บทที่ 16 ประโยชน์มหัศจรรย์ของเวทมนตร์

บทที่ 16  ประโยชน์มหัศจรรย์ของเวทมนตร์

ฉู่หรงนำเตียงใหม่มาวางไว้ในห้อง พอมีเตียงสองหลัง พื้นที่ในห้องก็เหลือไม่มากนัก แต่ฉู่ชิงจื่อก็ยังคงรู้สึกซาบซึ้งใจในสิ่งที่ฉู่หรงทำให้ตน

หลี่ชิงอวี้จัดเตียงให้ฉู่ชิงจื่อ "ชิงจื่อ แม่ขอโทษนะที่ก่อนหน้านี้ลูกต้องทนลำบาก"

ฉู่ชิงจื่อดึงหลี่ชิงอวี้ให้นั่งลง "ท่านแม่ อย่าพูดเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ"

หลี่ชิงอวี้ยิ้ม "แม่ไม่รบกวนเจ้าแล้ว รีบนอนหลับพักผ่อนเถอะ ร่างกายจะได้กลับมาแข็งแรงโดยเร็ว"

ฉู่ชิงจื่อส่งยิ้มพลางพยักหน้า "เจ้าค่ะ ท่านแม่"

ฉู่ชิงจื่อนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงจนไม่อาจข่มตาหลับได้ ในฐานะผู้บำเพ็ญเพียร นางไม่จำเป็นต้องนอนหลับพักผ่อนมากนัก

นางหันหน้าไปมองฉู่เอ้อร์ที่นอนหลับอยู่ข้างๆ โดยอาศัยแสงจันทร์สว่างไสวที่สาดส่องเข้ามา จากนั้นจึงทิ้งเศษเสี้ยวจิตสัมผัสไว้สายหนึ่ง ก่อนจะลุกจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องไป

เมื่อเหาะไปยังทิศทางของผืนป่า พยัคฆ์ที่เป็นสัตว์พาหนะของนางก็รีบวิ่งเข้ามาหาพลางเอาหัวถูไถที่ขา ราวกับจะหยอกเย้าออดอ้อน

ฉู่ชิงจื่อคลี่ยิ้มแล้วลูบหัวพยัคฆ์ตัวนั้น ขนของมันฟูฟ่องและให้สัมผัสที่นุ่มละมุนมือยิ่งนัก "เอาล่ะ ไปเดินเล่นดูหน่อยสิว่าพอจะมีผลไม้บ้างหรือไม่"

หลังจากฉู่ชิงจื่อขึ้นไปนั่งบนหลังของมัน พยัคฆ์ร้ายก็ย่างก้าวอย่างสง่างามเข้าไปในส่วนลึกของพงไพร

เสือคือเจ้าป่า สัตว์ป่าตัวอื่นๆ ต่างพากันแตกตื่นหลบหนีไปเมื่อเห็นมัน

ลิงสองตัวที่ทำหน้าที่เป็นหน่วยสอดแนม และหมีดำตัวใหญ่สองตัวที่ทำหน้าที่เป็นผู้คุ้มกันได้เข้ามารวมตัวกัน ก่อนที่ทั้งหมดจะออกไปตามหาผลไม้ด้วยกัน

หลังจากค้นหาอยู่พักหนึ่ง พวกเขาก็พบต้นส้มหลายต้น ส้มสีแดงสดห้อยระย้าอยู่บนต้นราวกับโคมไฟดวงเล็กๆ ส่งกลิ่นหอมหวนยั่วน้ำลายของผลไม้ออกมาเตะจมูก

เจ้าหมีใหญ่รีบเด็ดส้มลูกหนึ่งมาให้ฉู่ชิงจื่อทันที มันปอกเปลือกไม่เป็น แต่ถ้าทำได้ มันคงปอกเปลือกให้ฉู่ชิงจื่อก่อนจะยื่นให้ไปแล้ว

ฉู่ชิงจื่อปอกเปลือกส้มและส่งเข้าปากไปหนึ่งกลีบ ทันทีที่เคี้ยว ใบหน้าของนางก็เหยเกด้วยความเปรี้ยวจี๊ด

นางรีบคายมันออกมาทันที "ถุยๆๆ..."

