บทที่ 24 เซี่ยเชียนเชียนเป็นคนใช้เงินมือเติบ

บทที่ 24 เซี่ยเชียนเชียนเป็นคนใช้เงินมือเติบ

"วันข้างหน้าคงต้องรบกวนพวกท่านแล้ว" ฉินซื่อเดินไปส่งสะใภ้เฟิงกับท่านป้าหลิวที่หน้าประตู

เซี่ยเชียนเชียนตะล่อมให้อวิ๋นอวิ๋นกินยาจนเสร็จ จากนั้นก็เริ่มวาดแบบร่างอยู่ใต้แสงตะเกียง

เมื่อขาดแคลนกระดาษและพู่กัน นางจึงใช้กิ่งไม้ขีดเขียนลงบนพื้น เนื่องจากเป็นพื้นดินจึงเกิดรอยได้ง่าย หากวาดผิดก็แค่วาดใหม่ ถือเป็นการใช้พื้นที่ให้เกิดประโยชน์สูงสุดโดยไม่สิ้นเปลือง

อวิ๋นอวิ๋นนั่งยองๆ อยู่ด้านข้าง คอยเฝ้าดูอย่างว่าง่ายก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเล็กใส "พี่หญิง ท่านกำลังวาดสิ่งใดหรือเจ้าคะ?"

"วาดเตาเผาจ้ะ" เซี่ยเชียนเชียนตอบ "ถ้าพี่สร้างเตาเผาเสร็จเมื่อไหร่ พวกเราก็จะสามารถทำกระเบื้องไปขายแลกเงินได้ ทีนี้พี่ก็จะซื้อขนมให้เจ้ากินได้ทุกวันเลย"

"จริงหรือเจ้าคะ?" อวิ๋นอวิ๋นเบิกตากว้างด้วยความคาดหวัง

"จริงสิจ๊ะ!"

"ดีจังเลย พี่หญิงเก่งที่สุดเลย!"

ฉินซื่อเดินกลับเข้ามา พอได้ยินบทสนทนาอันแสนสุขของบุตรสาวทั้งสอง นางก็นึกถึงบุตรชายขึ้นมาจนรู้สึกปวดร้าวในใจ เมื่อใดกันเล่านางจึงจะสามารถรับตัวบุตรชายมาเลี้ยงดูข้างกายได้?

...

ระหว่างทางกลับบ้าน หยางซื่อและซ่งซื่อได้ป่าวประกาศเสียงดังว่าเซี่ยเชียนเชียนและมารดาได้นำเมล็ดพันธุ์ไปขายเพื่อซื้อขนมกิน ส่งผลให้วันรุ่งขึ้น คนทั้งหมู่บ้านต่างก็รู้กันทั่วว่าเซี่ยเชียนเชียนเป็นพวกใช้เงินมือเติบ สายตาที่ผู้คนมองมาที่พวกนางจึงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

เมื่อครั้งที่เซี่ยติ้งซานยังมีชีวิตอยู่ เขารักใคร่ทะนุถนอมภรรยาและบุตรสาวมาก ไม่เพียงแต่จะตัดเย็บเสื้อผ้าชุดใหม่ให้พวกนางทุกปี แต่ยังมักจะซื้อขนมกลับมาฝากที่บ้านอยู่เสมอ สตรีและเด็กๆ ในหมู่บ้านต่างก็อิจฉาพวกนางมาเนิ่นนาน บัดนี้จึงมีคนจำนวนไม่น้อยที่คอยซ้ำเติมยามพวกนางตกต่ำ

"ชิ เคยตัวกินหรูอยู่สบายจนห้ามใจตัวเองไม่ได้ล่ะสิ คอยดูเถอะว่าขายเมล็ดพันธุ์ไปแล้วพวกนางจะเอาชีวิตรอดกันอย่างไร!"

"นั่นสิ เป็นเพราะเซี่ยติ้งซานตามใจจนเสียคน สตรีผลาญสมบัติเช่นนี้สมควรโดนทุบตีเสียให้เข็ด"

"..."

ฉินซื่อกำลังซักผ้าอยู่ริมแม่น้ำ เมื่อได้ยินคำนินทาว่าร้ายเหล่านั้น นางก็รู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างยิ่ง ซักผ้าเสร็จก็รีบจ้ำอ้าวกลับบ้านทันที

เซี่ยเชียนเชียนต้มยาเสร็จและกำลังป้อนให้อวิ๋นอวิ๋นกิน เมื่อเห็นฉินซื่อเดินกลับมาพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำ นางจึงเอ่ยถามขึ้น "ท่านแม่ ใครรังแกท่านหรือเจ้าคะ? ใช่คนตระกูลเจียงหรือไม่?"

