ตอนที่ 11 เทพซูจะทำอะไรเนี่ย เงินเข้าบัญชีสองหมื่นห้า

ตอนที่ 11 เทพซูจะทำอะไรเนี่ย เงินเข้าบัญชีสองหมื่นห้า

คุณหมายความว่ายังไง?

สีหน้าของเถ้าแก่ แย่ลงไปในทันที

“พ่อหนุ่ม ฉันขอเตือนนะว่าอย่ามาพูดซี้ซั้ว! ร้านเรามีแต่ของแท้ ไม่มีของปลอมหรอก!”

คำพูดของเถ้าแก่ เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ราวกับจะต่อว่าซูอวี่ว่าทำไมถึงมาใส่ร้ายกันแบบนี้

ทว่าซูอวี่กลับไม่หวั่นไหว

เขาเคาะตุ๊กตาทองแดงเบา ๆ และยิ้มบาง ๆ

“เถ้าแก่ แบบนี้ก็หมดสนุกสิครับ”

“หึหึ งั้นนายก็ลองบอกมาสิ ว่าของฉันมันเป็นของปลอมยังไง?!”

เถ้าแก่แค่นหัวเราะเย็นชาพลางมองซูอวี่

ดูท่าทางแล้ว โกรธเกรี้ยวถึงขีดสุดจริง ๆ

แม้แต่ในห้องถ่ายทอดสด ก็ยังอดไม่ได้ที่จะวิพากษ์วิจารณ์กัน

[สถานการณ์ของเทพซูนี่มันยังไงกันเนี่ย?]

[เอาเรื่อง เถ้าแก่คงอยากจะลงไม้ลงมือแล้วมั้ง]

[เกิดอะไรขึ้น?]

ทุกคนต่างไม่เข้าใจ ทว่าซูอวี่ กลับหยิบตุ๊กตาทองแดงตัวนั้นขึ้นมา

“เหตุผลที่ฉันบอกว่านี่คือของปลอม มันง่ายมาก”

“อย่างแรก ก็คือปัญหาเรื่องรอยต่อแม่พิมพ์ของนาย ตุ๊กตาทองแดงทั้งตัวไม่มีรอยต่อแม่พิมพ์เลยแม้แต่นิดเดียว พื้นผิวเรียบเนียนมาก”

“อย่างที่สอง ก็คือปัญหาเรื่องแผ่นรอง ตุ๊กตาทองแดงทั้งตัว ไม่มีร่องรอยของแผ่นรองใด ๆ เลย”

“ไม่มีรอยต่อแม่พิมพ์ ไม่มีแผ่นรอง นี่แสดงว่า สิ่งที่ใช้ไม่ใช่เครื่องสัมฤทธิ์สมัยชุนชิวอย่างที่นายว่า แต่วิธีที่ใช้หล่อนี้ คือวิธีหล่อแบบสูญขี้ผึ้งต่างหาก!”

“แน่นอนว่า สิ่งที่สำคัญที่สุด ก็คือคราบสนิมทองแดงด้านบน ถ้าเป็นของที่ขุดขึ้นมาล่ะก็ ตัวเครื่องทองแดงย่อมต้องเกิดปฏิกิริยาออกซิเดชันจนมีคราบสนิมทองแดงมากมาย แต่ปัญหาคือของเถ้าแก่น่ะ มันสะอาดหมดจดเลยนะ”

ซูอวี่ยิ้มบาง ๆ และวางตุ๊กตาทองแดงลงบนตู้กระจก

“จากที่กล่าวมาทั้งหมด เถ้าแก่ ของนายถ้าไม่ใช่ของปลอม แล้วจะเป็นของปลอมไปได้ยังไง?”

คำพูดของซูอวี่ ราวกับค้อนหนัก ๆ ที่ทุบลงกลางใจของชายวัยกลางคน

บนหน้าผากของเขา เริ่มมีเหงื่อผุดซึมออกมา

และในห้องถ่ายทอดสด ยิ่งเงียบกริบไร้สรรพเสียง

[นี่นี่นี่... เทพซูประเมินวัตถุโบราณเป็นด้วยเหรอ???]

