถึงอะไรเหรอครับ?"

"ทำโปรดักต์ในประเทศ เราเน้นความไว ก้าวสั้นๆ แต่วิ่งให้เร็ว อัปเดตและพัฒนาต่อเนื่อง ปล่อยของออกไปก่อน แล้วค่อยตามแก้บั๊กทีหลัง" อาจารย์หม่าอธิบาย "แต่ที่ต่างประเทศ โดยเฉพาะตลาดยุโรปกับอเมริกา ขืนใช้วิธีนี้มีหวังพังไม่เป็นท่า"

"พวกฝรั่งเขาให้ความสำคัญกับอะไร? ...เรื่องการปฏิบัติตามกฎระเบียบ (Compliance) ไงล่ะ" อาจารย์หม่าชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

"การปกป้องความเป็นส่วนตัว ความปลอดภัยของข้อมูล สิทธิผู้บริโภค เรื่องพวกนี้ในประเทศเราอาจจะยังอยู่ในช่วงคลำทางหาความพอดี แต่ในยุโรปและอเมริกา... นั่นคือเส้นตายเลยนะ ขืนคุณไปแตะเข้าสักนิด ค่าปรับอาจจะทำเอาคุณล้มละลายได้เลย"

เซี่ยตงจดจำประเด็นนี้ไว้ในใจ

บริษัทอินเทอร์เน็ตของจีนในยุคหลังๆ ที่ออกไปทำตลาดต่างประเทศ ส่วนใหญ่ก็ไปตายน้ำตื้นเพราะเรื่องการไม่ทำตามกฎระเบียบนี่แหละ

อย่างตอนที่ TikTok โดนลากไปไต่สวนในสภาอเมริกา ถึงแม้จะดูออกชัดเจนว่าตั้งใจหาเรื่อง แต่ถ้าตอนเริ่มต้น TikTok ไม่ได้วางรากฐานเรื่องกฎระเบียบไว้รัดกุมจนจับโป๊ะไม่ได้ ป่านนี้คงโดนไอ้กันแบนไปนานแล้ว

การที่เขาวางหมากไบต์จัมป์ไว้ล่วงหน้า ให้ลู่ฉีเข้าไปบุกเบิกตลาดในอเมริกา ก็เพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยงพวกนี้นี่แหละ แต่ในแง่ของการลงมือปฏิบัติจริง มันก็คงมีรายละเอียดหยุมหยิมอีกเยอะที่ต้องมานั่งเคลียร์

"มีอะไรอีกไหมครับ?" เซี่ยตงถามต่อ

"หลุมพรางที่สอง คือเรื่องการปรับตัวให้เข้ากับท้องถิ่น (Localization)" อาจารย์หม่าพูดต่อ "ไม่ใช่ว่าแค่แปลภาษาในแอปเป็นภาษาอังกฤษแล้วจะเรียกว่าปรับให้เข้ากับท้องถิ่นแล้วนะ คุณต้องเข้าใจวัฒนธรรม ความเคยชิน หรือแม้กระทั่งมุกตลกของคนบ้านเขาด้วย"

"ยกตัวอย่างนะ" อาจารย์หม่าดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง "ตอนที่เราทำอีคอมเมิร์ซที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เราเจอว่าคนที่นั่นชอบส่งสติกเกอร์หากันตอนแชท เราก็เลยทุ่มเทกับระบบแชทเป็นพิเศษ ใส่สติกเกอร์เข้าไปเป็นร้อยๆ ตัว ผลปรากฏว่าพอดูตัวเลข อัตราการซื้อขายสำเร็จพุ่งปรี๊ดเลย"

"แต่พอลองเอาไปใช้ที่ยุโรป เขากลับไม่ปลื้มเลย ยุโรปเวลาซื้อของเขาเน้นประสิทธิภาพและความรวดเร็ว พอคุณส่งสติกเกอร์ไปให้เป็นพรวน เขากลับมองว่าคุณไม่เป็นมืออาชีพเอาซะเลย"

เล่ยปู้ซือฟังมาถึงตรงนี้ ก็ทำท่าครุ่นคิด

"ถ้าหงหมี่จะไปขายเมืองนอก UI ของระบบก็ต้องปรับให้เข้ากับแต่ละประเทศด้วยสินะ?"

