บทที่ 100: ตัดสินคดีความ 2

บทที่ 100: ตัดสินคดีความ 2

เฒ่าเจียงรีบกล่าวขึ้นทันที

"ใต้เท้า นางยอมรับแล้วว่าลงมือทำร้ายคน!"

"ใช่ ข้าตีเจียงหมิง แต่ข้ามีเหตุผลอันสมควรที่ต้องทำเช่นนั้น!"

เซี่ยเชียนเชียนเน้นย้ำขึ้นมาทันที

"เขาทำลายชื่อเสียงของข้า เขาไม่สมควรโดนตีหรืออย่างไร สำหรับลูกผู้หญิงแล้ว ชื่อเสียงก็เปรียบเสมือนชีวิต การที่เจียงหมิงทำลายชื่อเสียงของข้า ก็ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าคน"

"เจ้าพูดจาเหลวไหล! ข้าไปทำลายชื่อเสียงของนางตั้งแต่เมื่อใด"

เจียงหมิงตะโกนลั่น

"ข้าไม่ได้พูดอะไรเลย เจ้ากำลังใส่ร้ายข้า!"

กู้ฉางเต๋อมีสีหน้าเคร่งขรึมและดุดัน

"เจียงหมิง เจ้ามาตะโกนโหวกเหวกโวยวายในศาลได้อย่างไร พูดจาให้มันดีๆ!"

เจียงหมิงมีท่าทีอ่อนลง

"ใต้เท้า ข้าถูกใส่ร้ายขอรับ ข้าไม่เคยพูดจาให้ร้ายนางเลยจริงๆ ความบริสุทธิ์ของนางจะมาเกี่ยวอะไรกับข้าเล่า"

"เจียงหมิง เมื่อวานนี้ต่อหน้าชาวบ้านตั้งมากมาย เจ้าบอกว่าข้าไม่บริสุทธิ์และทำธุรกิจด้วยวิธีสกปรก ตอนนี้เจ้าคิดจะปฏิเสธอย่างนั้นหรือ"

เซี่ยเชียนเชียนกล่าวเสียงเข้ม

กู้ฉางเต๋อมองนางอีกครั้ง แม้นางจะอายุยังน้อย แต่กลับมีกลิ่นอายที่ทำให้เขานึกถึงคำกล่าวที่ว่า

"สตรีก็มีความสามารถไม่ด้อยไปกว่าบุรุษ"

"ข้าไม่ได้พูด เจ้าตีข้าแล้ว ตอนนี้ยังมาใส่ร้ายข้าอีก"

เจียงหมิงเริ่มทำตัวหน้าด้าน อย่างไรเสีย คำพูดที่หลุดออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่หกไปแล้ว ใครจะมาพิสูจน์ได้ว่าเขาพูด เขาตั้งใจจะปฏิเสธหัวชนฝา

แม่เจียงร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าสงสารและกล่าวว่า

"ใต้เท้า ลูกชายของข้าเป็นคนซื่อตรง มีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือผู้อื่น ไม่เคยสร้างความลำบากให้ใคร และไม่เคยด่าทอหรือมีเรื่องบาดหมางกับผู้ใด เป็นเซี่ยเชียนเชียนต่างหากที่พูดจาเหลวไหล เดิมทีเห็นว่านางเป็นเพียงเด็กสาว เราจึงไม่อยากเอาความ แต่นางรังแกพวกเรามากเกินไปแล้ว! เมื่อเดือนก่อน สามีและลูกชายของข้าเดินผ่านหน้าบ้านของนางในตอนกลางคืน แต่นางกลับใส่ความว่าพวกเขาเป็นขโมย แล้วทุบตีจนต้องนอนซมลุกไม่ขึ้นอยู่หลายวัน เมื่อวานนี้นางก็เกือบจะตีลูกชายข้าจนตาย พวกเราหวาดกลัวมากจริงๆ จึงต้องมาแจ้งทางการ ขอใต้เท้าโปรดให้ความเป็นธรรมด้วยเถิดเจ้าค่ะ!"