[ขอโทษนะคะ ฉันเข้าห้องถ่ายทอดสดผิดหรือเปล่า? ที่นี่คือห้องถ่ายทอดสดของผู้หลบหนีซูอวี่ในรายการล่าข้ามโลกใช่ไหม?]

[ใช่แล้ว คุณเข้าผิดห้องแล้วล่ะ]

[บ้าเอ๊ย... ในฐานะคนในวงการประเมินวัตถุโบราณ ขอรับรองเลยว่าที่เทพซูพูดมามันถูกต้องทั้งหมดเลย!]

[สุดยอด! ไม่เห็นเหรอว่าหน้าเถ้าแก่เริ่มมีเหงื่อแตกแล้วน่ะ?!]

[พระเจ้า! เทพซูเก่งรอบด้านจริง ๆ ด้วย!]

ในห้องถ่ายทอดสด เต็มไปด้วยความคึกคัก

และในสถานที่จริง ใบหน้าของเถ้าแก่เริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาแล้ว

ทำเป็นเก่งต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ

ตัวเองก็ขายของปลอมจริง ๆ นั่นแหละ แต่ก็เอามาปนขายรวมกับของแท้

เพียงแต่ของแท้มันถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนก็เท่านั้น

แต่ไม่คิดเลยว่า วันนี้จะมาเจอคนจับผิดของปลอมเข้าให้แล้ว!

แต่ถึงอย่างนั้น เถ้าแก่ก็ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“พ่อหนุ่ม ฉันขอเตือนนะว่าอย่ามาพูดจาส่งเดช ที่นี่ของฉันมีแต่ของแท้ทั้งนั้น!”

“จิ๊ เถ้าแก่ หลอกตัวเองไปก็หมดสนุกเปล่า ๆ นายกล้าไปหาคนมาตรวจสอบกับฉันไหมล่ะ?”

ซูอวี่ยิ้มบาง ๆ

เมื่อเถ้าแก่ได้ยินคำพูดนี้ ท้ายที่สุดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

เพราะฝนหยุดตกแล้ว มีคนจำนวนไม่น้อยเริ่มทยอยเข้ามาที่ถนนวัตถุโบราณ

ขืนถูกไอ้เด็กนี่ทำเรื่องเสียขึ้นมา ชื่อเสียงร้านของตัวเองก็ป่นปี้หมดสิ!

“ไอ้หนู แกต้องการอะไรกันแน่?”

เถ้าแก่ขยับเข้าไปใกล้ซูอวี่ และกดเสียงต่ำถาม

สีหน้าของซูอวี่ไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงอมยิ้มอยู่

“ไม่ได้ต้องการอะไรหรอก ฉันก็แค่อยากจะบอกเถ้าแก่ว่า ของปลอมชิ้นนี้ ฉันขอรับไว้ก็แล้วกัน”

“ช่างเถอะ ๆ เอาไปเถอะ”

เถ้าแก่กล่าว

ซูอวี่แบมือทั้งสองข้าง

“ไม่มีเงิน”

“ไป ๆ ๆ!”

เถ้าแก่โบกมือไล่

เมื่อซูอวี่ได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้าด้วยความดีใจ

“ได้เลยครับเถ้าแก่”

พูดจบ ซูอวี่แทบจะวิ่งออกไปเลย

และในห้องถ่ายทอดสด เต็มไปด้วยความสงสัย

[เทพซูจะเอาของปลอมไปทำอะไร?]

[ใช่สิ ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน]

[เอาเรื่อง นี่คิดจะไปจับผิดของปลอมแล้วเอาไปขายเป็นของเก่าหรือไง?]

