บทที่ 35 คนหนุนหลังมาถึงแล้ว
บทที่ 35 คนหนุนหลังมาถึงแล้ว
บทที่ 35 คนหนุนหลังมาถึงแล้ว
"เหอะ? บริสุทธิ์ผุดผ่องงั้นหรือ? แล้วผู้ชายที่อยู่ข้างนอกนั่นมันหมายความว่าอย่างไรเล่า" แม่เฒ่าเซี่ยถ่มน้ำลายอีกครั้ง หยาดน้ำลายกระเซ็นไปโดนใบหน้าของฉินซื่อ
ฉินซื่อเอ่ยอย่างหนักแน่น "พวกท่านยังไม่มีใครออกไปดูเลย แล้วจะด่วนสรุปว่าเป็นผู้ชายแปลกหน้าได้อย่างไร"
"ได้ ถ้าอย่างนั้นก็เปิดประตูออกไปดูให้เห็นกับตา!"
เซี่ยเชียนเชียนเองก็อยากรู้เช่นกันว่าผู้ใดมาหา นางจึงเปิดประตูแล้วเดินนำออกไปเป็นคนแรก
รถม้าคันหนึ่งจอดอยู่กลางลานบ้าน บนรถม้ามีโคมไฟที่เขียนอักษรคำว่า "กู้" แขวนเอาไว้ คนที่ยืนตะโกนเรียกอยู่กลางลานบ้านไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นชิงถง บ่าวรับใช้ของกู้ฉางเซิงนั่นเอง
"คนตระกูลกู้หรือ"
คนตระกูลเซี่ยต่างพากันตกตะลึง
ชิงถงยืดอกอย่างภาคภูมิใจ "ถูกต้อง ตระกูลกู้จากในตัวตำบลอย่างไรเล่า"
เซี่ยเชียนเชียนลอบโอดครวญในใจ หรือว่าพวกเขาตั้งใจจะมาซื้อตัวนางไปเป็นอนุภรรยาให้ลูกชายโง่งมของคหบดีอีกแล้ว?
"ขออภัย ไม่ทราบว่าท่านมีธุระอันใดหรือ" ฉินซื่อเอ่ยถามด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจ
"คืออย่างนี้ ข้ากำลังจะไปซื้ออิฐที่หมู่บ้านสือฮวา คุณชายของข้าจึงสั่งให้แวะมาถามแม่นางเซี่ยว่าอิฐที่บ้านพอใช้หรือไม่ หากไม่พอ ข้าจะได้ช่วยขนมาให้ด้วยเลยทีเดียว" ชิงถงกล่าว
เซี่ยเชียนเชียน: ...
คนตระกูลเซี่ย: ...
"แม่นางเซี่ย เหตุใดท่านจึงเงียบไปเล่า ขาดเหลือเท่าใดก็บอกมาเถิด ข้ายังต้องรีบไปหมู่บ้านสือฮวาอีกนะ" ชิงถงเร่งเร้า
เซี่ยเชียนเชียนงุนงงไปหมด ลูกชายโง่งมของคหบดีผู้นั้นกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่
ทว่านางเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่งดี หากรับของใครมามือก็มักจะสั้น หากกินของใครมาปากก็มักจะอ่อน! นางส่ายหน้าอย่างหนักแน่น "บ้านข้าไม่ได้ขาดแคลนอิฐ"
"พอแล้วหรือ ท่านเพิ่งจะเพิ่มไปแค่ห้าสิบก้อนเองนะ" ชิงถงขมวดคิ้ว คุณชายของเขาบอกอย่างชัดเจนว่าบ้านของแม่นางเซี่ยมีอิฐไม่พอนี่นา!
เซี่ยเชียนเชียนถามด้วยความประหลาดใจ "คุณชายของเจ้าทราบได้อย่างไรว่าข้าซื้ออิฐเพิ่มห้าสิบก้อน"
"ก็เพราะคุณชายของข้าเป็นคนจ่ายค่าอิฐพวกนั้นน่ะสิ" ชิงถงตอบ
เซี่ยเชียนเชียน: ...
