บทที่ 61 หลิวซิงนำขนมมาให้

บทที่ 61 หลิวซิงนำขนมมาให้

ในช่วงไม่กี่วันมานี้ เซี่ยเชียนเชียนยุ่งอยู่กับการทำงาน

นางมีเทคนิค แต่ขาดกำลังผลิต นางไม่มีวันลืมความอับอายตอนที่เข้าไปขายเมล็ดพันธุ์ในเมือง แล้วถูกลูกค้าเมินเพราะมีของน้อยเกินไป ครั้งนี้นางจึงอยากเตรียมการให้พร้อมและมีของมากพอ

ทว่าด้วยแรงงานเพียงสามคน พวกนางต้องทั้งขุดดินโคลน ผสมโคลนเพื่อปั้นกระเบื้องดิบ แถมยังต้องขึ้นเขาไปตัดฟืนอีก ลำพังแค่นี้ก็รับมือแทบไม่ไหวแล้ว

เซี่ยเชียนเชียนจึงกัดฟันจ้างคนงานมาช่วยเพิ่มอีกสองคน

ข่าวที่เซี่ยเชียนเชียนเผากระเบื้องได้สำเร็จแพร่สะพัดไปทั่วทั้งสิบลี้แปดหมู่บ้าน

หลิวซิงจากหมู่บ้านสือฮวาถึงกับอุตส่าห์ซื้อขนมหวานมาแสดงความยินดีกับเซี่ยเชียนเชียนโดยเฉพาะ

วันนี้ชายหนุ่มแต่งกายสะอาดสะอ้านเรียบร้อย แม้ผิวจะคล้ำไปสักหน่อย แต่ก็นับว่าเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาดีคนหนึ่ง

เขาเอ่ยด้วยท่าทีขวยเขิน "แม่นางเซี่ย ยินดีด้วยนะขอรับ ท่านเก่งกาจจริงๆ!"

"ขอบคุณนะ" เซี่ยเชียนเชียนส่งยิ้มหวาน เพราะกำลังทำงานอยู่ บนหน้าผากจึงมีหยาดเหงื่อเกาะพราว ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อ ดูน่ารักน่าเอ็นดูเป็นพิเศษ

หลิวซิงใจเต้นแรง เขาแย่งจอบมาจากมือนาง "ข้าช่วยท่านเองขอรับ"

"ดีเลย" เซี่ยเชียนเชียนได้ทีจึงรีบนั่งลงพักผ่อน หลังจากทำงานหนักมาหลายวัน ไหล่ของนางก็ปวดเมื่อยไปหมด ตอนนี้นางต้องการอบซาวน่า! นางต้องการคนนวด!

คิดดูสิว่าภรรยาท่านประธานที่ถูกประคบประหงมอย่างนาง ไม่เคยต้องทำงานใช้แรงงานมาตั้งกี่ปีแล้ว แต่ตอนนี้กลับต้องมาใช้ชีวิตแบบนี้ หากกู้เหยียนจิ่งมาเห็นเข้า เขาจะต้องเยาะเย้ยนางว่ามีวาสนาแต่ไม่รู้จักเสวยสุขเป็นแน่!

เมื่อนึกถึงกู้เหยียนจิ่ง ความรู้สึกซับซ้อนก็เอ่อล้นขึ้นมาในใจของเซี่ยเชียนเชียน นำพาความเจ็บปวดจางๆ มาสู่หัวใจ

หลังจากการหย่าร้าง เรื่องราวในอดีตก็กลายเป็นเพียงความทรงจำ กาลเวลาเปรียบเสมือนตัวกรองชั้นดีที่ช่วยชะล้างความบาดหมางทิ้งไป เหลือไว้เพียงความงดงาม แม้แต่การทะเลาะเบาะแว้ง การต่อปากต่อคำ และการแง่งอน ในตอนนี้กลับดูอบอุ่นและน่าประทับใจ

อันที่จริงกู้เหยียนจิ่งก็ไม่ได้แย่ไปเสียหมด เขาไม่ใช่คนที่ริเริ่มไปจับมือผู้หญิงคนนั้นก่อน เป็นฝ่ายหญิงต่างหากที่เป็นคนเริ่ม นางเห็นมากับตาชัดๆ

แต่ในตอนนั้น นางแค่ต้องการข้ออ้างเพื่อขอหย่า ก็เลยทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ลองนึกย้อนดูแล้ว นางนี่มันเล่นใหญ่เกินไปจริงๆ

"เชียนเชียน หลิวซิงเป็นคนดีนะ" ฉินซื่อขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ แล้วเอ่ยอย่างมีความนัย

