บทที่ 12 โอกาสสุ่มการ์ดครั้งที่สอง

บทที่ 12 โอกาสสุ่มการ์ดครั้งที่สอง

หวังตังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง นั่งฟังพี่ชายเบาะหน้าคุยวิดีโอคอลโอ้อวดเสียงดัง

"ใช่แล้ว นั่งยานอวกาศไปทางระบบดาวหลักของจักรวรรดิใช้เวลาแค่สามชั่วโมงเอง จากเมืองหนานเฉิงไปเมืองหลวงต้องใช้เวลาตั้งชั่วโมงครึ่ง"

"จะให้ฉันพูดนะ ดาวสีน้ำเงินยังล้าหลังเกินไป"

หวังตังนั่งกดคอมพิวเตอร์แสงที่หลิวเหนิงให้มาอย่างเบื่อหน่าย ถึงแม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสคอมพิวเตอร์แสง แต่เครื่องนี้เป็นรุ่นใหม่ล่าสุด มีฟังก์ชันหลายอย่างที่เขายังเล่นไม่ทะลุปรุโปร่ง

ระหว่างที่เขากำลังทำความคุ้นเคยกับฟังก์ชันของคอมพิวเตอร์แสง จู่ๆ ที่มุมขวาล่างก็มีคำขอเป็นเพื่อนเด้งขึ้นมา หวังตังเปิดดูก็พบว่ารูปโปรไฟล์เป็นรูปม่ายเสี่ยวม่ายถ่ายคู่กับแมว

พอหวังตังกดรับเป็นเพื่อน ข้อความของม่ายเสี่ยวม่ายก็เด้งรัวๆ ราวกับปืนกล

ม่ายม่ายเหมียว : รุ่นน้อง ทำไมไม่แอดฉันมา หลิวเหนิงเป็นคนบอกหมายเลขคอมพิวเตอร์แสงของนายให้ฉันรู้เอง

ม่ายม่ายเหมียว : ช่างเถอะ ฉันเป็นรุ่นพี่ ผู้ใหญ่ไม่ถือสาเด็ก นายคงใกล้จะถึงเมืองหลวงแล้วใช่ไหม ไปรอที่หน้าประตูโรงเรียนเลยนะ เดี๋ยวรุ่นพี่ไปรับแล้วพาไปทำเรื่องมอบตัว

ม่ายม่ายเหมียว : เมืองหลวงมีอะไรสนุกๆ เยอะกว่าเมืองหนานเฉิงเยอะ ไว้รุ่นพี่ว่างๆ จะพาไปกินของอร่อยนะ

หวังตัง : ไม่เป็นไรครับรุ่นพี่ ผมอยากลองหาประสบการณ์ด้วยตัวเองมากกว่า

หวังตังปฏิเสธคำชวนของม่ายเสี่ยวม่ายไป ด้านหนึ่งเป็นเพราะเขาไม่รู้จะรับมือกับความกระตือรือร้นของเธออย่างไร

อีกด้านหนึ่งก็คือไม่มีอีกด้านหนึ่ง

ตอนนั้นเขาพุ่งเป้าไปเพื่อช่วยคนในยามคับขัน ไม่ได้มีความคิดอื่นใดแอบแฝง

ม่ายเสี่ยวม่ายหน้าตาน่ารักสดใส ผู้หญิงแบบนี้น่าจะมีคนตามจีบในโรงเรียนทหารนับไม่ถ้วน หากเขาที่เป็นเด็กใหม่เพิ่งเข้าเรียน ไปทำตัวสนิทสนมกับม่ายเสี่ยวม่าย คงตายแบบไม่รู้ตัวแหงๆ

เขาได้ยินอาจารย์ที่โรงเรียนบอกมาว่า โรงเรียนเตรียมทหารจักรวรรดิไม่เหมือนโรงเรียนทั่วไป มีคนตายทุกวันเป็นเรื่องปกติเหมือนเล่นขายของ

ม่ายม่ายเหมียว : รุ่นน้องเย็นชาจังเลยนะ /อีโมจิหน้าร้องไห้

ม่ายม่ายเหมียว : งั้นเอาแบบนี้ ไว้วันหลังฉันเลี้ยงข้าวตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตก็แล้วกัน ห้ามปฏิเสธรุ่นพี่อีกนะ

ม่ายม่ายเหมียว : ไม่อย่างนั้นรุ่นพี่จะโกรธจริงๆ ด้วย

ม่ายเสี่ยวม่ายที่อยู่อีกฝั่งของหน้าจอแก้มพองลมไปแล้ว เกิดมาจนป่านนี้เธอยังไม่เคยลิ้มรสการถูกปฏิเสธมาก่อนเลย

