บทที่ 102 - รื่อล่า กำหนดการฉายสุขสันต์วันเกิด (44)

บทที่ 102 - รื่อล่า กำหนดการฉายสุขสันต์วันเกิด (44)

เสิ่นซานทงอธิบายความหมายของคำว่าปั๋วล่าทู "ปั๋ว (แข็งชัน) ล่า (เผ็ดร้อน) ทู (นูนเด่น) เอามารวมกัน ความหมายก็แปลตามตัวอักษรนั่นแหละ"

พูดถึงคำแปลกๆ คำนี้ ก็ทำให้นึกถึงนิยายที่เขาเคยอ่านในชาติก่อน

เป็นนิยายแนวปีศาจที่กลายร่างเป็นมนุษย์ เล่าเรื่องราวของปีศาจกวางที่ออกตามล่ากวางตัวอื่น

จินตนาการของผู้แต่งช่างล้ำเลิศเกินจินตนาการ ปีศาจรื่อล่า (มีเซ็กส์แบบเผ็ดร้อน)

ความหมายก็ตรงตามตัวอักษรเลยว่ามีเซ็กส์แบบเผ็ดร้อน ขำจนปอดโยก

"ในหัวคุณคิดแต่เรื่องอะไรเนี่ย?" เกาหยวนหยวนถาม

จู่ๆ โทรศัพท์มือถือก็ดังกังวานขึ้น

"เบอร์ใครน่ะ ขอผมดูหน่อยสิ"

เสิ่นซานทงอุ้มเธอขึ้นมา

แปลงร่างเป็นเด็กน้อยขายไม้ขีดไฟและบุหรี่

การอุ้มแบบประคองไว้ไม่ได้ทำให้เป็นอุปสรรคต่อการหยิบโทรศัพท์เลย

เกาหยวนหยวนทำได้เพียงกอดแขนของเขาไว้แน่น

เธอไม่เคยได้ชื่นชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนจากมุมมองและระดับความสูงแบบนี้มาก่อนเลย ทำเอาใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ ไปเหมือนกัน

"แกเป็นใคร พวกแกกำลังทำอะไรกันอยู่? แกเบาๆ หน่อยไม่ได้หรือไง หยวนหยวน คุณพูดอะไรหน่อยสิ?"

เสิ่นซานทงกดปุ่มวางสายทันที

"อ๊ายยย..."

เธอพลิกตัวกลับมาทันทีและกัดลงไปที่ไหล่ของเสิ่นซานทงอย่างแรง

แถมยังทุบตีและเตะเขาอีก "คนบ้า คนเลว! ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน นายมันคนเลว! ฉันจะตีให้ตายเลย!"

เกาหยวนหยวนโกรธแทบคลั่ง โกรธจริงๆ ถึงขั้นอยากจะฆ่าเสิ่นซานทงให้ตายคามือ

"ผมก็แค่อยากจะครอบครองคุณอย่างสมบูรณ์แบบ ผมก็เป็นคนเห็นแก่ตัวแบบนี้แหละ พวกคุณคบกันมาตั้งห้าปี ผมไม่อยากให้มีความสัมพันธ์อะไรที่ตัดกันไม่ขาดอีก คุณบอกว่าเลิกกันแล้ว ผมก็เชื่อคุณ เพราะงั้นเราต้องตัดให้ขาดสะบั้นไปเลย"

เสิ่นซานทงไม่ได้อธิบายอะไรให้มากความและไม่หาข้อแก้ตัวใดๆ เขายอมรับอย่างเปิดเผย

เขาจำได้ว่าเกาหยวนหยวนมักจะเป็นฝ่ายที่ยอมถอยและดูด้อยกว่าในความสัมพันธ์ ผนวกกับความสัมพันธ์ที่ยาวนานถึงห้าปี และยิ่งวันนี้จางย่าตงก็โทรศัพท์มาหาไม่หยุดหย่อน

เสิ่นซานทงถึงกับสงสัยเลยว่า เกาหยวนหยวนกับหมอนั่นเลิกกันแล้วจริงๆ หรือเปล่า?