เหล่าผู้ชมต่างสงสัย

และภายใต้สายตาของพวกเขา ซูอวี่ก็หันหลังเดินเข้าไปในตึกวัตถุโบราณแห่งหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป

“ของที่ปู่ฉันทิ้งไว้ให้ บอกว่าเป็นของสมัยราชวงศ์ฉิน ช่วยประเมินราคาให้หน่อย”

ซูอวี่วางตุ๊กตาทองแดงตัวเล็กลงบนตู้กระจก

ชายชราสวมแว่นสายตายาวคนหนึ่งเดินเข้ามา

หลังจากเขาพิจารณาดูอย่างละเอียดอยู่สองรอบ สีหน้าก็ประหลาดใจขึ้นมา

“เป็นของสมัยราชวงศ์ฉินจริง ๆ ด้วย แถมดูท่าทางแล้ว ยังเป็นของที่หลุดออกมาจากในวังอีกต่างหาก”

คำพูดของชายชรา ทำให้ซูอวี่ยิ้มบาง ๆ

“พวกคุณให้ราคาได้เท่าไหร่?”

“อืม สภาพของชิ้นนี้ถึงจะสมบูรณ์ดี แต่มันเล็กเกินไป สองหมื่นห้า ขายไหม?”

ชายชรามองไปที่ซูอวี่

ซูอวี่พยักหน้าโดยตรง

“ขาย!”

“ตกลง ขอเลขบัญชีธนาคารหน่อย”

เมื่อชายชราได้ยินดังนั้น ก็มีสีหน้าดีใจ

แต่ซูอวี่กลับโบกมือปฏิเสธ

“เงินสด”

“เงินสด?”

ชายชราตกใจเล็กน้อย แต่ก็ยังสั่งให้คนไปเบิกเงินสดมาให้

สิบนาทีต่อมา ซูอวี่ก็ยัดเงินสดสองหมื่นห้าใส่กระเป๋า และเดินออกจากที่นี่

กระบวนการทั้งหมด ทุกคนในห้องถ่ายทอดสดล้วนมองเห็นกับตา

แต่กลับไม่มีใครดูเข้าใจเลย

[นี่มันสถานการณ์บ้าอะไรกันเนี่ย?! ไหนตกลงกันว่าเป็นของปลอมไง?!]

[ตาเฒ่าคงไม่ได้ถูกเทพซูหลอกหรอกนะ???]

[เอาเถอะ ฉันก็ดูไม่เข้าใจเหมือนกัน... แต่ฉันเอาวิดีโอถ่ายทอดสดไปให้อาจารย์ดูแล้ว เขาบอกว่านี่เป็นเครื่องทองแดงสมัยราชวงศ์ฉินจริง ๆ ส่วนทางด้านเถ้าแก่คนนั้น... เกรงว่าเขาก็คงคาดไม่ถึงเหมือนกัน ว่าตัวเองจะโดนหลอกเข้าให้แล้ว]

[พระเจ้า... พระเจ้า มีการกระทำแบบนี้ด้วยเหรอ?!]

[เอาเรื่อง! เถ้าแก่บอกว่าบ้าเอ๊ย!]

[กระบวนการคิดของเทพซูนี่มันยังไงกันเนี่ย? ปั่นจนเถ้าแก่สงสัยในตัวเอง แล้วก็ยอมยกให้ฟรี ๆ ไปเลยงั้นเหรอ?]

[พระเจ้า! สงสัยเถ้าแก่คงคิดไม่ถึง ว่าของชิ้นนี้มันจะเป็นของแท้ไปได้!]

ทั่วทั้งห้องถ่ายทอดสด แทบจะแตกตื่นในพริบตา

ส่วนซูอวี่ก็หอบเงินหนีไปเรียบร้อยแล้ว

สองหมื่นห้า นี่มันมากพอให้เขาใช้จ่ายไปได้อีกพักใหญ่เลยล่ะ!

