บทที่ 13 รังแกกันเกินไปแล้ว

บทที่ 13 รังแกกันเกินไปแล้ว

หวังตังนั่งรถประจำทางดวงดาวมาถึงหน้าประตูใหญ่ที่ดูโอ่อ่าของโรงเรียนเตรียมทหารจักรวรรดิ ถึงแม้ที่นี่จะเป็นแค่สาขาย่อยบนดาวสีน้ำเงิน แต่สถาปัตยกรรมอันยิ่งใหญ่ตระการตาตรงหน้าก็ทำให้หวังตังยืนตะลึงไปพักใหญ่

เมื่อยืนอยู่หน้าโรงเรียนเตรียมทหารจักรวรรดิ ฝูงชนที่เดินขวักไขว่ไปมาตรงประตูดูเล็กจ้อยราวกับฝูงมด

"นักเรียนท้องถิ่นเมืองหลวงมารายงานตัวทางนี้ นักเรียนต่างถิ่นไปรายงานตัวทางโน้น"

เสียงเรียกของอาจารย์รับสมัครดึงหวังตังกลับสู่ความเป็นจริง

หวังตังได้สติ ก็กวาดสายตามองสถานการณ์ตรงหน้า

จุดรายงานตัวแบ่งออกเป็นสองฝั่ง จุดทำเรื่องมอบตัวสำหรับนักเรียนท้องถิ่นอยู่ในช่องทางเดินภายในโรงเรียน มองไม่เห็นสภาพด้านใน

แต่จุดรายงานตัวของนักเรียนต่างถิ่นนั้นเห็นได้ชัดเจน เป็นแค่เต็นท์กันฝนที่สร้างขึ้นชั่วคราว นักเรียนที่ยืนต่อแถวล้วนแต่ต้องตากแดดร้อนเปรี้ยง แต่กลับไม่มีใครปริปากบ่นหรือแสดงความไม่พอใจออกมาเลย

ส่วนฝั่งนักเรียนท้องถิ่น ถึงแม้จะมีช่องทางเดินกว้างขวางให้หลบแดด แต่กลับมีเสียงโอดครวญดังระงม พากันเร่งเร้าให้คนข้างหน้าทำเรื่องให้เร็วขึ้น

หวังตังเห็นภาพแบบนี้ก็อดเดาะลิ้นไม่ได้

เขารู้ดีว่าโรงเรียนก็คือสังคมจำลองสังคมหนึ่ง แต่ตอนที่เรียนมัธยมต้นหรือมัธยมปลายที่เมืองหนานเฉิง สังคมจำลองนี้ค่อนข้างจะซ่อนรูป

แต่ในโรงเรียนเตรียมทหารจักรวรรดิ มันกลับเป็นสังคมแห่งความเป็นจริงที่เปิดเผยออกมาให้เห็นกันจะจะ

หวังตังเดินไปต่อท้ายแถวนักเรียนต่างถิ่น และยืนรออย่างว่าง่าย

คนที่อยู่ข้างหน้าเขาเป็นคนผอมแห้งเหมือนลิง ดวงตาสีดดำขลับดูเจ้าเล่ห์ไม่เบา

"นี่นาย นายมาผิดที่หรือเปล่า นักเรียนท้องถิ่นต้องไปต่อคิวฝั่งโน้นนะ"

ชายผอมแห้งเหมือนลิงมองหวังตังด้วยความสงสัย

นักเรียนคนนี้ถึงแม้จะแต่งตัวเรียบง่าย แต่คอมพิวเตอร์แสงที่ข้อมือนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นรุ่น ลี่เริ่น 24 รุ่นใหม่ล่าสุด ราคาขั้นต่ำก็ปาเข้าไป 3 หมื่นสตาร์คอยน์แล้ว

นักเรียนต่างถิ่นคนอื่นๆ หอบหิ้วสัมภาระพะรุงพะรัง แต่หวังตังกลับมีแค่กระเป๋าเดินทางแบบหิ้วใบเดียว เห็นได้ชัดว่าเป็นคนที่มีแหวนมิติ