แต่ไม่ว่าก่อนหน้านี้จะเลิกกันแล้วหรือยัง หลังจากนี้รับรองว่าต้องมองหน้ากันไม่ติดแน่นอน

แค่นี้ก็พอแล้ว

เสิ่นซานทงยอมรับแค่ความเจ้าชู้ของตัวเอง แต่รับไม่ได้หากฝ่ายหญิงมีความสัมพันธ์คลุมเครือกับใครอื่น

ถึงจะดูเห็นแก่ตัวก็ช่างเถอะ แต่มันก็เป็นแบบนี้แหละ

เขาเป็นผู้ชายแบบนี้ เป็นลูกผู้ชายแบบนี้นี่แหละ

เกาหยวนหยวนจะพูดอะไรได้อีกล่ะ?

เธอไม่พอใจการกระทำของเสิ่นซานทง แต่หลังจากวันนี้ไป จางย่าตงคงกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตของเธอไปเลย เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว "ถ้าเขาเอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศข้างนอกล่ะ ถ้ามีคนอื่นได้ยินจะทำยังไง?"

"ป่าวประกาศอะไร?" เสิ่นซานทงถามกลับ

เกาหยวนหยวนตีเขา "ก็ป่าวประกาศเรื่องคุณกับฉัน ที่ปล่อยให้เขาฟังอยู่สายนั่นไง"

"แล้วยังไงต่อล่ะ?"

"อะไรคือแล้วยังไงต่อล่ะ?"

"ทุกคนจะพูดถึงเรื่องนี้ว่ายังไง?"

เกาหยวนหยวนตอบด้วยความกระวนกระวาย "ก็ต้องด่าฉันด้วยถ้อยคำหยาบคายสิ หาว่าฉันเป็นผู้หญิงร่าน สำส่อน อะไรทำนองนั้นไง"

"แล้วเขาล่ะ ทุกคนจะพูดถึงเขาว่ายังไง? เขาเป็นคนที่มีหน้ามีตาในวงการเพลง เป็นคนเก่งระดับปรมาจารย์ ทุกคนคงหัวเราะเยาะเขา มองว่าเขาโดนสวมเขาและทำตัวเป็นตัวตลก ไม่ว่าเขาจะโกรธแค้นเรื่องนี้มากแค่ไหน เขาก็ทำได้แค่เก็บมันไว้ในใจจนเน่าเฟะตายไปเองนั่นแหละ"

เสิ่นซานทงลูบหลังเธอเบาๆ "ต่อไปนี้ถ้าเขาปากพล่อยพูดจาพล่อยๆ คุณก็สามารถเอาเรื่องของวันนี้ไปพูดได้อย่างเปิดเผยเลย เล่าให้ทุกคนฟังว่าเขาโทรศัพท์ตามจิกคุณรัวๆ แค่ไหน ยังไง แค่นี้ก็บีบให้เขาอยู่หมัดแล้ว คุณไม่เข้าใจผู้ชายหรอก เขากลัวยิ่งกว่าอะไรถ้าคุณจะทำให้เขากลายเป็นไอ้ขี้แพ้หรือพวกผู้ชายโดนสวมเขา"

เมื่อได้ฟังบทวิเคราะห์ของเสิ่นซานทง เกาหยวนหยวนก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง

แต่เธอก็ยังรู้สึกเจ็บปวดลึกๆ ที่คนเคยรักต้องกลายมาเป็นศัตรูกันเพียงชั่วข้ามคืน

ไม่นานนัก เกาหยวนหยวนก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ "คุณกำลังทำอะไรน่ะ?"

พอเห็นเสิ่นซานทงหยิบกล่องเครื่องมือออกมา เธอก็ตกใจ "คุณจะเอาอะไรมาทำไมเนี่ย?"