"แน่นอนครับ" เซี่ยตงตอบรับ "คนแต่ละประเทศชอบสีไม่เหมือนกันหรอก ตะวันออกกลางชอบสีเขียว อินเดียชอบสีสดๆ ส่วนยุโรปชอบความเรียบง่ายมินิมอล ถ้าคุณเล่นเอา UI ชุดเดียวไปใช้ทั่วโลก รับรองว่าผิดน้ำผิดท่าไปไม่รอดแน่"

เล่ยปู้ซือพยักหน้าช้าๆ แอบจดเรื่องนี้เพิ่มเข้าไปในสมุดบันทึกพัฒนาโปรดักต์ในใจ

อาจารย์หม่ามองหน้าทั้งสองคน แล้วยิ้มอย่างพอใจ

"พวกคุณสองคนนี่แค่ชี้แนะนิดเดียวก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง คุยด้วยแล้วสบายใจจริงๆ"

"ก็เพราะประสบการณ์ของอาจารย์หม่ามันประเมินค่าไม่ได้ต่างหากล่ะครับ" เซี่ยตงถ่อมตัว

"เลิกประจบประแจงได้แล้ว" อาจารย์หม่าหัวเราะร่วน "ที่ผมเล่าให้ฟังเนี่ย ล้วนเป็นบทเรียนราคาแพงที่จ่ายด้วยเงินสดก้อนโตทั้งนั้นแหละ"

เซี่ยตงยกแก้วเหล้าขึ้น ชูให้อาจารย์หม่าเป็นการคารวะ

"แก้วนี้ขอดื่มเพื่อขอบคุณประสบการณ์ที่อาจารย์หม่านำมาแบ่งปันครับ"

อาจารย์หม่ายกแก้วขึ้นชนเบาๆ แล้วซดรวดเดียวหมดเกลี้ยง

พอวางแก้วลง อาจารย์หม่าก็นึกถึงเรื่องที่คุยค้างไว้เมื่อกี้ขึ้นมาได้

"วนกลับมาเรื่องโกอินเตอร์ เซี่ยตง เมื่อกี้คุณบอกว่าจะออกไปดูงานข้างนอก กะจะเดินทางเมื่อไหร่ล่ะ?"

เซี่ยตงเคาะนิ้วลงบนโต๊ะสองที

"ไม่ตัองรอฤกษ์ยามหรอก เอาเป็นเร็วๆ นี้แหละครับ"

"ในเมื่อมีงานที่เมืองนอกรอสะสางอยู่เพียบ งั้นก็รีบไปให้มันจบๆ ไปเลยดีกว่า ผมกะว่าจะเดินทางสัปดาห์หน้าเลย คงไปสักสิบกว่าวัน"

แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่ในหัวของเซี่ยตงกลับจัดตารางงานที่อัดแน่นเอี๊ยดไว้เรียบร้อยแล้ว

จุดหมายแรก แน่นอนว่าต้องไปดูทีมงานไบต์จัมป์ที่สำนักงานใหญ่ในซิลิคอนวัลเลย์ก่อน

ลู่ฉีลงไปขยายอาณาจักรที่นั่นไว้ใหญ่โตมาก แต่เขาที่เป็นบอสใหญ่ตัวจริงกลับยังไม่เคยไปตรวจงานเลยสักครั้ง แต่แน่นอนว่าพอไปถึงก็ต้องเปลี่ยนสถานะกันหน่อย จะให้ใครรู้ความสัมพันธ์ที่แท้จริงระหว่างเขากับไบต์จัมป์ไม่ได้เด็ดขาด

หลังจากตรวจงานบริษัทตัวเองเสร็จ ก็ต้องตระเวนไปเยี่ยมเยียนพวกบริษัทบิ๊กเนมสักหน่อย

เฟซบุ๊กก็น่าแวะไปคุยด้วย ในเมื่อเซิ่งเซี่ยเทคโนโลยีเป็นคนจัดหาอัลกอริทึมให้ แถมยังฟันค่าลิขสิทธิ์จากอีกฝ่ายไปไม่น้อย ช่วงนี้มาร์ก ซักเคอร์เบิร์กเห็นบิลเรียกเก็บค่าลิขสิทธิ์คงเจ็บปวดน่าดู ต้องไปปรามๆ ซะหน่อย

เอ็นวิเดียกับเอเอ็มดีก็เป็นหัวใจสำคัญของโครงสร้างพื้นฐานด้านพลังประมวลผล ยังไงก็ต้องไปหยั่งเชิงดู

อ้อ... แล้วก็ยังมีไมโครซอฟท์ ที่คอยแทงข้างหลังอยู่เรื่อยๆ ต้องไปหาวิธีจัดการสั่งสอนซะบ้าง

ทุกเรื่องล้วนสำคัญทั้งสิ้น

เซี่ยตงหันไปหาเล่ยปู้ซือ

"พี่เล่ย ตอนนี้กำลังการผลิตของหงหมี่เป็นยังไงบ้าง ลื่นไหลดีไหม?"

