บทที่ 47 ชักใยอยู่เบื้องหลัง เข้าใจหรือไม่?

บทที่ 47 ชักใยอยู่เบื้องหลัง เข้าใจหรือไม่?

"ซานซาน ไปกันเถอะ" นางซ่งดึงตัวบุตรสาวเดินออกจากประตูไป

เซี่ยซานซานยังไม่ยอมถอดใจ "ท่านแม่ ข้าอยากได้เสื้อคลุมตัวนั้นเหมือนกันนี่เจ้าคะ เราเสนอเงินเพิ่มให้นางถอดมันออกเถอะ..."

นางซ่งหันกลับไปมองเถ้าแก่และเซี่ยเชียนเชียนด้วยสายตาลึกล้ำ ก่อนจะดึงตัวเซี่ยซานซานจากมาอย่างเด็ดขาด

เซี่ยเชียนเชียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางถอดเสื้อคลุมออกแล้วส่งคืนให้เถ้าแก่ "ขอบคุณเถ้าแก่มากที่ช่วยข้าแก้สถานการณ์ลำบากในครั้งนี้"

"ช่วยแก้สถานการณ์อะไรกัน ไม่เลย ข้าก็แค่ทำมาค้าขายเท่านั้น" เถ้าแก่ยิ้มพลางนำเสื้อคลุมตัวนั้นมาคลุมทับลงบนร่างของเซี่ยเชียนเชียนอีกครั้ง ปากก็เอ่ยชมไม่ขาดปาก "แม่หนูช่างงดงามเสียจริง สีเขียวนี้เหมาะกับเจ้ามากทีเดียว"

เซี่ยเชียนเชียนชะงักไป "ท่านจะขายให้ข้าในราคาหนึ่งตำลึงเงินจริงๆ หรือ"

"ใช่แล้ว เราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่หรือ" เถ้าแก่ตอบพร้อมรอยยิ้ม

"พี่ใหญ่ใส่แล้วดูดีมากเลย พี่ใหญ่ซื้อเลยเจ้าค่ะ ซื้อเลย!" อวิ๋นอวิ๋นกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

เซี่ยเชียนเชียนมองน้องสาวด้วยสีหน้าซับซ้อน นางรู้สึกว่าเสื้อคลุมตัวนี้ไม่น่าจะขายได้ในราคาเพียงหนึ่งตำลึงเงิน

"ใกล้จะถึงฤดูหนาวแล้ว แม่หนูเซี่ยอยากจะเลือกเสื้อผ้าให้คนในครอบครัวบ้างหรือไม่ ข้าคิดราคาพิเศษให้ได้นะ" เถ้าแก่เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

เดิมทีเซี่ยเชียนเชียนก็ตั้งใจจะซื้อเสื้อผ้าให้คนในครอบครัวอยู่แล้ว นางจึงตอบตกลง นางเลือกกระโปรงสีกุหลาบให้นางฉิน เลือกชุดเสื้อบุนวมสีชมพูตัวเล็กให้อวิ๋นอวิ๋น และเสื้อบุนวมสีแดงสดให้อวี่เอ๋อร์ หมดเงินไปอีกสามตำลึงเงิน

ตอนนี้นางเหลือเงินก้อนอยู่ห้าตำลึงเงินกับเศษเงินอีกไม่กี่ร้อยอีแปะ เซี่ยเชียนเชียนรู้สึกปวดใจเล็กน้อย เงินช่างร่อยหรอไปเร็วนัก! แต่เมื่อมองดูเสื้อคลุมบนเรือนร่าง นางก็รู้สึกว่ามันคุ้มค่า นี่เป็นเสื้อผ้าใหม่ตัวแรกที่นางซื้อให้ตัวเองตั้งแต่ทะลุมิติมาอยู่ในยุคโบราณ และนางก็ชอบมันมากเสียด้วย

"พี่ใหญ่ หากท่านแม่กับพี่ชายได้เห็นเสื้อผ้าใหม่ พวกเขาจะต้องดีใจมากแน่ๆ เลย" อวิ๋นอวิ๋นเอ่ยปลอบใจพี่สาว นางยังเด็กและพอใจกับสิ่งรอบตัวได้ง่าย การได้รับเสื้อผ้าใหม่ทำให้นางมีความสุขราวกับถึงวันขึ้นปีใหม่ก็ไม่ปาน

เซี่ยเชียนเชียนมองดูน้องสาวแล้วหวนนึกถึงตอนที่นางอาศัยอยู่บนดอย เมื่อมีหน่วยงานการกุศลมาบริจาคสิ่งของ ตอนที่นางได้รับกระโปรง นางก็มีความสุขเช่นเดียวกับอวิ๋นอวิ๋นในตอนนี้

"เอาล่ะ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ"

"อืม"

สองพี่น้องจูงมือกันเดินจากไป เซี่ยซานซานที่ยืนอยู่ริมถนนถลึงตามองเซี่ยเชียนเชียนด้วยความเคียดแค้น ก่อนจะถ่มน้ำลายลงบนพื้น "นังเด็กบ้า! มีอะไรให้น่าหยิ่งผยองนักหนา!"