"โอ้ เรื่องนี้มีเบื้องลึกเบื้องหลังด้วยหรือ"

กู้ฉางเต๋อนั่งตัวตรงอยู่หลังโต๊ะทำงาน

"แม่เจียง เจ้าจงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้มาให้หมด แล้วข้าจะตัดสินความทุกอย่างให้พวกเจ้าเอง"

แม่เจียงดีใจจนเนื้อเต้น นางดึงขากางเกงของเฒ่าเจียงขึ้น

"รอยแผลเป็นยังอยู่เลยเจ้าค่ะ นี่คือสิ่งที่เซี่ยเชียนเชียนทำ!"

นางหันหน้าไปถามเซี่ยเชียนเชียน

"เซี่ยเชียนเชียน เจ้ากล้าพูดหรือไม่ว่าไม่ได้ตีเขา"

"ข้าตีเขาจริงๆ"

เซี่ยเชียนเชียนยอมรับ

"แต่คืนนั้น พวกเขาไม่ได้แค่อยากลอบเข้ามาขโมยของในบ้านข้าเท่านั้น แต่พวกเขายังใช้ธูปยาสลบด้วย! เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต้องการทำเรื่องสกปรกโสมมเช่นไร"

สีหน้าของกู้ฉางเต๋อเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาตบไม้กรับลงบนโต๊ะเสียงดังด้วยความโกรธ

"บังอาจนัก!"

เฒ่าเจียงชี้หน้าเซี่ยเชียนเชียนและพูดผสมโรง

"บังอาจนัก!"

เซี่ยเชียนเชียนอยากจะกลอกตาใส่เขาจริงๆ

"ใต้เท้ากำลังด่าว่าเจ้าบังอาจต่างหาก"

เซี่ยติ้งเฟิงเดินเข้ามา พลางรู้สึกหนักใจกับสติปัญญาของเฒ่าเจียง

เฒ่าเจียงสะดุ้งตกใจ

"เซี่ยติ้งเฟิง เจ้ามาทำไมที่นี่"

"มาทวงความยุติธรรมให้หลานสาวของข้าอย่างไรเล่า!"

เซี่ยติ้งเฟิงยืดหลังตรง แผ่กลิ่นอายแห่งความชอบธรรม

"ใต้เท้า ครอบครัวสามคนของตระกูลเจียงปากพล่อยและไร้ศีลธรรม ปล่อยข่าวลือไปทั่วว่าหลานสาวของข้าไม่บริสุทธิ์ พวกเขาไม่เพียงแต่ทำร้ายหลานสาวของข้า แต่ยังทำให้สตรีในตระกูลเซี่ยหาคู่ครองที่ดีในอนาคตได้ยากขึ้นอีกด้วย ขอใต้เท้าโปรดตัดสินให้ความเป็นธรรมแก่เซี่ยเชียนเชียน และลงโทษเจียงหมิงอย่างหนักด้วยเถิด!"

สีหน้าของเฒ่าเจียงและแม่เจียงซีดเผือดลง

เซี่ยเชียนเชียนรวมถึงแม่และน้องสาวของนาง ถูกคนตระกูลเซี่ยขับไล่ออกมานานแล้ว ตระกูลเซี่ยไม่เพียงแต่ปฏิเสธที่จะเลี้ยงดูพวกนาง แต่ยังคอยสร้างความลำบากให้พวกนางทุกหนทุกแห่งอีกด้วย นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาถึงกล้ารังแกพวกนาง

พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่า เซี่ยติ้งเฟิงจะมาที่นี่ในฐานะตัวแทนของตระกูลเซี่ยเพื่อทวงความยุติธรรม!

เจียงหมิงเองก็หวาดกลัวจนตัวสั่น

"ท่านลุงเซี่ย โปรดอย่าเข้าใจผิด ข้าไม่ได้ทำเรื่องไร้ศีลธรรมเช่นนั้นจริงๆ"

"ตอนนี้เพิ่งจะมารู้ว่ามันไร้ศีลธรรมหรือ แล้วก่อนหน้านี้เหตุใดเจ้าถึงพูดจาเหลวไหล และทำลายชื่อเสียงของหลานสาวข้าเล่า"

เซี่ยติ้งเฟิงโต้เถียงอย่างแข็งขัน พลางเหลือบมองกู้ฉางเต๋อเป็นระยะ