บทที่ 8: พลังยิ่งมาก ความรับผิดชอบยิ่งมากขึ้น

ส่วนตัวเลือกที่สาม ชีวิตนิรันดร์ เขาไม่ได้โหยหามันเลย

จากวิดีโอก่อนหน้านี้ เขาได้เข้าใจแล้วว่า คุณค่าของชีวิตไม่ได้อยู่ที่ความยาวนาน แต่อยู่ที่การใช้เวลาที่มีอยู่อย่างจำกัดทำทุกอย่างให้ดีที่สุด และไม่ทำให้พลังที่ตัวเองได้รับมาต้องสูญเปล่า

ปีเตอร์สูดหายใจลึก รู้สึกว่านิ้วของตัวเองสั่นเล็กน้อย

นี่เป็นครั้งแรกที่แพลตฟอร์มมิติแจกจ่ายรางวัล จริงหรือหลอกยากจะตัดสิน แต่ลึก ๆ ในใจ เขาปรารถนาอย่างแรงกล้าว่าเรื่องนี้จะเป็นความจริง

เขาแตะตัวเลือกบนหน้าจอเบา ๆ

ในตอนนั้นเอง เสียงของแพลตฟอร์มมิติก็ดังขึ้น “ขอแสดงความยินดีกับสไปเดอร์แมนที่ได้รับรางวัล กำลังแจกจ่าย...” ผู้ชมวิดีโอทุกคนได้เห็นว่า สสารสีดำคล้ายของเหลวค่อย ๆ ห่อหุ้มร่างของปีเตอร์ ก่อนจะค่อย ๆ แนบสนิทกับตัวเขาและก่อตัวเป็นชุดรบสีดำชุดหนึ่ง

ชุดรบใหม่นี้ดูทรงพลังยิ่งขึ้น และเปี่ยมเสน่ห์ยิ่งกว่าเดิม

คนข้าง ๆ รีบถามด้วยความร้อนใจ “ปีเตอร์ เป็นไงบ้าง รางวัลนี่เป็นของจริงไหม?”

เน็ดยืนอยู่ข้าง ๆ อดถามไล่ต่อไม่ได้ “งั้นรางวัลนั่นใช้ได้จริงเหรอ?” ในน้ำเสียงของเขาแฝงความตึงเครียดเล็กน้อย

ผู้คนรอบด้านที่กำลังดูวิดีโอต่างก็กลั้นหายใจโดยไม่ได้นัดหมาย สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอ ในใจแขวนอยู่กับคำถามเดียวกัน รางวัลที่แพลตฟอร์มมิติให้คำมั่นไว้ จะเป็นแค่คำพูดลอย ๆ หรือเปล่า?

สไปเดอร์แมนไม่ได้ตอบทันที เขากำหมัดทั้งสองข้างแน่นก่อน รับรู้ถึงพลังที่ไหลเวียนพลุ่งพล่านอยู่ในร่างกาย

จากนั้นเขาสูดหายใจลึก ราวกับกำลังยืนยันอะไรบางอย่าง

วินาทีต่อมา เขายื่นนิ้วชี้ออกมาแล้วยกขึ้นเบา ๆ กลับสามารถยกร่างของเน็ดที่หนักเกือบร้อยกิโลลอยขึ้นกลางอากาศได้อย่างไม่เปลืองแรงเลยสักนิด

เน็ดตกใจจนเบิกตากว้าง แทบจะร้องออกมา

“นี่... นี่คือการเสริมพลังที่เวน่อมซิมไบโอตมอบให้เหรอ?” สไปเดอร์แมนพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า สมรรถภาพร่างกาย ความเร็วในการตอบสนอง แม้กระทั่งความเฉียบคมของประสาทสัมผัส ล้วนถูกยกระดับไปสู่จุดที่ไม่เคยมีมาก่อน นี่ไม่ใช่แค่การพัฒนาธรรมดา แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงราวกับผลัดกระดูกเปลี่ยนร่างใหม่ทั้งตัว

“เป็นของจริง..จริง ๆ ด้วย!” มีคนในฝูงชนอุทานเสียงหลุดด้วยความตกตะลึง

อีกคนรีบพูดต่อ “แพลตฟอร์มมิติไม่ได้หลอกงั้นเหรอ? รางวัลนี่เว่อร์เกินไปแล้ว!” ข่าวแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว เหล่าผู้สังเกตการณ์จากทั่วทุกมุมจักรวาลต่างตกอยู่ในความตกตะลึง

เดิมทีหลายคนเพียงรับชมด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ตอนนี้กลับได้เห็นคำมั่นสัญญากลายเป็นจริงต่อหน้าต่อตา หัวใจจึงอดเต้นเร็วขึ้นไม่ได้

พวกเขาตระหนักได้ว่า นี่ไม่ใช่แค่การจัดอันดับเพื่อความบันเทิงเท่านั้น แต่เป็นการมอบพลังที่เกิดขึ้นจริง