เมื่อเห็นนางมีท่าทีทรมานเช่นนั้น บรรดาสัตว์ทั้งหลายก็พากันถอยห่างจากต้นส้ม ราวกับว่าต้นไม้เหล่านั้นอาจทำอันตรายพวกมันได้

ฉู่ชิงจื่อลงจากหลังพยัคฆ์แล้วเดินตรงไปยังต้นส้ม "นี่มันสวยแต่รูปจูบไม่หอมชัดๆ ภายนอกดูน่ากินขนาดนี้ แต่ความจริงกลับเปรี้ยวจนเข็ดฟัน"

นางเดินวนรอบต้นส้มสองรอบ จากนั้นก็ยื่นมือออกไปจับต้นหนึ่งไว้แล้วส่งพลังวิญญาณเข้าไป "หล่อเลี้ยงด้วยพลังวิญญาณแบบนี้น่าจะทำให้มันหวานขึ้นได้"

ภายใต้การหล่อเลี้ยงจากพลังวิญญาณ ต้นส้มราวกับถูกล้อมรอบด้วยแสงเรืองรองจางๆ ดุจดั่งต้นไม้สวรรค์ที่ทั้งงดงามและแฝงไปด้วยความลึกลับ

เหล่าสัตว์ทั้งหลายรีบเข้ามารุมล้อมต้นไม้ พวกมันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วหลับตาลงอย่างเคลิบเคลิ้ม

ไม่กี่นาทีต่อมา ฉู่ชิงจื่อก็คลายเวทมนตร์ลงและเด็ดผลไม้มาลองชิมอีกครั้ง

"หวาน!"

ฉู่ชิงจื่อลูบหัวเจ้าลิงน้อยแล้วเอ่ยยิ้มๆ "เจ้าลิงน้อย ไปหาเพื่อนมาเพิ่มอีกสักสองสามตัวสิ มาช่วยข้าเก็บส้มหน่อย"

เจ้าลิงน้อยรับคำสั่งแล้วรีบวิ่งปีนป่ายไปตามกิ่งไม้อย่างรวดเร็ว

ฉู่ชิงจื่อเดินไปที่เถาวัลย์ใกล้ๆ แล้วร่ายเวทมนตร์สานตะกร้าขึ้นมาหลายใบเพื่อใช้ใส่ส้ม

เมื่อนางสานตะกร้าเสร็จ พวกลิงก็กลับมาพอดี

ฉู่ชิงจื่อกวักมือเรียกพวกลิงน้อย "พวกเจ้าเก็บส้มทั้งหมดมาใส่ตะกร้าพวกนี้นะ เดี๋ยวข้าจะเอากลับไปด้วย"

พวกลิงน้อยตอบรับ "เจี๊ยก เจี๊ยก เจี๊ยก..."

ฉู่ชิงจื่อหันหน้าไปสั่งการ "เจ้าหมีใหญ่กับเจ้าหมีรอง พวกเจ้าสองตัวรับหน้าที่เอาตะกร้ารองรับส้มนะ พยายามอย่าให้มันช้ำล่ะ"

เจ้าหมีใหญ่และเจ้าหมีรองทุบอกตัวเอง เป็นการบอกว่าไม่มีปัญหา

ฉู่ชิงจื่อตบไหล่เจ้าหมีใหญ่ "รีบลงมือกันเถอะ"

จากนั้น บรรดาสัตว์ทั้งหลายก็เริ่มวุ่นอยู่กับการทำงาน

ฉู่ชิงจื่อยังคงใช้พลังวิญญาณหล่อเลี้ยงต้นส้มต้นอื่นต่อไป มีต้นส้มทั้งหมด 5 ต้น นางใช้เวลาไม่นานก็จัดการหล่อเลี้ยงจนเสร็จสิ้น

นางยืนอยู่ด้านข้างพลางลูบคางประเมินผลผลิต ต้นส้ม 5 ต้นนี้น่าจะให้ผลผลิตได้ราวๆ 500 ชั่ง ส้ม 500 ชั่งนี้คงกินรวดเดียวไม่หมด ดังนั้นจึงต้องนำไปแปรรูปเป็นของกินอย่างอื่น

ตอนนี้นับเป็นช่วงฤดูร้อน ทำของกินแบบไหนถึงจะดีที่สุดกันนะ?