แต่ว่ารุ่นน้องคนนี้มีบุญคุณช่วยชีวิตเธอและพี่มั่วลี่ไว้ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่เอาหน้าร้อนๆ ของตัวเองไปแนบก้นเย็นๆ ของเขาหรอก

หวังตัง : ได้ครับ ขอบคุณครับ

หลังจากตอบข้อความม่ายเสี่ยวม่ายเสร็จ เสียงประกาศบนรถไฟลอยฟ้าก็ดังขึ้น

"ผู้โดยสารผู้มีเกียรติทุกท่าน ขณะนี้ใกล้ถึงสถานีเมืองหลวงแล้ว โปรดตรวจสอบสัมภาระของท่านให้เรียบร้อยและทยอยลงจากรถไฟอย่างเป็นระเบียบ ห้ามก่อเหตุทะเลาะวิวาทภายในสถานี ฝ่าฝืนมีโทษปรับตั้งแต่ 5 หมื่นสตาร์คอยน์ขึ้นไป โดยไม่มีเพดานสูงสุด"

หวังตังหิ้วกระเป๋าเดินทาง เดินตามกระแสน้ำผู้คนลงจากรถไฟอย่างเป็นระเบียบ ลงมาได้ไม่นาน ด้านหน้าก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งกระโดดขึ้นหุ่นรบดังฟึ่บ

"ฉันทนแกมานานแล้ว วันนี้จะจัดการแกนี่แหละ"

อีกคนก็ความเร็วไม่เป็นรอง กระโดดขึ้นหุ่นรบสีดำสนิททันที ผู้โดยสารรอบๆ ดูเหมือนจะชินชากับเหตุการณ์แบบนี้ ต่างพากันหลบฉากอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็เว้นที่ว่างกว้างขวางให้หุ่นรบทั้งสองตัว

หวังตังไม่ได้รีบเดินหนีออกจากที่เกิดเหตุเหมือนคนอื่นๆ แต่กลับหยุดเดิน และยืนชมหุ่นรบของทั้งสองคนอย่างเพลิดเพลิน

หุ่นรบของทั้งสองคนไม่ใช่หุ่นรบที่ผลิตจำนวนมากจากทางการ แสดงว่าบ้านของทั้งสองคนนี้ต้องรวยล้นฟ้า สามารถจ้างช่างซ่อมสร้างหุ่นรบมาสั่งทำหุ่นรบให้โดยเฉพาะได้

หุ่นรบสีแดงที่เปิดฉากโจมตีก่อน น่าจะใช้วัสดุที่มีส่วนผสมของธาตุไฟ ทำให้เวลาหุ่นรบสีแดงขยับตัว จะทิ้งร่องรอยเปลวเพลิงจางๆ ไว้

หวังตังรู้สึกว่า ช่างซ่อมสร้างหุ่นรบที่ออกแบบหุ่นรบสีแดงตัวนี้ ต้องเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับความสวยงามมากแน่ๆ

เมื่อเทียบกันแล้ว หุ่นรบสีดำตัวนั้นไม่ได้เน้นความสวยงามเท่าไหร่ แต่พละกำลังก็ดูถูกไม่ได้เลย

หวังตังยืนดูหุ่นรบทั้งสองตัวอย่างหลงใหล จนกระทั่งตำรวจหุ่นกลเข้ามาเคลียร์พื้นที่ เขาถึงได้ยอมเดินจากมาด้วยความอาลัยอาวรณ์

เมืองหลวงนี่ต่างจากที่อื่นจริงๆ ยังไม่ทันออกจากประตูสถานีก็ได้เห็นหุ่นรบตั้งสองตัว ถ้าเป็นที่เมืองหนานเฉิง เรื่องแบบนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ตอนนี้อารมณ์ของหวังตังเบิกบานมาก

เมื่อถึงเมืองหลวง ก็หมายความว่าเขาเข้าใกล้ความฝันที่จะได้สร้างหุ่นรบด้วยมือตัวเองเข้าไปอีกก้าวหนึ่งแล้ว เขาแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้ศึกษาโครงสร้างภายในอันสลับซับซ้อนของหุ่นรบ

"ระบบ ฉันขอสุ่มการ์ดอีกครั้ง"

พอคิดขึ้นมาได้ หวังตังก็รีบเรียกหาระบบในใจทันที

[ได้เลยโฮสต์ เลือกตัวเลข 1 ถึง 30 มาหนึ่งตัว]

"9"

ขอร้องล่ะ ครั้งนี้ขอการ์ดที่มันพึ่งพาได้หน่อยเถอะ

[ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ สุ่มได้การ์ดระดับ SR]

พอหวังตังได้ยินก็ใจชื้นขึ้นมา การ์ดสกิล ปืนใหญ่แก้ว ที่สุ่มได้คราวก่อน ถึงแม้จะดูไม่ค่อยน่าพึ่งพาเท่าไหร่ แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังและความเร็วที่เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจริงๆ

