บทที่ 72: ถูกแย่งลูกค้า

บทที่ 72: ถูกแย่งลูกค้า

ชิงถงชะเง้อคอขึ้นมองพลางเอ่ยถามด้วยความรู้สึกรังเกียจเล็กน้อย

"คุณชาย นี่น่ะหรือที่เขาเรียกว่า 'หอมกรุ่นมาแต่ไกล' ข้าดูแล้วไม่เห็นจะเข้าท่าเลยขอรับ"

"เจ้าก็แค่อิจฉา"

กู้ฉางเซิงเอ่ยเสียงเรียบ พลางปรายตามองชิงถง

ชิงถงเบ้ปาก

"เปล่าเสียหน่อย ข้าไม่ได้อิจฉาหรือริษยาเลยสักนิด"

"เช่นนั้นก็ตั้งใจบังคับรถม้าไปเถอะ"

กู้ฉางเซิงกล่าวเนิบนาบ ดวงตาหรี่ลงอย่างพึงพอใจขณะลิ้มรสอาหาร

——————

เซี่ยเชียนเชียนแจกกระเบื้องฟรีในตัวเมือง ถือเป็นการโฆษณาได้เป็นอย่างดี วันรุ่งขึ้น ผู้คนต่างพากันเดินทางมายังหมู่บ้านหยางหลิ่วเพื่อซื้อกระเบื้องตามที่อยู่บนนามบัตรของนาง

โรงกระเบื้องกั่วกั่วเพิ่งก่อตั้งขึ้น คนนอกจึงยังไม่รู้ตำแหน่งที่ตั้ง ผู้เฒ่าเซี่ยหัวหมอให้สะใภ้ซ่งและสะใภ้หยางไปดักรอที่ทางเข้าหมู่บ้าน เมื่อใดที่มีคนมาถามหาโรงกระเบื้องกั่วกั่ว พวกนางก็จะชี้ทางให้ไปยังโรงกระเบื้องของพวกตนแทน

เซี่ยเชียนเชียนกำลังยุ่งอยู่กับงานในลานดิน พลางเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ นางเชื่อมั่นว่าวันนี้จะต้องมีคนมาซื้อกระเบื้องอย่างแน่นอน! ทว่านางหารู้ไม่ว่า คนบ้านตระกูลเซี่ยได้แย่งลูกค้าของนางไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว

ล่วงเลยมาจนถึงช่วงบ่าย ก็ยังไม่มีใครมาซื้อกระเบื้อง เซี่ยเชียนเชียนยืดตัวขึ้นด้วยความประหลาดใจ และพึมพำกับตัวเอง

"แปลกจริง ทำไมถึงไม่มีใครมาซื้อกระเบื้องเลยล่ะ"

"เชียนเชียน วันนี้เรายังจะแจกกระเบื้องอยู่หรือไม่"

ฉินซื่อเอ่ยถาม

"ไม่แจกแล้วเจ้าค่ะ เราแค่ต้องรอลูกค้ามาหาเราเอง"

เซี่ยเชียนเชียนเฝ้ารอด้วยความมั่นใจ แต่จนกระทั่งดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ ก็ยังไม่มีลูกค้าโผล่มาสักคน นางโยนอิฐดินดิบในมือทิ้งอย่างหดหู่ใจ

"หรือว่ากลยุทธ์ของข้าจะผิดพลาด คนยุคโบราณไม่หลงกลใช้วิธีนี้หรือ"

ท่านป้าหลิวเอาน้ำมาส่งให้ลุงหลิว เมื่อเห็นว่ากระเบื้องยังขายไม่ออกเลยสักแผ่น จึงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

"เชียนเชียน ทำไมเจ้าถึงยังไม่ขายกระเบื้องอีกล่ะ"

"ไม่มีใครมาซื้อเลยน่ะสิเจ้าคะ!"