"ลื่นปรื๊ดเลยล่ะ" เล่ยปู้ซือวางถ้วยชาลง "ทางซัพพลายเชนปรับตัวเข้าหากันได้ลงตัวแล้ว ถ้ายังรักษาสปีดได้แบบนี้ คาดว่าอีกสักสามเดือนคงไม่มีปัญหาของขาดตลาดแล้วล่ะ"

"งั้นพี่สนใจจะออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกกับผมไหมล่ะ?" เซี่ยตงชวน

เล่ยปู้ซือดูตกใจนิดหน่อย

"ผมเหรอ? ไปทำไมล่ะ?"

"หงหมี่น่ะ จะให้ขายอยู่แต่ในประเทศไม่ได้หรอกนะ พี่น่าจะลองออกไปดูลาดเลาข้างนอกบ้าง เผื่อจะจับมือกับบริษัทในอเมริกา แล้วเอาหงหมี่ไปเปิดตลาดที่นู่นดู"

เล่ยปู้ซือคิดตาม แล้วพยักหน้าเห็นด้วย

"ก็มีเหตุผลนะ งั้นตกลง ผมไปกับคุณด้วย"

อาจารย์หม่าที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ จู่ๆ ก็ตบขาตัวเองฉาดใหญ่

"อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น"

ทั้งเซี่ยตงและเล่ยปู้ซือหันไปมองเขาเป็นตาเดียว

"สัปดาห์หน้าผมก็นัดพบกับผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนียไว้พอดีเลย" อาจารย์หม่ายิ้มจนตาหยี "ตอนแรกยังคิดอยู่เลยว่าไปคนเดียวมันคงจะกร่อยๆ แต่ตอนนี้ดีเลย พวกเราสามคนเกาะกลุ่มไปด้วยกันซะเลยสิ"

เซี่ยตงขำพรืด

"อาจารย์หม่า คอนเนกชันคุณนี่แผ่ขยายไปถึงผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนียเลยเหรอเนี่ย?"

"คนทำอีคอมเมิร์ซน่ะ การผูกมิตรกับรัฐบาลท้องถิ่นมันเป็นเรื่องพื้นฐานอยู่แล้ว" อาจารย์หม่าโบกมือไปมา "แคลิฟอร์เนียนี่ถือเป็นศูนย์กลางปักหลักของบรรดาบริษัทอินเทอร์เน็ตจีนเวลาจะโกอินเตอร์เลยนะ ยังไงก็ต้องไปคารวะท่านผู้ว่าฯ สักหน่อย"

เล่ยปู้ซือหัวเราะตาม

"ถ้าไปกันครบทีมแบบนี้ แก๊งเราคงดูยิ่งใหญ่น่าดูเลยนะ คนนึงทำอีคอมเมิร์ซ คนนึงทำอัลกอริทึมกับระบบปฏิบัติการ อีกคนทำมือถือ ขืนผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนียมาเห็น คงนึกว่าบริษัทอินเทอร์เน็ตจีนจะยกทัพมายึดซิลิคอนวัลเลย์แหงๆ"

"ยึดอำนาจอะไรกัน ไม่กล้าหรอก" อาจารย์หม่ายกถ้วยชาขึ้นมา "ก็แค่ไปผูกมิตรสร้างสัมพันธ์กันเฉยๆ"

เซี่ยตงยกถ้วยชาขึ้นบ้าง

"งั้นเอาตามนี้นะครับ สัปดาห์หน้าเจอกัน"

ถ้วยชาทั้งสามใบกระทบกันกลางอากาศ เกิดเสียงดังกังวานใส

เป็นอันตกลงเรื่องเวลาอย่างเป็นทางการ

สัปดาห์หน้า... บินลัดฟ้าสู่ซานฟรานซิสโก