นางซ่งเอ่ยเตือน "พอได้แล้ว ระวังกิริยาหน่อย ที่นี่คือในเมือง ไม่ใช่หมู่บ้านของเรา เจ้ารู้จักสำรวมเสียบ้าง"

"ท่านแม่ ทำไมท่านถึงไม่ยอมให้ข้าแย่งเสื้อคลุมตัวนั้นมาเล่า หากเราเสนอเงินให้มากกว่านี้ เถ้าแก่ต้องยอมขายให้เราแน่ๆ" เซี่ยซานซานรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ เสื้อคลุมตัวนั้นงดงามยิ่งนัก แต่กลับต้องตกเป็นของเซี่ยเชียนเชียน

"แม่สงสัยว่าเสื้อคลุมตัวนั้น ลูกชายปัญญาอ่อนของเศรษฐีที่ดินตั้งใจมอบให้เซี่ยเชียนเชียนต่างหากล่ะ" นางซ่งกระซิบ

เซี่ยซานซานตกตะลึง "จะเป็นไปได้อย่างไรกัน เจ้าโง่นั่นไม่ได้อยู่ในร้านเสียหน่อย!"

"ชักใยอยู่เบื้องหลังน่ะ เข้าใจหรือไม่" นางซ่งครุ่นคิดพลางนึกชื่นชมความฉลาดปราดเปรื่องของตนเอง "ซานซาน ฟังแม่นะ เราจะไม่ไปแย่งเสื้อคลุมตัวนั้นกัน ในวันข้างหน้าเจ้าจะต้องได้เป็นถึงฮูหยินน้อยเชียวนะ"

ในที่สุดเซี่ยซานซานก็ยอมเงียบปากลง ทว่าในใจยังคงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดขัดใจ เหตุใดเซี่ยเชียนเชียนถึงได้สวมใส่เสื้อผ้าที่งดงามเช่นนั้น สักวันหนึ่ง ของดีๆ ทั้งหมดของเซี่ยเชียนเชียนจะต้องตกเป็นของนาง!

...

ณ จวนสกุลกู้ กู้เหยียนจิ่งเปิดสมุดบันทึกเล่มเล็กของตนออก แล้วบรรจงเขียนอักษรอย่างเป็นระเบียบว่า 4. เสื้อคลุมขนจิ้งจอกหนึ่งตัว

— — — — -

เมื่อกลับมาถึงบ้าน อวิ๋นอวิ๋นก็นำเสื้อผ้าใหม่ไปอวดนางฉินด้วยความเบิกบานใจ "ท่านแม่ พี่ใหญ่ซื้อเสื้อผ้าตัวใหม่สำหรับหน้าหนาวมาให้ท่านด้วยนะเจ้าคะ งดงามมากเลยล่ะ!"

นางฉินมองเห็นเพียงแสงเงาเลือนราง จึงไม่อาจบอกได้ว่าเสื้อผ้าเหล่านั้นงดงามหรือไม่ ทว่าเมื่อเห็นบุตรสาวมีความสุข นางก็พลอยมีความสุขไปด้วย "พี่ใหญ่ของเจ้าเก่งกาจจริงๆ วันข้างหน้าเจ้าต้องเชื่อฟังพี่ใหญ่ให้มากนะรู้หรือไม่"

"เจ้าค่ะ" อวิ๋นอวิ๋นตอบรับอย่างว่าง่าย ปากเล็กๆ ของนางเจื้อยแจ้วไม่หยุด ขณะเล่าเรื่องที่เซี่ยซานซานพยายามจะแย่งเสื้อคลุมให้นางฉินฟัง

นางฉินรับฟังด้วยความหวั่นใจ วันนี้นางซ่งและบุตรสาวต้องเสียหน้า นางเกรงว่าพวกนั้นอาจจะมาลงความแค้นเอากับอวี่เอ๋อร์!