บทที่ 14

บทที่ 14 ครั้งสุดท้ายจริงๆ นะ!

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ~

คุณกวาดล้างรังมอนสเตอร์ขนาดเล็กสำเร็จ ได้รับแต้มสำรวจ 1 แต้ม

ธนูยาวไม้อย่างง่ายพังทลายแล้ว

ฟางจื้อรีบเปลี่ยนไปใช้ธนูยาวอีกคันทันที

ในกระเป๋าของเขายังมีธนูยาวแบบนี้อีกเจ็ดแปดคัน

เขาเตะหีบสมบัติให้เปิดออก แล้วเก็บของทั้งหมดใส่กระเป๋า

กระเป๋าเพิ่งจะเคลียร์พื้นที่ว่างไปหยกๆ ก็ถูกเติมจนเต็มอีกครั้ง

กระเป๋าแค่ 20 ช่องนี่มันเล็กเกินไปจริงๆ

ลิลเลียนดึงผมฟางจื้อด้วยความไม่พอใจสุดๆ แล้วพูดว่า "รีบกลับบ้านได้แล้ว ฟ้าจะมืดแล้วนะ!"

ฟางจื้อพยักหน้า ก้าวยาวๆ เดินไปข้างหน้า แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เจอมอนสเตอร์หมูป่าสองสามตัวกำลังเล่นโคลนกันอยู่

เขาง้างธนูทันที

ลิลเลียนร้องโวยวาย "คราวที่แล้วแกก็บอกว่ารังมอนสเตอร์นั่นจะเป็นที่สุดท้ายแล้วไง!"

ตั้งแต่พวกเขาเจอยาฮ่าฮ่า ฟางจื้อก็เอาแต่พูดว่าตีรังมอนสเตอร์รังนี้เสร็จแล้วจะกลับบ้าน แต่ก็เอาแต่ลืมเรื่องกลับบ้านไปเสียสนิท

ตีรังมอนสเตอร์เสร็จก็ไปตีสไลม์ ตีสไลม์เสร็จก็ไปตามหายาฮ่าฮ่า

ยิ่งเดินก็ยิ่งห่างไกลจากทางกลับบ้าน แถมยังดูสนุกสนานจนลืมเวลา

ในหัวของลิลเลียนตอนนี้มีแต่ไข่นกกับเนื้อนก เธอรอไม่ไหวแล้วขาสั้นๆ ของเธอสั่นยิกๆ ร้องฮึดฮัดไม่หยุด

ฟางจื้อเก็บของเสร็จ ก็ให้สัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่า "ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายจริงๆ เอาล่ะ เรากลับบ้านกันเถอะ"

แต่พอเขาก้าวเท้าไปได้ก้าวเดียว เขาก็เหลือบไปเห็นหินกลุ่มหนึ่งเรียงตัวกันแปลกๆ อยู่ไม่ไกลนัก

หินหลายก้อนเรียงกันเป็นวงกลม แต่มีก้อนหนึ่งขาดหายไป

ฟางจื้อพูดขึ้นทันทีว่า "นี่มันจงใจแกล้งคนเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำชัดๆ เดี๋ยวฉันไปหาหินมาเติมให้เต็มก่อนนะ"

ท่ามกลางเสียงคัดค้านอย่างบ้าคลั่งของลิลเลียน ฟางจื้อก็หาหินมาวางตรงช่องว่างจนได้

ปุ้ง~

"ยาฮ่าฮ่า โดนเจอตัวซะแล้ว!"

คุณได้รับ ผลยาฮ่าฮ่า*1

คุณรวบรวมผลยาฮ่าฮ่าครบห้าผลแล้ว โปรดเดินทางไปยังซากวิหาร เพื่อค้นหาพ่อค้าผลไม้และแลกรับกล่องของขวัญ

"ครั้งนี้จะได้กลับบ้านจริงๆ แล้วใช่ไหม?!"

"ฉันรับร... เอ๊ะ ลิลเลียน เธอเห็นก็อบลินสามตัวตรงนั้นไหม!"

"อ๊ากกก!!! ฉันจะบ้าตายกับแกแล้ว!"

......

เมื่อฟ้าใกล้จะมืด ลิลเลียนก็ได้กลับมาถึงถ้ำที่เธอเฝ้าคิดถึงเสียที

เธอกระโดดลงมาจากตัวฟางจื้อ ไปยืนรอหน้าหม้อหิน แล้วพูดด้วยความตื่นเต้นว่า "ฟางจื้อ รีบต้มไข่นกให้ฉันกินเร็วเข้า!"