สิ่งที่เสิ่นซานทงหยิบออกมาไม่ใช่เครื่องมือช่าง

แต่มันคืออุปกรณ์เสริมต่างหาก

"น้ำมันหอมระเหย ยาบำรุงไตหกชนิด แล้วก็ยาเม็ดที่ให้หมอแผนโบราณปรุงมาให้พิเศษ เอาไว้บำรุงร่างกายให้คุณไง"

เสิ่นซานทงค้นพบว่า พวกผู้หญิงสามารถได้รับประโยชน์จากตัวเขาได้

พวกเธอจะได้รับการเติมเต็มพลังชีวิต และรูปลักษณ์ภายนอกก็จะดูเปล่งปลั่งขึ้นด้วยผิวพรรณที่ดูดีขึ้น

แต่ความทนทานก็ยังมีขีดจำกัด ต้องอาศัยเวลาในการฟื้นฟูร่างกาย

เกาหยวนหยวนดึงผ้าห่มมาพันตัวไว้มิดชิด ไม่ยอมเปิดโอกาสให้อีกแล้ว "นอนได้แล้ว นอน!"

เตะครึ่งหลังจบไปแล้ว แถมยังมีต่อเวลาพิเศษอีก ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ไหวแน่ๆ

เริ่มรู้สึกเป็นห่วงสุขภาพร่างกายของตัวเองในวันข้างหน้าขึ้นมาตงิดๆ

รุ่งเช้า

เกาหยวนหยวนสะดุ้งตื่นเพราะเสียงรบกวน

เสียงตกแต่งภายในบ้านดังสนั่นจนเธอนอนต่อไม่หลับ

พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นใบหน้าหนึ่งลอยอยู่ตรงหน้า

สิ่งสำคัญไม่ใช่ใบหน้านั้น แต่พอเธอก้มมองลงไป ก็พบว่าเขากำลังก่อสร้างอยู่

"เดี๋ยวผมมีธุระต่อนะ หานซานผิงเรียกผมไปพบ"

เดิมทีเสิ่นซานทงตั้งใจจะสละเวลาสักวันเพื่อลิ้มรสทังหยวน (หยวนหยวน) อย่างเต็มที่

แต่โทรศัพท์เมื่อเช้าทำให้แผนการพังทลายหมด

งาน งานบ้าบอคอแตกเอ๊ย

เกาหยวนหยวนยังตั้งตัวไม่ทัน "ใครน่ะ ฉันรู้จักไหม?"

"หานซานผิง คนของไชน่าฟิล์มน่ะ"

"อ้อ ประธานหาน เขาเรียกคุณไปพบเรื่องอะไรเหรอ?" เกาหยวนหยวนตื่นเต็มตาในทันที

วงการภาพยนตร์ถือเป็นจุดสูงสุดของวงการบันเทิงอยู่แล้ว และหานซานผิงก็เปรียบเสมือนพระพุทธรูปองค์ใหญ่ในวงการนี้เลยทีเดียว

เสิ่นซานทงตอบกลับไปว่า "จะเป็นเรื่องอะไรได้อีกล่ะ ก็เรื่องกำหนดการเข้าฉายภาพยนตร์เรื่องใหม่ของผมไง"

น้ำเสียงที่ราบเรียบไม่แยแสของผู้ชายคนนี้ ทำให้ภายในใจของเกาหยวนหยวนว้าวุ่นและสงบลงไม่ได้เป็นเวลานาน

เธอก็ตระหนักขึ้นมาได้ทันทีว่า ผู้ชายที่คร่อมทับอยู่บนร่างของเธอนี้ ไม่ใช่แค่ชายหนุ่มเจ้าสำบัดสำนวนที่มีแต่ชื่อเสียงจอมปลอม

แต่เขาคือคนที่มีอิทธิพลอย่างลึกซึ้งต่อวงการภาพยนตร์ต่างหาก

(จบแล้ว)