สไปเดอร์แมนอยู่เพียงอันดับที่สิบยังได้รับการยกระดับอันน่าทึ่งถึงขนาดนี้ แล้วฮีโร่ที่อยู่ในอันดับสูงกว่านั้นจะได้รับของขวัญแบบไหนกัน? เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ผู้คนนับไม่ถ้วนก็เริ่มมองความหมายของการจัดอันดับครั้งนี้ใหม่อีกครั้ง

รายการ [จัดอันดับสิบสุดยอดฮีโร่] ที่เดิมถูกมองว่าเป็นหัวข้อแปลกใหม่ กลายเป็นจุดสนใจของทั้งจักรวาลในพริบตา

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ เสียงคาดหวัง ดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า ทุกคนแทบรอไม่ไหวที่จะได้เห็นเนื้อหาถัดไป

ผู้คนอยากรู้เหลือเกินว่าตัวเองจะมีโอกาสได้ขึ้นโผล่ในรายการนี้หรือไม่ ภายในใจเต็มไปด้วยความร้อนรน แต่สายตายังคงจดจ่ออยู่กับสไปเดอร์แมน

ทุกคนต่างคาดเดากันว่าเขาจะเลือกชุบชีวิตใคร

“พวกนายว่าเจ้าสไปเดอร์แมนตัวน้อยคนนี้จะเลือกใคร?”

“อาจจะเป็นคนที่สนิทกับเขาที่สุดก็ได้ ยังไงเขาก็เสียพ่อแม่ไปเหมือนกัน”

“ไม่เคยเห็นการชุบชีวิตกับตาตัวเองมาก่อน วันนี้ในที่สุดก็จะได้เห็นปาฏิหาริย์แล้ว!”

ผู้ชมนับไม่ถ้วนกลั้นหายใจรอคอย แพลตฟอร์มมิติส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นอีกครั้ง “สไปเดอร์แมน กรุณาเลือกเป้าหมายสำหรับการชุบชีวิตสองคน ใช้เพียงความคิดก็เพียงพอ”

ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ถอดชุดรบเวน่อมออก ความคิดนับไม่ถ้วนปั่นป่วนอยู่ในหัว

เขาเคยจินตนาการนับครั้งไม่ถ้วนว่าตัวเองจะชุบชีวิตพ่อแม่กลับมา แต่เมื่อถึงเวลาต้องตัดสินใจจริง ๆ เขากลับลังเล

ภาพการตายของเกวนปรากฏซ้ำแล้วซ้ำเล่าในสมอง ทำให้เขาไม่อาจวางมันลงได้

เขาส่ายหน้าเบา ๆ สลัดความคิดวุ่นวายออกไป และรู้สึกว่าบางทีสไปเดอร์แมนอีกสองคนอาจต้องการของขวัญชิ้นนี้มากกว่าเขา

เขานึกถึงลุงเบนและเกวนที่ตายไปในโลกคู่ขนานเหล่านั้น ในเมื่อแพลตฟอร์มสัญญาว่ารางวัลจะส่งผลพร้อมกัน งั้นคนสำคัญของพวกเขาก็คงกลับมามีชีวิตอีกครั้งได้เหมือนกันสินะ

เขาคาดหวังเช่นนั้น และอธิษฐานอยู่ในใจเงียบ ๆ

เมื่อปีเตอร์ตัดสินใจเลือกแล้ว แพลตฟอร์มมิติก็ระเบิดแสงสว่างเจิดจ้าออกมาในทันที

ภาพที่เดิมมืดมิดกลับสว่างขึ้นอีกครั้ง ประชาชนจากทุกจักรวาลที่กำลังดูวิดีโอต่างเบิกตากว้าง กลัวว่าจะพลาดรายละเอียดแม้แต่นิดเดียว

พวกเขาเข้าใจว่า การเลือกของสไปเดอร์แมนได้เปลี่ยนแปลงบางสิ่งไปแล้ว ทุกคนต่างสงสัยอย่างที่สุดว่า สุดท้ายเขาชุบชีวิตใครกันแน่? พ่อแม่ของเขา หรือว่าตัวละครจากโลกอื่น?

เขานึกย้อนถึงตอนนั้นที่ตัวเองไม่พอใจเพราะมีปากเสียงกับเจ้าของร้าน จนไม่ได้ขัดขวางคนร้ายทันเวลา สุดท้ายทำให้ลุงเบนต้องเสียชีวิตอย่างน่าเศร้า

ความรู้สึกผิดนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจของเขาจนถึงทุกวันนี้

หลังผ่านลมฝนนับไม่ถ้วน ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ยังคงจดจำคำสอนของลุงเบนไว้เสมอ เขาหยุดฝีเท้า จ้องมองไปไกล สีหน้าหนักอึ้งและลึกซึ้ง

ผู้ชมที่กำลังดูวิดีโอก็สัมผัสได้อย่างลึกซึ้งถึงความเศร้าและความรู้สึกผิดในใจของเขา