"ฉันมาจากเมืองหนานเฉิง"

หวังตังพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย

"ไม่ได้ต่อคิวผิดหรอก"

ชายหน้าลิงกลอกตาไปมา รีบส่งยิ้มแล้วยื่นมือไปหาหวังตังทันที

"ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันเป็นคนเมืองตะวันออก ชื่อหลี่หยาง ปกตินายเรียกฉันว่าเจ้าลิงก็พอ"

หวังตังก็แนะนำตัวสั้นๆ ไม่นานคนหนุ่มสองคนก็สนิทสนมกัน

"นี่นาย บ้านนายรวยน่าดูเลยนะ ไม่เหมือนฉัน เกิดมาก็ถูกลิขิตให้เป็นบันไดให้คนอื่นเหยียบขึ้นไป"

เจ้าลิงพูดพลาง ทำท่าเหมือนนึกถึงเรื่องไม่ดีอะไรบางอย่าง สีหน้าก็สลดลงทันที

หวังตังส่ายหน้า

"ไม่หรอก ฐานะฉันก็ไม่ได้ดีอะไร"

เจ้าลิงถอนหายใจ แล้วส่ายหน้าอีกรอบ

"เอาเถอะนาย ไม่ต้องมาปลอบใจฉันหรอก กฎของโรงเรียนทหารฉันก็พอรู้ นายวางใจได้ ฉันจะไม่ขออะไรเกินเลยหรอก"

"หา"

หวังตังทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก มองเจ้าลิงที่จู่ๆ ก็ทำตัวน่าสงสาร

"ดูท่าทางนายคงไม่รู้เรื่องเลยสินะ ก็แหงล่ะ บ้านนายรวย ไม่ต้องมาระวังอะไรพวกนี้หรอก"

"ก่อนเปิดเทอมฉันหาข้อมูลจากพวกรุ่นพี่ในคอมพิวเตอร์แสงมาเยอะเลยนะ คู่มือเอาตัวรอดสำหรับนักเรียนยากจน นายวางใจเถอะ ฉันต้องเอาชีวิตรอดในโรงเรียนนี้ให้ได้ แถมจะอยู่ให้ดีด้วย"

เจ้าลิงพูดเองเออเองเป็นคุ้งเป็นแคว

"คู่มือเอาตัวรอดสำหรับนักเรียนยากจนเหรอ"

หวังตังใช้ลิ้นดุนเพดานปาก

ให้ตายเถอะ นี่มันสร้างมาเพื่อเขาชัดๆ

เจ้าลิงกำลังจะอธิบายอะไรบางอย่างให้หวังตังฟัง แต่อาจารย์หน้าหนวดเครารุงรังที่อยู่ข้างหน้าก็ตบโต๊ะดังปัง

"พวกข้างหลังน่ะ เงียบหน่อย"

"แม้แต่กฎระเบียบยังไม่รู้ พวกหนูโสโครกแบบนี้ยังมีหน้ามาเรียนอีกเหรอ"

เจ้าลิงรีบหุบปากเงียบกริบ ไม่กล้าแม้แต่จะหันหน้ากลับมามอง

เมื่อเห็นดังนั้น หวังตังจึงทำได้เพียงเปิดคอมพิวเตอร์แสงขึ้นมา แล้วค้นหา คู่มือเอาตัวรอดสำหรับนักเรียนยากจน ตามที่เจ้าลิงบอกในสตาร์เน็ต

ไม่นานเขาก็เจอกระทู้นี้ในเว็บบอร์ดของโรงเรียนเตรียมทหารจักรวรรดิ สาขาดาวสีน้ำเงิน

ข้อแรก อยู่ในโรงเรียนทหารต้องระมัดระวังคำพูดและการกระทำ ทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัว ป้องกันไม่ให้สายตาไปล่วงเกินคนอื่นจนถูกส่งคำท้าประลอง