แค่มันแตะปุ๊บก็ร่วง หลับแล้วไม่ยอมตื่นแค่นั้นเอง

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ นี่คือการ์ดพรสวรรค์เพิ่มประสิทธิภาพหุ่นรบเป็นเท่าตัว ในระหว่างที่โฮสต์สร้างหุ่นรบ จะมีโอกาส 20% ที่จะทำให้ค่าประสิทธิภาพอย่างใดอย่างหนึ่งของหุ่นรบเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว มีโอกาส 5% ที่จะทำให้ค่าประสิทธิภาพสองอย่างเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว และมีโอกาส 1% ที่จะทำให้ค่าประสิทธิภาพทั้งสามอย่างของหุ่นรบเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว]

หวังตังตาลุกวาว ถึงแม้โอกาสจะมีแค่ 1% แต่ถ้าสร้างเยอะๆ ยังไงก็ต้องมีสักตัวที่ค่าประสิทธิภาพทั้งสามอย่างเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวแน่ๆ ส่วนตัวที่เหลือก็หาทางขายทิ้ง เท่ากับว่าได้หุ่นรบประสิทธิภาพสุดยอดมาใช้ฟรีๆ เลย

ค่าประสิทธิภาพสามอย่างของหุ่นรบ ได้แก่ พลังป้องกัน พลังโจมตี และความคล่องตัว

ค่าพลังป้องกันของหุ่นรบขึ้นอยู่กับวัสดุที่ใช้สร้าง ยิ่งวัสดุดี พลังป้องกันก็ยิ่งสูง สามารถรับประกันความปลอดภัยของคนบังคับในห้องนักบินได้มากขึ้น

ส่วนค่าพลังโจมตีจะสัมพันธ์กับอาวุธที่ติดตั้งในหุ่นรบ หุ่นรบระดับล่างสุดมักจะติดตั้งปืนเลเซอร์ ปืนใหญ่พกพา หรืออาวุธประเภทระดมยิง

ขณะที่อาวุธของหุ่นรบระดับสูงจะมีความหลากหลายมาก ขึ้นอยู่กับว่านักรบหุ่นรบถนัดใช้อาวุธแบบไหน อาวุธเหล่านี้ส่วนใหญ่สร้างจากวัสดุที่มีพลังแห่งดวงดาว อานุภาพร้ายแรงจนไม่อาจมองข้าม

ส่วนความคล่องตัวจะเกี่ยวข้องกับน้ำหนักของหุ่นรบและการออกแบบของช่างซ่อมสร้างหุ่นรบ ยิ่งแบบแปลนโครงสร้างมีความละเอียดแม่นยำมากเท่าไหร่ ความคล่องตัวของหุ่นรบก็จะยิ่งสูงขึ้น

ความคล่องตัวที่สูงขึ้น หมายถึงความเร็วที่เพิ่มขึ้น การควบคุมที่ตอบสนองได้ดีขึ้น แต่ก็เรียกร้องความว่องไวในการตอบสนองจากผู้บังคับที่สูงมากเช่นกัน

"ฉันรู้แล้วว่า คนติดพนันจะแพ้ทุกวันได้ยังไง"

หวังตังแอบกำหมัดแน่น

ได้การ์ดระดับ SR ติดต่อกันสองใบแล้ว ใบต่อไปต้องเป็นการ์ดระดับ SSR แน่นอน

เมื่ออยู่ต่อหน้าความมั่งคั่งและเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวง หวังตังก็ยืดอกขึ้นมาอีกครั้ง เขาหิ้วกระเป๋าเดินทางมุ่งหน้าไปทางโรงเรียนเตรียมทหารจักรวรรดิอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม

เขา จะต้องเป็นช่างซ่อมสร้างหุ่นรบและนักรบหุ่นรบที่ยอดเยี่ยมที่สุดในอนาคตให้ได้

ส่วนเรื่องผู้ใช้พลังแห่งดวงดาวนั้น เขารู้ดีว่าอะไรที่เกี่ยวกับพลังแห่งดวงดาวล้วนแต่แพงหูฉี่ ถึงแม้ทางการจะให้ความสำคัญและมีทรัพยากรสนับสนุน แต่สำหรับผู้ใช้พลังแห่งดวงดาวแล้ว นั่นก็เป็นแค่เศษเงินทอนเท่านั้น

เพราะฉะนั้น รอให้วันไหนที่เขาร่ำรวยขึ้นมาจริงๆ ไม่ต้องมากังวลเรื่องปากท้องอีกแล้ว ค่อยมาคิดเรื่องนี้ก็แล้วกัน