ฟางจื้อเติมน้ำลงในหม้อหิน ล้างไข่นกสองฟองจนสะอาดแล้วนำใส่ลงในหม้อ ก่อนจะจุดไฟที่กิ่งไม้

ระหว่างรอให้ไข่นกสุก ฟางจื้อก็นำขยะในกระเป๋าไปลงขายในตลาดการค้า

หลังจากที่ผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นๆ ทยอยค้นพบแหล่งน้ำกันแล้ว ตอนนี้สิ่งที่เป็นที่ต้องการมากที่สุดในตลาดการค้านอกจากอาหารก็คืออาวุธ

แม้ว่าอาวุธและอุปกรณ์ป้องกันที่ดรอปจากมอนสเตอร์จะเป็นแค่ของกากๆ แต่สำหรับผู้เอาชีวิตรอดกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่ยังไม่มีอาวุธใช้ ของกากๆ เหล่านี้กลับมีประโยชน์อย่างมาก

ทันทีที่ลงขาย ก็ถูกกวาดซื้อจนเกลี้ยง

ฟางจื้อเห็นว่ามีข้อความจากผู้เอาชีวิตรอดหลายคนทิ้งไว้ใต้ลิงก์แลกเปลี่ยนของเขา

"เทพฟาง เมื่อไหร่น้ำของคุณจะลงขายอีกล่ะ? น้ำของคนอื่นมันกินไม่ได้เลยนะ!"

"ขอร้องล่ะเทพฟาง เอาน้ำมาลงขายอีกเถอะ ฉันยอมกินมังสวิรัติหนึ่งอาทิตย์เลยเอ้า"

ฟางจื้อไม่คิดเลยว่าความต้องการน้ำของเขาจะสูงขนาดนี้

เขาจึงลงขายน้ำอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาตั้งราคาเป็นเหรียญเกาะร้างแทน

น้ำหนึ่งร้อยมิลลิลิตรแลกกับเหรียญเกาะร้างหนึ่งเหรียญ

ในช่วงแรกที่ทรัพยากรขาดแคลน ทุกคนจะใช้วิธีแลกเปลี่ยนของกัน

แต่พอสถานการณ์เริ่มทรงตัว เหรียญเกาะร้างก็จะกลายเป็นสกุลเงินสากลเพียงหนึ่งเดียว

อีกอย่าง ตอนนี้เขาจำเป็นต้องเตรียมเหรียญเกาะร้างไว้ให้เยอะๆ เพื่อซื้อของจากพ่อค้าทานูกิด้วย

ของที่พ่อค้าทานูกิขายนั้นไม่มีในตลาดการค้า ซึ่งก็หมายความว่ามันไม่มีอยู่บนเกาะร้างทั้งหมดด้วยซ้ำ

ของพวกนี้ต้องมีประโยชน์ต่อการสร้างเกาะมากแน่ๆ

ลงขายไปได้ไม่กี่นาที เหรียญเกาะร้างของฟางจื้อก็เพิ่มจากร้อยกว่าเหรียญเป็นสองร้อยกว่าเหรียญ

ฟางจื้อลูบคางตัวเองด้วยความสงสัย "นี่ฉันตั้งราคาถูกไปหรือเปล่าเนี่ย?"

เขากดดูรายละเอียดการซื้อ และพบว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของน้ำทั้งหมดถูกซื้อไปโดยผู้เอาชีวิตรอดที่ชื่อว่า 'ต้วนจื่อห้าว'

ตอนนี้ผู้เอาชีวิตรอดส่วนใหญ่ยังไม่มีแม้แต่อาวุธ จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเอาชนะมอนสเตอร์บนเกาะ แล้วจะมีเหรียญเกาะร้างได้ยังไง

มูลค่าของเหรียญเกาะร้างในตอนนี้ถือว่าสูงมาก

ขนาดฟางจื้อที่มีทักษะยิงธนู ก็ยังหามาได้แค่ร้อยกว่าเหรียญตลอดช่วงหลายวันที่ผ่านมา

แต่ผู้เอาชีวิตรอดที่ชื่อต้วนจื่อห้าวคนนี้กลับมีเหรียญเกาะร้างพอๆ กับเขาเลย

"ดูท่าจะไม่ใช่คนธรรมดาสะแล้ว"

......

บนเกาะที่เต็มไปด้วยเครื่องจักร ชายสวมแว่นคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ข้างเท้าของเขามีสุนัขเครื่องจักรตัวเล็กๆ นอนอยู่

สุนัขเครื่องจักรเข้ามาคลอเคลียที่ขาของเขาอย่างออดอ้อน

ต้วนจื่อห้าวพิมพ์ข้อความลงในกลุ่มแชตของตัวเองอย่างรวดเร็ว "พอฟ้าสาง พวกแกก็รีบไปล่ามอนสเตอร์ แล้วเอาเหรียญเกาะร้างมาให้ฉันให้หมด เราต้องตุนน้ำของฟางจื้อไว้ให้ได้มากที่สุด"

ในกลุ่มแชตมีสมาชิกอยู่ประมาณห้าสิบถึงหกสิบคน ทุกคนต่างตอบรับเป็นเสียงเดียวกัน

เขาเก็บโทรศัพท์มือถือลงด้วยความพึงพอใจ ดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นฉายแววเจ้าเล่ห์

มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่รู้ถึงคุณค่าที่แท้จริงของน้ำพวกนี้

......

"ยังไม่สุกอีกเหรอ?"