โชคร้ายที่ตอนนั้นเซี่ยเชียนเชียนกำลังนึกถึงกู้เหยียนจิ่งอยู่ จึงไม่เข้าใจความหมายแฝงนั้น นางตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ "เขาก็ดีแหละเจ้าค่ะ แรงงานฟรีแถมยังมีขนมมาฝากพวกเราด้วย"

"เชียนเชียน ลองเปิดใจดูสิ!" ฉินซื่อสนับสนุน

"ลองอะไรหรือเจ้าคะ" เซี่ยเชียนเชียนถามอย่างงุนงง

"บ้านตระกูลหลิวในหมู่บ้านสือฮวาก็มีความคุ้นเคยกับพ่อของเจ้าอยู่บ้าง เขาน่าจะเป็นคู่ครองที่ดีสำหรับเจ้าได้นะ"

"พรืด... ท่านแม่ ท่านพูดเรื่องนี้เองหรอกหรือ!" เซี่ยเชียนเชียนหัวเราะ พลางเอาหลิวซิงไปเปรียบเทียบกับกู้เหยียนจิ่งในใจอย่างลืมตัว เมื่อเทียบกันแล้ว... มันเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด! รัศมีท่านประธานของกู้เหยียนจิ่งนั้นเจิดจ้าเกินไปจริงๆ

"เชียนเชียน แม่รู้ว่าเจ้ายังกังวลเรื่องบ้านตระกูลกู้ แต่แม่หวังอยากให้เจ้ามีชีวิตที่สุขสบายขึ้นนะ มีผู้ชายสักคนคอยเป็นที่พึ่งให้มันย่อมดีกว่าอยู่แล้ว" ฉินซื่อกุมมือเซี่ยเชียนเชียนไว้ นางพึงพอใจในตัวหลิวซิงเอามากๆ

"ท่านแม่ ข้ายังไม่คิดเรื่องแต่งงานจนกว่าจะอายุยี่สิบหรอกเจ้าค่ะ"

"อะไรนะ? ยี่สิบเชียวหรือ! แบบนั้นเจ้าจะไม่กลายเป็นสาวเทื้อไปหรอกหรือ!" ฉินซื่อตกใจแทบสิ้นสติ

"สตรีที่มีความสามารถไม่กลัวเรื่องอายุหรอกเจ้าค่ะ"

"ชาวบ้านจะหัวเราะเยาะเจ้าเอานะ แม่คลอดเจ้าตอนอายุแค่สิบหกเอง..."

"หยุดเลยเจ้าค่ะ!" เซี่ยเชียนเชียนรีบร้องห้าม "ท่านแม่ รอให้บ้านเรามีเงินพอจะจ่ายค่าสินสอดก่อนเถอะค่อยมาคุยเรื่องนี้กัน!"

ฉินซื่อส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ความสามารถของเชียนเชียนไม่ได้ด้อยไปกว่าบุรุษเลยสักนิด น่าเสียดายนักที่นางเกิดมาเป็นสตรี

บนภูเขาฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ ชิงถงกำลังเคี้ยวผลไม้อย่างสบายอารมณ์ ขณะทอดสายตามองคุณชายของตนแอบดูแม่นางเซี่ยอยู่เงียบๆ

คุณชายคงจะตกหลุมรักแม่นางเซี่ยเข้าให้แล้วเป็นแน่ ไม่อย่างนั้นคงไม่มาแอบดูนางทุกวันเช่นนี้หรอก

แต่เขาไม่เข้าใจเลยว่า ในเมื่อคุณชายชอบนาง ทำไมถึงไม่ขอซื้อตัวนางมาโดยตรง จะมัวทำลับๆ ล่อๆ อยู่ทำไม

"ชิงถง อย่าได้มาคาดเดาความคิดของเจ้านาย" น้ำเสียงเย็นชาของกู้เหยียนจิ่งดังขึ้นมาถูกจังหวะพอดี

ชิงถงสะดุ้งโหยง "คุณชาย ข้าน้อยยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะขอรับ..."

"เจ้ากำลังบ่นข้าอยู่ในใจ" กู้เหยียนจิ่งวางกล้องส่องทางไกลลง ดวงตาที่ลึกล้ำประดุจดวงดาราจ้องมองไปที่ชิงถง "เจ้าอยากรู้ใช่ไหมว่าทำไมข้าถึงไม่เข้าไปหานางตรงๆ"

ชิงถงพยักหน้า ก่อนจะรีบส่ายหน้ารัวๆ

"เพราะเวลายังไม่เหมาะสมน่ะสิ"