บทที่ 610 - ถ้อยคำเชือดเฉือนใจ! ใครบอกว่าหวังเฉินเป็นสามัญชน?

บทที่ 610 - ถ้อยคำเชือดเฉือนใจ! ใครบอกว่าหวังเฉินเป็นสามัญชน?

แต่พวกเจ้าคิดว่าการที่หวังเฉินผู้ซึ่งปกติไม่เคยอธิบายอะไรให้ศัตรูฟัง จู่ๆ ก็อยากจะอธิบายขึ้นมานั้น เขาหวังดีงั้นหรือ?

เห็นเพียงหวังเฉินพูดต่อว่า

"รู้ไหมว่าทำไมข้าถึงไว้ชีวิตหมาๆ ของเจ้า เอมิยาดาน?"

เมื่อพูดประโยคนี้ออกมา

ใบหน้าของเอมิยาดานก็ปรากฏรอยแค้นอันน่าเกลียดชังขึ้นมา

"มีคนมากมายบอกว่า ที่ข้า หวังเฉิน ไว้ชีวิตหมาๆ ของเจ้า เอมิยาดาน ก็เพราะเห็นแก่ความงาม เพราะความมักมากในกาม"

"แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลย ในสายตาข้า ไม่ว่าศัตรูจะเป็นผู้ชาย ผู้หญิง หรือสัตว์เดรัจฉาน ข้าก็ไม่เคยปรานี"

"แม้ว่าข้าจะปรานี ก็แปลว่าอีกฝ่ายยังคงมีค่าให้ข้าใช้ประโยชน์ได้"

"และเจ้า เอมิยาดาน ตอนนี้คุณค่าของเจ้าได้หมดลงแล้ว"

"ที่ข้าไว้ชีวิตเจ้า ก็เพราะข้าได้แอบประทับเครื่องหมายลับๆ ไว้ที่วิญญาณของเจ้าล่วงหน้านั่นเอง"

"เพราะมีเครื่องหมายนี้ ข้าถึงรู้ตำแหน่งของพวกเจ้าได้อย่างแม่นยำ"

"ตั้งแต่ตอนที่พวกเจ้าตกลงเป็นพันธมิตรกัน ไปจนถึงการซุ่มโจมตีในตอนนี้ ข้ารู้ทุกอย่าง"

"ข้าแค่ขี้เกียจเปิดโปงพวกเจ้า ปล่อยให้พวกเจ้าดีใจเก้อไปเองก็เท่านั้น!"

หวังเฉินพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

แผนการตลอดทางที่ผ่านมา ถูกเล่าออกมาอย่างแผ่วเบา

ไม่มีความภูมิใจ ไม่มีการโอ้อวด มีเพียงความเฉยชา

ราวกับว่าแผนการเหล่านี้สำหรับหวังเฉินแล้ว เป็นเพียงเรื่องที่ทำไปตามน้ำเท่านั้น

แต่คำพูดเหล่านี้เมื่อเข้าหูของสมาชิกกิลด์อีกาทมิฬ โดยเฉพาะในหูของเอมิยาดาน มันทำให้พวกเขาหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ

ความรู้สึกนั้นมันซับซ้อนและอึดอัดมาก

อุตส่าห์คิดว่าตัวเองฉลาด ทุกอย่างเป็นไปตามที่ตัวเองคิด

แต่ที่แท้ ทุกความเคลื่อนไหวของพวกเขาถูกอีกฝ่ายมองออกอย่างทะลุปรุโปร่งมาตลอด

แถมยังมี...

มิน่าล่ะ ก่อนหน้านี้หลังจากหวังเฉินเอาชนะทีมพันธมิตรได้ เขาถึงไม่ไล่ตามกิลด์อีกาทมิฬ

ตอนนั้นพวกเขายังนึกว่า หวังเฉินไล่ตามพวกเขาไม่ทัน เลยยอมแพ้ไป

ที่แท้หวังเฉินรู้ตำแหน่งของพวกเขาตลอดเวลา เขาจึงปล่อยให้หนีไปต่างหาก!

พอมาดูแบบนี้...

พวกเขากลายเป็นคนที่ทำตัวงี่เง่าและน่าขำสิ้นดีต่อหน้าหวังเฉิน

แน่นอนว่า...

ในขณะนี้ สายตาของสมาชิกกิลด์อีกาทมิฬที่มองไปยังเอมิยาดาน ก็เต็มไปด้วยความคับแค้นใจและจนปัญญา

เพราะหัวหน้าคนนี้แหละ ที่ทำให้พวกเขาต้องกลายเป็นตัวตลกระดับโลกตั้งแต่ต้นจนจบ

ทางด้านรองหัวหน้ากิลด์ดอร์ทที่อยู่ด้านนอกก็ยิ่งกัดฟันกรอดด้วยความโกรธจัด

ขายหน้า!