มีคนถอนใจพูดว่า “นี่อาจเป็นราคาที่สไปเดอร์แมนต้องจ่ายเพื่อเติบโตขึ้นก็ได้” อีกคนพูดเห็นด้วย “ใช่ ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าสไปเดอร์แมนในจักรวาลของเราตัดสินใจแบบไหน” “คิดไม่ถึงเลยว่า ‘แมลงน้อย’ ตัวนี้จะยืนหยัดช่วยเหลือคนอื่นถึงขนาดนี้ ฉันชอบเขามากขึ้นแล้วสิ” วิดีโอยังคงเล่นต่อไป ขณะที่ปีเตอร์กำลังเตรียมหันหลังจากไปและกลับเข้าสู่ภารกิจฮีโร่อีกครั้ง เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลังอย่างกะทันหัน “สวัสดี ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์” ปีเตอร์แข็งค้างอยู่กับที่ทันที เขาหันกลับไปอย่างไม่อยากเชื่อ รูม่านตาหดเล็กลงฉับพลัน ร่างของลุงเบนปรากฏชัดอยู่ในสายตา

น้ำตาทะลักออกมาทันที เขาโอบกอดอีกฝ่ายด้วยร่างกายที่สั่นเทา เสียงสะอื้นจนแทบพูดไม่ออก “นี่เป็นความฝันใช่ไหม? ผมต้องกำลังฝันอยู่แน่ ๆ ใช่ไหม?”

ลุงเบนตอบกลับเสียงเบา “ปีเตอร์ ฉันเหมือนหลับไปนานมาก พอตื่นขึ้นมาก็มาอยู่ที่นี่แล้ว

บางทีคนที่กำลังฝันอยู่อาจเป็นผมก็ได้”

เขาตบหลังปีเตอร์เบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนและปลอบประโลม

ดนตรีประกอบทอดทำนองนุ่มนวล ปลอบความปั่นป่วนให้สงบลง และแตะต้องสายใยในหัวใจ

ผู้ชมถูกน้ำตาของปีเตอร์สะเทือนใจอย่างลึกซึ้ง คนที่อ่อนไหวบางคนก็อดน้ำตาไหลไม่ได้

บางทีในหัวใจของทุกคน อาจมีความเสียดายที่ไม่มีวันชดเชยได้ซ่อนอยู่

ภาพตัดไปยังสุสาน ใบไม้ร่วงปลิวว่อน ความคิดถึงลอยไปกับสายลม

ท่ามกลางสายตาของทุกคน ชายคนหนึ่งยืนอยู่ลำพังหน้าหลุมศพ

ไม่นาน ทุกคนก็จำได้ว่าเขาคือสไปเดอร์แมนคนที่สอง

และสถานที่ที่เขายืนอยู่ในตอนนี้ คือที่พักผ่อนอันยาวนานของแฟนสาวผู้ล่วงลับ

สำหรับผู้ชมจำนวนมากที่เคยดูภาพเหตุการณ์ช่วงนั้น ความรู้สึกหนักอึ้งยังคงยากจะสงบลงจนถึงตอนนี้

พวกเขาอยากรู้เหลือเกินว่า เมื่อปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ได้เห็นแฟนสาวกลับมามีชีวิตต่อหน้าต่อตา เขาจะมีปฏิกิริยาแบบไหน

“ถ้าตอนนั้นฉันเร็วกว่านี้อีกสักนิด บางทีฉันอาจช่วยเธอไว้ได้แล้ว”

ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ในภาพมีสีหน้าเหม่อลอย จมอยู่ในความเศร้า

นับตั้งแต่เกวนจากไป ความรู้สึกโทษตัวเองก็ตามติดเขาราวกับเงา

เขาจำได้ว่าตัวเองเคยสัญญากับพ่อของเกวนไว้ ว่าจะไม่มีวันปล่อยให้เธอเข้ามาพัวพันกับอันตราย แต่สุดท้ายเขากลับไม่สามารถรักษาสัญญานั้นไว้ได้

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทรมานเขายิ่งกว่าการผิดคำพูด ก็คือแม้ทั้งสองคนจะถูกบีบให้ต้องแยกจากกัน เขาก็ยังรักเธออย่างสุดหัวใจ

ไม่มีอะไรสิ้นหวังไปกว่าการได้แต่มองคนรักจากไปต่อหน้าต่อตา

“สวัสดี เธอชื่ออะไร?”

เสียงอ่อนโยนเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างกะทันหัน

ปีเตอร์ตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะ คิดว่าเป็นภาพหลอนที่เกิดจากความคิดถึงมากเกินไปของตัวเอง

เขาราวกับได้เห็นหญิงสาวที่มีรอยยิ้มหวานคนนั้นอีกครั้ง เหมือนตอนที่ทั้งสองพบกันครั้งแรกในห้องเรียนปีนั้น เธอเอ่ยถามเขา

“เธอจำชื่อฉันไม่ได้แล้วเหรอ?”

“ฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร แต่ฉันอยากแน่ใจว่าเธอยังจำตัวเองได้ไหม”

“ปีเตอร์ ฉันชื่อปีเตอร์ ปาร์คเกอร์”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ ปีเตอร์ ฉันเกวน”

……………