ตอนที่ 972 เตรียมบัตรประจำตัว ใบรับรองสุขภาพ และหนังสือผ่านทางให้พร้อม

ตอนที่ 972 เตรียมบัตรประจำตัว ใบรับรองสุขภาพ และหนังสือผ่านทางให้พร้อม

หลังจ้าวเหยามาถึงเจ๋อโจว เขาก็ส่งคนไปทำความสะอาดถนนของเจ๋อโจวทุกวัน และโรยปูนขาวตามมุมอับชื้นที่เชื้อโรคเติบโตได้ง่าย

ในความฝันของจ้าวเหยา เขารู้ว่าโลกนั้นเรียกสิ่งเล็กๆ ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า และทำให้คนเจ็บป่วยว่า “แบคทีเรีย”

เขายังให้คนเผาหญ้าอ้ายเป็นประจำ เพื่อขับไล่ไอโรคบางส่วน

ไม่เพียงเท่านั้น จ้าวเหยายังส่งคนไปเตือนราษฎร ให้เปิดหน้าต่างระบายอากาศในบ้าน และนำเครื่องนอนออกไปตากแดดบ่อยๆ

ในบ้านก็ควรโรยปูนขาวและเผาหญ้าอ้ายอยู่เสมอ

ห้ามดื่มน้ำดิบ ต้องดื่มน้ำต้มสุก

นอกจากนี้ ก่อนกินข้าวต้องล้างมือ และต้องล้างให้สะอาดมาก

หลังเข้าห้องส้วม ก็ต้องล้างมือเช่นกัน

ตอนแรก ราษฎรเจ๋อโจวไม่ได้ให้ความสำคัญกับคำเตือนของจ้าวเหยามากนัก

แต่ภายหลังพวกเขารู้ว่า การเจ็บป่วยบ่อยและอายุสั้น มีสาเหตุมาจากการไม่รักษาความสะอาด

นับแต่นั้น ราษฎรก็เชื่อฟังคำแนะนำของจ้าวเหยาอย่างว่าง่าย

ฤดูใบไม้ผลิปีนี้ เจ๋อโจวไม่เกิดโรคระบาดใหญ่เลย

ทุกปีเมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิ เจ๋อโจว รวมถึงหลิ่งหนานทั้งหมด ล้วนเข้าสู่ฤดูที่โรคภัยชุกชุม

ในฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่น ชาวหลิ่งหนานมักป่วยด้วยโรคหลากหลายชนิด

อาการเบาหน่อยก็ทำให้นอนป่วยอยู่หลายวัน

อาการหนักก็ถึงตาย

บางครั้งทั้งหมู่บ้าน หรือแม้แต่หลายหมู่บ้าน จะมีคนตายเพราะเจ็บป่วย

โรคระบาดแทบจะเกิดขึ้นทุกปีในหลิ่งหนาน

และเมื่อใดที่เกิดโรคระบาด ก็จะมีคนตายจำนวนมาก

สาเหตุหนึ่งที่หลิ่งหนานมีประชากรน้อย ก็เพราะทุกปีมีผู้คนตายจากโรคระบาดหรือโรคประหลาดต่างๆ มากเกินไป

เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง ชาวหลิ่งหนานจึงใช้ชีวิตอย่างหวาดผวาอยู่ตลอดเวลา

กลัวว่าจะเกิดโรคระบาดหรือโรคประหลาดขึ้นอีก

แม้พวกเขาจะป้องกันสารพัดวิธี แต่ก็ยังไม่อาจป้องกันการเจ็บป่วยได้

หากสามารถไม่ป่วยได้ ราษฎรย่อมอยากไม่ป่วย

แม้การมีชีวิตอยู่จะทุกข์ยาก มักกินไม่อิ่ม และยังถูกบังคับให้ทำงานหนัก แต่ก็ยังดีกว่าตาย

หากมีวิธีที่ทำให้ไม่ป่วยและมีชีวิตอยู่ได้ดี ราษฎรย่อมเลือกมีชีวิตอยู่

หลังเชื่อฟังจ้าวเหยา ราษฎรเจ๋อโจวพบว่า ฤดูใบไม้ผลิปีนี้ไม่มีผู้ใดติดโรคประหลาด และไม่มีโรคระบาดเกิดขึ้นเลย

เรื่องนี้ทำให้พวกเขาเชื่อคำพูดของอ๋องฮั่นอย่างหมดใจ

ตอนนี้คำพูดของจ้าวเหยา สำหรับราษฎรเจ๋อโจวแล้ว ไม่ต่างจากราชโองการ ไม่สิ ไม่ต่างจากโองการเทพ