"คิดออกแล้ว!"

ฉู่ชิงจื่อดีดนิ้วดังเป๊าะ นางมองไปรอบๆ จากนั้นก็เดินไปด้านข้างเพื่อหยิบหินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่งมาใส่ไว้ในตะกร้า

หลังจากเก็บส้มเสร็จเรียบร้อย ฉู่ชิงจื่อก็ขึ้นขี่หลังพยัคฆ์ โดยมีเจ้าหมีใหญ่และเจ้าหมีรองช่วยกันแบกตะกร้าส้มเดินตามกลับบ้าน

เมื่อวางตะกร้าส้มลงแล้ว ฉู่ชิงจื่อก็ใช้นิ้วแตะที่หว่างคิ้วของสัตว์แต่ละตัวเพื่อมอบพลังวิญญาณให้เป็นรางวัล ก่อนจะส่งพวกมันกลับคืนสู่ผืนป่า

ฉู่ชิงจื่อเดินเข้าไปหยิบหินก้อนใหญ่ออกจากตะกร้า แล้วร่ายเวทมนตร์ใส่หินก้อนนั้น

เวทมนตร์นี้จะทำให้หินก้อนใหญ่แผ่ความเย็นจัดออกมา สิ่งใดก็ตามที่วางอยู่ในรัศมีหนึ่งเมตรจะถูกแช่แข็งจนแข็งทื่อในทันที

ตอนนี้นางยังขาดอีกอย่างหนึ่ง นั่นคือเครื่องคั้นน้ำผลไม้!

ใช่แล้ว สิ่งที่นางอยากทำก็คือไอศกรีม

น้ำผลไม้ธรรมชาติแท้ที่ถูกแช่แข็งจนกลายเป็นไอศกรีม นางไม่รู้หรอกว่าจะอร่อยแค่ไหน แต่ที่แน่ๆ นางต้องลองทำดู

เครื่องคั้นน้ำผลไม้ เครื่องคั้นน้ำผลไม้... สายตาของฉู่ชิงจื่อพลันเหลือบไปเห็นโม่หินที่อยู่ใกล้ๆ ไม่เห็นต้องใช้เครื่องคั้นเลย แค่ใช้โม่หินนี้บด แล้วกรองด้วยผ้าขาวบาง ก็จะได้น้ำผลไม้บริสุทธิ์ที่ปราศจากกากใยแล้ว

ท้ายที่สุด สิ่งที่ต้องมีก็คือแม่พิมพ์ แค่เทน้ำผลไม้ลงในแม่พิมพ์ เสียบไม้เข้าไป แล้วนำไปแช่แข็งก็จะได้ไอศกรีม

เมื่อคิดทบทวนรายละเอียดทุกอย่างครบถ้วนแล้ว ฉู่ชิงจื่อก็นำผ้าขาวชิ้นหนึ่งมาใช้ถ่านวาดรูปทรงของแท่งไม้และแม่พิมพ์ลงไป นางยังวาดรูปกล่องไม้สำหรับใส่ไอศกรีมด้วย พรุ่งนี้นางจะให้คนตระกูลฉู่ช่วยกันทำไอศกรีม

ไอศกรีมส่วนหนึ่งที่ทำออกมาจะถูกนำไปขายเพื่อหาเงินเข้าบ้าน ครอบครัวนี้เรียกได้ว่ามีแต่กำแพงบ้านเปล่าๆ พวกเขายากจนเกินไปจริงๆ