เซี่ยเชียนเชียนทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นอย่างเหนื่อยล้า

"แปลกจริง"

ท่านป้าหลิวกล่าว

"วันนี้มีคนตั้งหลายคนมาตามหาเจ้าเชียวนะ"

เซี่ยเชียนเชียนชะงักไป

"จริงหรือเจ้าคะ"

"จริงสิ! ข้ากำลังดองเต้าหู้อยู่ที่บ้าน ยังได้ยินคนถามเลยว่าโรงกระเบื้องกั่วกั่วอยู่ที่ไหน"

"แล้วอย่างไรต่อเจ้าคะ"

"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ข้านึกว่าพวกเขาหาเจ้าพบแล้วเสียอีก หมู่บ้านหยางหลิ่วออกจะเล็กแค่นี้ ใครๆ ก็ชี้ทางให้พวกเขามาหาเจ้าได้ทั้งนั้นแหละ"

แต่เซี่ยเชียนเชียนไม่เห็นลูกค้าเลยสักคน! ต้องมีใครบางคน... แย่งลูกค้าของนางไปแน่ๆ!

เซี่ยเชียนเชียนตระหนักได้ในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น นางกระโดดพรวดขึ้นมาพลางสบถลั่น

"บ้าเอ๊ย บ้านตระกูลเซี่ยเล่นสกปรกเสียนี่!"

ลุงหลิวกับป้าหลิวหันมามองหน้ากัน ไม่รู้จะปลอบใจเซี่ยเชียนเชียนอย่างไรดี นางอุตส่าห์จะมีธุรกิจเป็นชิ้นเป็นอันทั้งที กลับถูกคนอื่นฉกไปเสียได้

"ข้าจะไปเอาเรื่องพวกนั้น!"

เซี่ยเชียนเชียนตะโกนลั่นด้วยความโมโห

ฉินซื่อกลัวว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ จึงรีบดึงตัวนางไว้

"เชียนเชียน ช่างมันเถอะลูก"

"ข้ายอมไม่ได้! พวกนั้นขโมยลูกค้าของข้าไป! นี่เป็นโอกาสที่ข้าหามาด้วยความยากลำบากเชียวนะ!"

ขอบตาของเซี่ยเชียนเชียนแดงก่ำ นางร้องไห้ออกมาด้วยความคับแค้นใจ

นับตั้งแต่นางทะลุมิติมาอยู่ในโลกนี้ นางต้องทนรับความยากลำบากและความทุกข์ทรมานมามากเหลือเกิน พอถึงเวลาที่กำลังจะเริ่มหาเงินได้ กลับถูกคนอื่นแย่งชิงไป นางกลืนความขมขื่นนี้ลงไปไม่ได้หรอก!

"เชียนเชียน พรุ่งนี้เราค่อยหาลูกค้าใหม่ก็ได้ พรุ่งนี้แม่จะไปดักรอที่ปากทางเข้าหมู่บ้านเอง วันนี้ก็ปล่อยผ่านไปก่อนเถอะนะ!"

ฉินซื่อเกลี้ยกล่อม โดยคำนึงถึงว่าอวี่เอ๋อร์ก็ยังอยู่ที่บ้านตระกูลเซี่ย

ท่านป้าหลิวก็เอ่ยเสริมว่า

"ใช่แล้วล่ะ ธุรกิจที่ถูกแย่งไปแล้วก็เอากลับคืนมาไม่ได้หรอก พรุ่งนี้เจ้าค่อยไปเฝ้าที่ทางเข้าหมู่บ้านก็แล้วกัน"

"พวกเขามันหน้าไม่อายเกินไปแล้ว!"

เซี่ยเชียนเชียนยังคงทำใจยอมรับไม่ได้

"การทำธุรกิจไม่ได้ขึ้นอยู่กับคุณภาพเพียงอย่างเดียว แต่ยังขึ้นอยู่กับความซื่อสัตย์ด้วย"

ลุงหลิวกล่าว

"อีกอย่าง กระเบื้องของพวกเขาก็ไม่ได้ดีเท่าของเจ้า ลูกค้าที่ถูกหลอกไป ในวันข้างหน้าพวกเขาก็จะกลับมาหาเจ้าอยู่ดี"

เซี่ยเชียนเชียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สองสามครั้งเพื่อสงบสติอารมณ์

ใช่แล้ว คนยุคโบราณนั้นซื่อสัตย์ ผู้คนที่ถูกหลอกในวันนี้ จะต้องพาลูกค้ามาให้นางอีกมากมายในอนาคตเป็นแน่!

วันนี้จะมีตอนใหม่มาอัปเดตเพิ่มเติม รวมถึงตอนพิเศษด้วย!