ข้อสอง พยายามหลีกเลี่ยงวิชาเรียนภาคปฏิบัติ เพราะวิชาเรียนภาคปฏิบัติอาจจะมีการเรียนรวมกับห้องอื่น หากโชคร้ายไปเจอห้องระดับ S ขึ้นไป หุ่นรบจะต้องพังพินาศอย่างแน่นอน (หมายเหตุ: หากหุ่นรบพังในโรงเรียนทหาร เท่ากับทางตัน แม้แต่หมาเดินผ่านก็ยังกัดคุณได้)

ข้อสาม ต้องผูกมิตรกับเพื่อนนักเรียนสาขาช่างซ่อมสร้างหุ่นรบไว้ให้ดี เพราะอาจจะได้สิทธิ์ซ่อมแซมหุ่นรบฟรี แต่ก็มีความเสี่ยงที่การซ่อมแซมจะล้มเหลวจนหุ่นรบพังได้เช่นกัน

ข้อสี่ หากมีคนต้องการจะประลองฝีมือด้วย ในสถานการณ์ที่รู้ตัวว่าสู้ไม่ได้แน่นอน ให้คุกเข่าโขกศีรษะสามครั้ง แล้วเห่าเหมือนหมาสามที นี่คือรหัสลับยอมแพ้ ปกติแล้วอีกฝ่ายจะยอมปล่อยไป

หากมีคนส่งคำท้าประลองมาให้ ต้องปฏิเสธสถานเดียว ห้ามทำอะไรวู่วามเด็ดขาด

ข้อห้า มีเงินเมื่อไหร่ให้อัปเกรดหุ่นรบ มีเงินเมื่อไหร่ให้อัปเกรดหุ่นรบ มีเงินเมื่อไหร่ให้อัปเกรดหุ่นรบ เรื่องสำคัญต้องพูดสามครั้ง

มีเพียงความแข็งแกร่งเท่านั้น ที่จะช่วยเพิ่มอัตราการรอดชีวิตของคุณในโรงเรียนทหารได้

ที่นี่คือโรงเรียนเตรียมทหารจักรวรรดิ สถานที่ที่เชิดชูผู้แข็งแกร่ง ผู้อ่อนแอคือบันไดให้ผู้แข็งแกร่งเหยียบขึ้นไป โปรดทุ่มเททุกวิถีทางเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตัวเอง

หลังจากหวังตังอ่านจบ เขาก็รู้สึกร้อนรุ่มในใจ พร้อมกับมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกปะปนอยู่ด้วย

ที่รู้สึกร้อนรุ่มก็เพราะ ตอนนี้เขาสามารถใช้คอมพิวเตอร์แสงท่องโลกอินเทอร์เน็ตดวงดาวได้อย่างอิสระแล้ว ไม่ต้องไปแย่งใช้ห้องคอมพิวเตอร์ของโรงเรียนอีกต่อไป

เขาสามารถซึมซับความรู้ของโลกนี้ได้ทุกที่ทุกเวลา ความรู้ทุกอย่างที่เขาต้องการ

รู้งี้เขาไม่น่าเสียดายเงินค่าคอมพิวเตอร์แสงเลย

ส่วนความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกก็คือ ถึงแม้เขาจะรู้ความจริงของโลกนี้ดีอยู่แล้ว แต่ก็ยังอดพ่ายแพ้ต่อกฎเกณฑ์อันเปลือยเปล่านี้ไม่ได้

ใช่แล้ว ที่นี่ไม่ใช่โลกที่มีอารยธรรมอย่างที่เขาจากมาอีกต่อไป

ในยุคที่ตัดสินทุกอย่างด้วยกำลัง มนุษย์ก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ป่า ที่พากันแสดงสัญชาตญาณดิบและตัณหาของตัวเองออกมาให้โลกเห็นอย่างไม่เกรงกลัว