ตอนนี้นางรื้ออิฐส่งคืนให้เขาจะยังทันหรือไม่!
คนตระกูลเซี่ยทั้งบ้านต่างตกตะลึง! เจตนาของคหบดีนั้นชัดเจนยิ่งนัก พวกเขาหมายตาเซี่ยเชียนเชียนเข้าแล้ว!
"เอ่อ ขอบคุณที่ช่วยจ่ายแทนข้านะ ข้าจะเอาเงินค่าอิฐมาคืนให้เดี๋ยวนี้แหละ" เซี่ยเชียนเชียนรีบหยิบเงินออกมา บุญคุณนี้ราคาแพงเกินกว่าจะติดค้างไว้ หากมันกลายเป็นสัญญาขายตัวเป็นทาสขึ้นมาจะทำอย่างไร
ชิงถงส่ายหน้า "แม่นางเซี่ย คุณชายของพวกเราฝากบอกว่า หากท่านพบเจอความยากลำบากอันใด ก็ให้ไปหาเขาที่ตัวตำบลได้เลย เขาจะช่วยเหลือท่านอย่างแน่นอน"
เซี่ยเชียนเชียนอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา "ไม่ ไม่ ไม่จำเป็นจริงๆ..."
"แม่นางเซี่ย ท่านนี่ช่าง... น่ารักจริงๆ" เดิมทีชิงถงอยากจะด่านางว่าโง่เง่า แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากก็รีบเปลี่ยนคำทันที
คุณชายของเขาจงใจส่งเขากลับมาถามไถ่ ย่อมต้องสนใจในตัวนางเป็นแน่ ไม่แน่ว่าแม่นางเซี่ยผู้นี้อาจจะได้เป็นนายหญิงของเขาในอนาคต ดังนั้นระมัดระวังคำพูดและการกระทำไว้จะดีกว่า
"ฮะๆ คงงั้นมั้ง" เซี่ยเชียนเชียนหัวเราะแห้งๆ นางถือเงินไว้ในมือแต่กลับส่งให้เขาไม่ได้
ฉินซื่อกระตุกแขนเสื้อของนาง เป็นสัญญาณให้หันกลับไปมอง
เมื่อเซี่ยเชียนเชียนหันกลับไป ก็พบว่าสีหน้าของคนตระกูลเซี่ยที่มองมาที่นางนั้นดูพิลึกพิลั่นนัก นางตั้งสติได้อย่างรวดเร็วและหันไปบอกชิงถงว่า "ตกลง หากมีโอกาส ข้าจะไปแน่นอน"
"ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน" ชิงถงบังคับรถม้าจากไป
เซี่ยเชียนเชียนโบกมืออำลา แล้วหันไปพูดกับคนตระกูลเซี่ย "สายมากแล้ว ได้เวลาทำมื้อเช้าแล้วล่ะ อาสะใภ้รอง อาสะใภ้สาม พวกท่านควรกลับบ้านไปล้างผักได้แล้วนะ"
นางกำลังไล่พวกเขาทางอ้อม และทุกคนก็ฟังออก หากพวกเขายังไม่ยอมไป นางคงต้องเปิดโอกาสให้คุณชายกู้มาแสดงฝีมือเสียแล้ว!
ลูกชายโง่งมของคหบดีนั่นยังคงคิดถึงเซี่ยเชียนเชียนอยู่งั้นหรือ?
ถ้าเช่นนั้นพวกเขาจะขายนางใหม่อีกรอบ ปล่อยให้เจ้าโง่นั่นสมหวังเร็วขึ้นก็แล้วกัน!
สุขสันต์วันเกิดจูเสี่ยวถิง ขอให้มีความสุขในทุกๆ วันนะ!