ขายขี้หน้าชะมัด!

"ข้าก็ว่าอยู่ทำไมหวังเฉินถึงไว้ชีวิตเอมิยาดาน ที่แท้ก็เพื่อวางแผนนี่เอง!"

"ตอนนั้นข้ายังคิดเลยว่าหวังเฉินชอบผู้หญิงแบบเอมิยาดานหรือเปล่า ดูเหมือนข้าจะมองตื้นไปหน่อย"

"ได้แต่บอกว่าหวังเฉินคนนี้รอบคอบจริงๆ หลังจากแน่ใจว่าได้ล่วงเกินกิลด์อีกาทมิฬ เขาก็เลือกที่จะยั้งมือ จงใจทิ้งหมากไว้ในกิลด์อีกาทมิฬหนึ่งตัว ที่สำคัญคือหมากตัวนั้นยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองถูกหลอกใช้!"

"ฮ่าๆ กิลด์อีกาทมิฬกลายเป็นตัวตลกไปเลยทีนี้"

"..."

ผู้ชมด้านล่างไม่ไว้หน้ากิลด์อีกาทมิฬเลยแม้แต่น้อย

เดิมทีพวกเขาก็ไม่ชอบกิลด์นักฆ่าที่ชอบซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดแบบนี้อยู่แล้ว

แม้ว่ากิลด์นี้จะเป็นสิบกิลด์ระดับท็อป แต่ผู้เปลี่ยนอาชีพหลายคนในทวีปหมิงเสินก็รังเกียจกิลด์นี้

เพราะรูปแบบการทำงานของกิลด์นี้มืดมนมาก แถมยังไร้เหตุผลอีกด้วย

ก่อนหน้านี้เคยมีผู้เปลี่ยนอาชีพที่ทนไม่ไหวบ่นถึงกิลด์อีกาทมิฬไปนิดเดียว ก็โดนกิลด์อีกาทมิฬไล่ล่าเอาชีวิต

ตอนนี้เมื่อเห็นกิลด์อีกาทมิฬต้องขายหน้า ผู้ชมจึงพากันปรบมือชอบใจ

รองหัวหน้ากิลด์ดอร์ทในห้องวีไอพีชั้นบนสุดแทบจะอยากสับหวังเฉินเป็นชิ้นๆ

เขาไม่คาดคิดเลยว่าทุกก้าวที่กิลด์ของเขาเดิน จะถูกอีกฝ่ายมองทะลุปรุโปร่งจนหมด จนกลายเป็นเรื่องตลกขบขันระดับชาติ

"รองหัวหน้ากิลด์ดอร์ท ท่านจะจัดการกับเอมิยาดานยังไงล่ะ? นางโดนประทับตราวิญญาณแล้ว หากยังเก็บนางไว้ วันหน้าหวังเฉินจะไม่ตามไปถึงฐานทัพของพวกท่านง่ายๆ เลยเหรอ?"

"ฮ่าๆ พวกท่านต้องกลัวมากแน่ๆ! เพราะถ้าหวังเฉินเติบโตขึ้นมาเมื่อไหร่ กิลด์อีกาทมิฬของพวกท่านจะต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายที่สุด!"

ในเวลานี้ รองหัวหน้ากิลด์แอลลันยังแสร้งทำเป็นหวังดีไปเตือนสติรองหัวหน้ากิลด์ดอร์ทอีก

ดอร์ทได้ยินดังนั้น ก็มีสีหน้าเคร่งขรึมและแค่นเสียงเย็นชาว่า "แอลลัน เจ้าไม่ต้องมาพูดจากระทบกระเทียบ! กิลด์อีกาทมิฬของข้าเป็นถึงสิบกิลด์ระดับท็อป! มีรากฐานที่ลึกซึ้ง ไม่ใช่สิ่งที่สามัญชนอย่างเขาจะมาเทียบได้!"

แม้หวังเฉินจะมีพรสวรรค์ที่ดี แต่จากการสืบสวนของเขา หวังเฉินเดินทางมาที่ทวีปหมิงเสินเพียงลำพัง

ไม่เคยมีเบื้องหลังใดๆ เลย ตั้งแต่แรกก็เข้าร่วมหน่วยผจญภัยไต่เต้ามาเรื่อยๆ ถึงได้มีคุณสมบัติเข้าร่วมการแข่งขันนี้

ไม่เหมือนกับทีมของสิบกิลด์ระดับท็อปและจักรวรรดิมหาอำนาจอย่างพวกเขา ที่ไม่ต้องเข้าร่วมรอบคัดเลือกตั้งแต่แรก แต่สามารถเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศได้เลย

จริงอยู่ที่ว่า

อนาคตของหวังเฉินคงไม่ธรรมดา

แต่กิลด์อีกาทมิฬของเขาไม่ใช่พวกที่จะมารังแกกันได้ง่ายๆ!