ลิลเลียนแหงนหน้าขึ้น ดวงตาดำขลับกระพริบปริบๆ นาทีหนึ่งแทบจะถามตั้งหกสิบครั้ง

ร่างเล็กจิ๋วเดินวนรอบหม้อหินไม่หยุดหย่อน

ฟางจื้อกุมขมับ ไข่นกใบเบ้อเริ่มขนาดเท่าไข่นกกระจอกเทศ ก็ต้องใช้เวลาต้มนานหน่อยสิ

เขามองลิลเลียนเดินวนไปวนมาจนเวียนหัว เลยหยิบไม้ธรรมดาที่หลี่ป๋ออวี่ส่งมาให้มาสร้างเป็นประตูไม้แบบง่ายๆ โดยใช้เถาวัลย์มัดแผ่นไม้เข้าด้วยกัน แล้วนำไปติดตั้งไว้ที่หน้าถ้ำแทน

คุณได้เรียนรู้วิธีสร้างประตูไม้อย่างง่ายแล้ว สามารถใช้หนังสัตว์บันทึกวิธีการสร้างเป็นพิมพ์เขียวได้

พอมีประตู ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที

"ในที่สุดก็ดูเป็นบ้านขึ้นมาหน่อย"

ปุดๆๆ น้ำในหม้อหินเดือดพล่าน

ฟางจื้อใช้ตะเกียบคีบไข่นกใบใหญ่ออกมาแช่ในน้ำเย็น ท่ามกลางสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังของลิลเลียน เขาเคาะไข่ลงบนโต๊ะสองสามที แล้วปอกเปลือกออก เผยให้เห็นไข่ขาวที่ขาวเนียนน่ากิน

กลิ่นหอมของไข่ต้มลอยอบอวลไปทั่วทั้งถ้ำในพริบตา

ลิลเลียนพุ่งเข้าไปกอดไข่ต้มไว้แน่น แม้จะร้อนจนลวกมือแต่เธอก็ไม่ยอมปล่อย

เธอกัดไข่ต้มเข้าไปคำโต น้ำตาแห่งความสุขไหลรินออกมา

อร่อยเกินไปแล้ว!

บนโลกนี้มีของอร่อยขนาดนี้อยู่ด้วยเหรอเนี่ย!

ฟางจื้อปอกไข่นกอีกฟองให้ตัวเอง รสชาติของไข่ที่ห่างหายไปนานแผ่ซ่านไปทั่วปาก

ไข่ขาวที่นุ่มลื่นและไข่แดงที่หอมมัน...

ฟินจนแทบขึ้นสวรรค์

พูดตรงๆ นะ กินขนมปังมาหลายวันจนแทบจะอ้วกอยู่แล้ว

หนึ่งคนกับหนึ่งตัวช่วยกันสวาปามไข่นกจนหมดเกลี้ยง พวกเขาเลียริมฝีปากอย่างเสียดาย และถอนหายใจออกมาด้วยความพึงพอใจ

ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว ฟางจื้อที่กินอิ่มก็นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ส่วนลิลเลียนก็หาที่เหมาะๆ ข้างๆ ฟางจื้อ ขดตัวเป็นก้อนกลมแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไปเช่นกัน

ทั้งสองคนที่กำลังหลับสนิทไม่ทันสังเกตเห็นว่า มีแสงสว่างนวลตาตกลงมาข้างกายพวกเขา

ในขณะเดียวกัน บนเกาะร้างแห่งอื่นๆ

ความมืดมิดหมายความว่ามอนสเตอร์ที่ปรากฏตัวเฉพาะในตอนกลางคืนเริ่มออกล่าเหยื่อแล้ว

ผู้เอาชีวิตรอดส่วนใหญ่กำกิ่งไม้แน่น ซ่อนตัวอยู่ในที่ลับตา เบิกตาโพลงภาวนาให้ฟ้าสางเร็วๆ

"เชี่ยเอ๊ย ซวยชะมัด ทำไมตรงนี้ถึงมีมอนสเตอร์เยอะขนาดนี้เนี่ย!"

"อย่า...อย่าเข้ามานะ! อ๊ากกก..."

แต่ก็มีผู้เอาชีวิตรอดบางส่วนที่ถืออาวุธอยู่ในมือ และกำลังต่อสู้กับมอนสเตอร์ในยามวิกาล

......

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟางจื้อก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงกรีดร้องของลิลเลียน

ลิลเลียนอุ้มไข่สีฟ้าใบหนึ่งไว้ในอ้อมแขน เธอพูดกับฟางจื้อด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกปนตื่นเต้นว่า

"ฟางจื้อ ฉันออกไข่ล่ะ!!!"

มุมปากของฟางจื้อกระตุก เขาแย่งไข่มาจากมือเธอเพื่อตรวจสอบข้อมูล พร้อมกับพูดไปด้วยว่า "แฮมสเตอร์เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เธอออกไข่ไม่ได้หรอก"

ไข่ไก่สีฟ้า สามารถฟักออกมาเป็นไก่สีฟ้าได้

อ้อ...

ขอบคุณสวรรค์ นี่คือรางวัลของฉันใช่ไหมเนี่ย?