ชายร่างกำยำที่ต่อแถวอยู่ข้างหลังหวังตัง มองดูหวังตังใช้คอมพิวเตอร์แสงรุ่นใหม่ล่าสุดที่สงวนไว้สำหรับคนรวย ค้นหา คู่มือเอาตัวรอดสำหรับนักเรียนยากจน อยู่ข้างหน้าเขาด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

แค่นี้ก็แล้วไปเถอะ แต่หมอนี่ดันไม่ยอมเปิดโหมดความเป็นส่วนตัวอีก นี่จงใจเปิดให้คนข้างหลังอย่างพวกเขาดูใช่ไหม

บ้านรวยก็ใช่ว่าจะมาดูถูกคนอื่นแบบนี้ได้นะ

คนข้างหลังก็เห็นภาพนี้เหมือนกัน แต่พวกเขาก็โกรธแต่ไม่กล้าพูด เพราะก่อนจะมาเรียน พวกเขาก็หาข้อมูลเกี่ยวกับโรงเรียนเตรียมทหารจักรวรรดิมาพอสมควรแล้ว

ชีวิตของนักเรียนที่มีเงินกับนักเรียนที่ไม่มีเงินในโรงเรียนทหารนั้น เหมือนอยู่กันคนละโลกเลยทีเดียว

นักเรียนที่มีเงินสามารถหาเรื่องท้าตีท้าต่อยคนอื่นได้อย่างอิสระ สามารถฝึกซ้อมวิชาภาคปฏิบัติได้อย่างเต็มที่ โดยไม่ต้องกังวลเรื่องค่าซ่อมหุ่นรบ

แต่นักเรียนที่ไม่มีเงิน ต้องทำตัวลีบเล็กระมัดระวังไปเสียทุกเรื่อง เพราะถ้าหุ่นรบพัง พวกเขาก็ไม่มีปัญญาจ่ายค่าซ่อม

ดังนั้นถึงแม้จะเป็นวิชาเรียนภาคปฏิบัติที่มีแต่เพื่อนร่วมชั้น พวกเขาก็ยังต้องคอยระแวดระวังหน้าหลัง แทบอยากจะกระโดดออกจากหุ่นรบมาสู้มือเปล่าด้วยซ้ำ

ทำแบบนี้แล้วความแข็งแกร่งจะเพิ่มขึ้นเร็วได้ยังไง

ดังนั้น ในโรงเรียนทหาร คนที่ห้ามไปล่วงเกินเด็ดขาดก็คือคนรวย ต่อให้พวกเขาจะมีฝีมือด้อยกว่าคุณ แต่พวกเขาไม่ต้องพะวงหลัง เวลาสู้กันก็ไม่ต้องห่วงเรื่องความเสียหาย

เมื่อเทียบกับนักเรียนยากจนที่ต้องคอยพะวงหน้าพะวงหลังแล้ว โอกาสชนะจากสี่ส่วนก็อาจจะเพิ่มขึ้นเป็นแปดส่วนได้เลย

ตอนนี้หวังตังไม่ทันสังเกตเห็นสายตาอาฆาตมาดร้ายที่ส่งมาจากข้างหลัง เขากำลังซึมซับความรู้ในเว็บบอร์ดราวกับฟองน้ำแห้งๆ อย่างถอนตัวไม่ขึ้น

ในขณะที่เพื่อนนักเรียนข้างหลัง ทำได้เพียงเบิกตากว้างมองหวังตังเลื่อนอ่านกระทู้ คู่มือเอาตัวรอดสำหรับนักเรียนยากจน ไปจนถึง วิธีตีสนิทสายซ่อมสร้างหุ่นรบ และ วันเวลาที่ฉันถูกลูกคุณหนูโรงเรียนทหารกลั่นแกล้ง

แต่ละคนหน้าเขียวปัดกันไปหมด

รังแกกันเกินไปแล้ว นี่มันรังแกกันเกินไปแล้ว