เรื่องแค่นี้ไม่ทำให้เขากลัวเลยสักนิด!

"สามัญชนเหรอ? ฮ่าๆ! ข้าบอกได้แค่ว่าเจ้าประเมินหวังเฉินต่ำเกินไปแล้ว!"

รองหัวหน้ากิลด์แอลลันหัวเราะร่า

"ทำไมล่ะ? หรือว่าหวังเฉินไม่ใช่สามัญชน?"

รองหัวหน้ากิลด์ดอร์ทย้อนถาม

"ก็ใช่น่ะสิ! ไม่งั้นเจ้าคิดว่าทำไมท่านหัวหน้ากิลด์ของข้าถึงกล้าให้ข้าลงพนันกับชินอ๋องโอตาอย่างไม่ลังเลล่ะ?"

รองหัวหน้ากิลด์แอลลันหัวเราะ

"หืม?"

คราวนี้

ไม่ต้องพูดถึงดอร์ทแล้ว แม้แต่ชินอ๋องโอตา และเหล่าผู้บริหารของกิลด์และจักรวรรดิอื่นๆ ต่างก็หันมามองด้วยความสงสัย

เกิดอะไรขึ้น?

หวังเฉินไม่ใช่สามัญชนงั้นเหรอ?

หรือว่าหวังเฉินจะมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา?

แล้วทำไมพวกเขาถึงสืบหาอะไรไม่ได้เลยล่ะ?

"ไม่ต้องมองข้าหรอก ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหวังเฉินมีตัวตนเป็นใคร ข้ารู้แค่ว่าท่านหัวหน้ากิลด์บอกข้าว่า หวังเฉินเป็นศิษย์เพียงคนเดียวของยอดฝีมือระดับสูงสุด"

"ที่ผ่านมาหวังเฉินยังคงอยู่ตัวคนเดียว ก็เพียงเพราะเขาอยากให้ศิษย์เอกเพียงคนเดียวของเขาค่อยๆ เติบโตขึ้นด้วยตัวเอง"

"พูดแค่นี้แหละ กิลด์อีกาทมิฬของพวกเจ้าก็ดูแลตัวเองให้ดีๆ ก็แล้วกัน"

รองหัวหน้ากิลด์แอลลันพูดด้วยรอยยิ้ม

บรรดาผู้บริหารเมื่อได้ยินคำพูดของรองหัวหน้ากิลด์แอลลัน ต่างก็รู้สึกลังเล

รู้สึกว่ารองหัวหน้ากิลด์แอลลันอาจจะแค่ขู่พวกเขา

แต่...

มันก็มีความเป็นไปได้เหมือนกันนะ!

เพราะหวังเฉินเก่งกาจขนาดนี้ การที่ยอดฝีมือระดับสูงสุดจะถูกตาต้องใจ และรับเป็นศิษย์เพียงคนเดียวก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

เพียงแต่แอลลันคนนี้ไม่ได้บอกว่าเป็นยอดฝีมือคนไหน ทำให้พวกเขาสงสัยว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่

แถม...

ช่วงนี้ก็ไม่เห็นมียอดฝีมือคนไหนประกาศรับศิษย์เลย

ในขณะที่เหล่าผู้บริหารกำลังครุ่นคิด

เมืองเทวมาร ในหุบเขาเทียนซาน

การต่อสู้ระหว่างหวังเฉินและกิลด์อีกาทมิฬก็สิ้นสุดลงแล้ว

คำพูดเชือดเฉือนใจที่ควรพูด หวังเฉินก็ได้พูดออกไปหมดแล้ว

ทำไมถึงต้องจงใจพูดออกมาน่ะหรือ ความจริงแล้วก็เพื่อให้เอมิยาดานถูกกิลด์อีกาทมิฬทิ้ง

เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็จะมีโอกาสกำจัดนางให้สิ้นซาก

โดยไม่ต้องลังเลใดๆ

หวังเฉินได้ลงมือสังหารสมาชิกทุกคนของกิลด์อีกาทมิฬไปในทันที

แต่ก็ไม่ได้ทำลายแก่นแท้วิญญาณต้นกำเนิดของพวกเขา

ปล่อยให้พวกเขาถูกเทเลพอร์ตออกไปตามปกติ

(จบแล้ว)