ราชโองการไม่ค่อยมีผลในหลิ่งหนาน เพราะผู้คนที่นี่ไม่เคยเห็นฮ่องเต้ แม้แต่บรรพบุรุษของพวกเขาก็ไม่เคยเห็น

พวกเขาไม่รู้ว่าฮ่องเต้เป็นคนเช่นไร

สำหรับพวกเขา ขุนนางที่ใหญ่ที่สุดก็คือเจ้าเมือง

แต่เจ้าเมืองก็ไม่ใช่คนที่ไว้ใจได้เสมอไป

ทว่าโองการเทพต่างออกไป

ชาวหลิ่งหนานเชื่อในเทพเจ้าอย่างลึกซึ้ง

คำสั่งของเทพเจ้า พวกเขาย่อมเชื่อฟังอย่างว่าง่ายและเต็มใจ

หลังจ้าวเหยามาถึงเจ๋อโจว เขาทำเรื่องดีๆ เพื่อราษฎรมากมาย

ในใจของราษฎร เขาไม่ใช่เพียงท่านอ๋องอีกต่อไป แต่เป็นพระโพธิสัตว์มีชีวิต

ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อใด ในเจ๋อโจวมีข่าวลือว่า เดิมทีอ๋องฮั่นในชาติที่แล้วเป็นเซียนบนสวรรค์

เป็นเง็กเซียนฮ่องเต้ที่ส่งเขาลงมายังโลกมนุษย์ เพื่อช่วยเหลือผู้ทุกข์ยาก

ไม่รู้ว่าผู้ใดแต่งเรื่องนี้ขึ้นมา แต่แต่งได้ดีมาก และราษฎรเจ๋อโจวก็เชื่ออย่างลึกซึ้ง

ก่อนเทศกาลตวนหยาง ข่าวเมืองหลวงเกิดไข้ทรพิษก็ส่งมาถึงเจ๋อโจว

จ้าวเหยาจึงติดประกาศเป็นพิเศษ เตือนราษฎรเจ๋อโจวให้ใส่ใจสุขอนามัยส่วนตัวมากขึ้น

เมื่อราษฎรได้ยินว่าเมืองหลวงและหลายพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือเกิดไข้ทรพิษ ทำให้มีคนตายจำนวนมาก พวกเขาก็ตกใจกลัวอย่างยิ่ง

ต่อมาพวกเขารู้ว่า เด็กที่ได้รับการปลูกฝีดาษวัวไม่ได้ติดไข้ทรพิษ

เรื่องนี้ทำให้พวกเขาขอบคุณตนเองอย่างยิ่ง ที่ตอนนั้นยอมฟังคำของท่านอ๋อง พาลูกหลานไปปลูกฝีดาษวัว

องครักษ์ที่อยู่หน้าป้ายประกาศบอกราษฎรว่า แม้ตอนนี้เจ๋อโจวจะยังไม่เกิดโรคระบาดหรือไข้ทรพิษ แต่ก็ห้ามประมาท

ยังต้องล้างมือให้บ่อย เปิดบ้านให้อากาศถ่ายเท และดื่มน้ำต้มสุกให้มาก

หากมีอาการตัวร้อนเป็นไข้ ต้องรีบไปโรงหมอทันที ห้ามปิดบังหรือฝืนทน

หลังราษฎรฟังจบ ก็พากันพยักหน้าอย่างว่าง่าย บอกว่าจะทำตามแน่นอน

องครักษ์ยังบอกอีกว่า ไม่ว่าจะกินเนื้ออะไร ต้องปรุงให้สุกก่อน ห้ามกินดิบ โดยเฉพาะอาหารทะเล

ปลาในทะเลไม่ได้กินดิบได้ทุกชนิด

ปลาจำนวนมากมีพยาธิตัวเล็กๆ ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า

หากกินพยาธิเหล่านี้เข้าไป พวกมันจะเติบโตอยู่ในร่างกายคน กัดกินอวัยวะภายในของคน

ถึงขั้นเข้าไปในสมอง กินเนื้อสมองจนทำให้คนกลายเป็นคนโง่ได้

ราษฎรถูกคำพูดขององครักษ์ทำให้ตกใจจนหน้าซีดทีละคน

ต่างบอกว่าภายหน้าจะไม่กินเนื้อดิบหรือปลาดิบอีกแน่นอน

พวกเขาจะปรุงปลาและเนื้อให้สุกก่อนค่อยกิน