ส่วนเรื่องที่ว่าประเมินวัตถุโบราณได้อย่างไรนั้น นั่นเป็นเพราะเขาใช้ค่าความนิยม 8 แสนแต้ม แลกเปลี่ยนทักษะการประเมินวัตถุโบราณขั้นสูงมาจากร้านค้าระบบ!

ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมถึงเลือกลงมือกับเถ้าแก่คนนั้น

ก็ใครใช้อีกฝ่ายอยากจะขายของปลอมล่ะ?

เดินอยู่ริมฝั่งบ่อย ๆ จะไม่มีวันรองเท้าเปียกได้อย่างไร

สั่งสอนเขาเล็ก ๆ น้อย ๆ เสียบ้าง วันหลังจะได้ไม่ไปหลอกคนอื่นอีก!

เมื่อมีเงินแล้ว ซูอวี่ก็ตรงไปเปลี่ยนเครื่องแต่งกายให้ตัวเองทันที

เพราะยังไงซะ เสื้อผ้าที่ใส่อยู่ ก็ยังเป็นของผู้ไล่ล่าคนนั้น...

ใช้เงินไปหนึ่งพันห้า ซูอวี่ก็เดินออกจากร้านขายเสื้อผ้า

เขาในตอนนี้ เรียกได้ว่าเปลี่ยนไปตั้งแต่หัวจรดเท้า แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

สวมชุดลำลอง รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม ดวงตาทั้งคู่เป็นประกายสดใส รูปร่างหน้าตายิ่งหล่อเหลาไร้ที่ติ

เมื่อมองดูสายตาที่หลงใหลของสาว ๆ ริมทาง ซูอวี่ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

“เกิดมาหล่อก็เป็นบาปเหมือนกันนะ โอกาสถูกจับได้สูงขึ้นตั้งเยอะ”

คำพูดนี้ ทำให้ทั่วทั้งห้องถ่ายทอดสดสั่นสะเทือน

[ฉัน ซูอวี่ เผิงอวี๋เยี่ยน หูเกอ สี่คนนี้แบกความหล่อของทั้งเอเชียเอาไว้แล้ว]

[คอมเมนต์บน น้อยไป วิสัยทัศน์แคบไปแล้ว สุนัข ซูอวี่ เผิงอวี๋เยี่ยน หูเกอ สี่คนนี้ต่างหากที่แบกความหล่อของเอเชียเอาไว้]

[งื้ออออ เทพซูหล่อมากจริง ๆ นะ!]

[อาชิบา ตอนนี้เทพซูมีเงินแล้ว แต่จะไปนอนที่ไหนล่ะ?]

[นายบ้าป่าว เทพซูยังต้องคิดเรื่องนี้อีกเหรอ? แค่กระดิกนิ้ว ก็มีสาว ๆ พาควงกลับบ้านแล้วป่ะ? เกาะผู้หญิงกินแบบนี้ เข้าทางเลย]

ในห้องถ่ายทอดสด เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

ส่วนซูอวี่ไม่ได้รับรู้เรื่องราวมากมายเหล่านี้ เขาเรียกแท็กซี่ไปเลยโดยตรง

“คนขับ ไปโรงแรมตงไห่อินเตอร์เนชั่นแนล”

เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ทุกคนในห้องถ่ายทอดสดก็ชะงักไป

[ห๊า? เทพซูไปโรงแรมทำไม?]

[ไม่มีบัตรประชาชนก็เข้าพักโรงแรมไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?]

[ฉันเข้าใจแล้ว! ต้องมีสาวที่ไหนนัดเทพซูไว้แน่ ๆ!]

เหล่าผู้ชมต่างพากันเดาส่งเดช

และอีกหลายสิบนาทีต่อมา ซูอวี่ก็เดินทางมาถึงโรงแรมตงไห่อินเตอร์เนชั่นแนลได้สำเร็จ

ลุกขึ้นยืน ซูอวี่ เดินเข้าไปในโรงแรมตงไห่อินเตอร์เนชั่นแนล