"เปล่าหรอก" ฉินซื่อฝืนยิ้มและนำเสื้อผ้าไปตากบนราวไม้ไผ่

เซี่ยเชียนเชียนลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปช่วยฉินซื่อตากผ้า "ท่านแม่ มีอะไรก็อย่าเก็บไว้ในใจคนเดียวเลยเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวจะล้มป่วยเอาได้ ตอนนี้ท่านพ่อไม่อยู่แล้ว ข้าคือที่พึ่งของท่านนะเจ้าคะ"

ฉินซื่อรู้สึกเจ็บแปลบในใจ นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้น "ชาวบ้านก็ช่างนินทาปากหอยปากปูไปเรื่อย ฟังไปเดี๋ยวก็ชินไปเองแหละลูก"

"ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง" เซี่ยเชียนเชียนคลี่ยิ้มและสวมกอดฉินซื่อ "ท่านแม่ คนเราเกิดมาก็เพื่อใช้ชีวิตของตัวเอง ใครจะนินทาว่าร้ายอย่างไรก็ปล่อยเขาไปเถอะเจ้าค่ะ เราไม่ได้อ้วนขึ้นหรือผอมลงเพราะคำพูดของพวกเขาเสียหน่อย"

ฉินซื่อถึงกับชะงัก นางเป็นคนมัธยัสถ์ ยึดมั่นในหลักจรรยาของสตรี และห่วงใยในชื่อเสียงเกียรติยศ ทว่าตอนนี้นางกลับรู้สึกว่าคำพูดของบุตรสาวนั้นมีเหตุผลมากทีเดียว

"ท่านแม่ ประเดี๋ยวเรามานวดแป้งขาวทำน้ำแกงแป้งปั้นกินกันเถอะเจ้าค่ะ!"

"ได้สิ"

ในบ้านมีธัญพืชชั้นดีเหลืออยู่เพียงหนึ่งร้อยชั่ง ฉินซื่อจึงตัดใจใช้ไม่ลง นางนวดแป้งเพียงเล็กน้อยเพื่อทำเป็นก้อนแป้งปั้นลอยในน้ำแกง เซี่ยเชียนเชียนจึงเอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า "ท่านแม่ ทำเพิ่มอีกนิดเถอะเจ้าค่ะ แค่นี้กินไม่อิ่มหรอก"

"เชียนเชียน เรามีเสบียงอยู่น้อยนิด ต้องรู้จักประหยัดมัธยัสถ์นะลูก" ฉินซื่อทอดถอนใจ นึกว่าบุตรสาวช่างไร้ความกังวลใดๆ เสียจริง

"อวิ๋นอวิ๋นก็กำลังป่วย ส่วนขาของข้าก็ได้รับบาดเจ็บ เรามาบำรุงตัวเองกันสักสองสามวันเถอะเจ้าค่ะ อีกไม่กี่วันก็ค่อยไปทำงานได้แล้ว" เซี่ยเชียนเชียนกล่าว ยาสมานกระดูกของท่านหมอถงนั้นยอดเยี่ยมมาก เมื่อวานทาไปเพียงครั้งเดียว วันนี้นางก็รู้สึกดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ฉินซื่อมองดูบุตรสาวทั้งสองที่ซูบผอมและมีใบหน้าซีดเซียว นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมนวดแป้งปั้นใส่น้ำแกงเพิ่มอีกชาม

อวิ๋นอวิ๋นกินอย่างเอร็ดอร่อยและเอ่ยอย่างมีความสุข "ท่านแม่ กลับมาอยู่ที่หมู่บ้านดีจังเลยเจ้าค่ะ เรามีของกินทุกวันเลย"

"ตั้งแต่นี้ไปก็จะมีให้กินทุกวันเลยจ้ะ" เซี่ยเชียนเชียนลูบศีรษะอวิ๋นอวิ๋นด้วยความเอ็นดู เด็กๆ มักจะเติบโตเร็ว หลังจากได้กินธัญพืชชั้นดีมาสองวัน นางก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก

"พี่หญิง พูดจริงหรือเจ้าคะ?"

"อืม ไม่ใช่แค่ของกินนะ แต่ต่อไปเราจะมีเนื้อให้กินด้วย"

"ว้าว! พี่หญิงเก่งเหมือนท่านพ่อเลย ตีคนเลวก็ได้ แถมยังมีของกินให้กินด้วย" อวิ๋นอวิ๋นเลียริมฝีปาก ท่าทางดูคาดหวังเป็นอย่างยิ่ง

"ถุย!"

จังหวะนั้นเอง ก็มีคนถ่มน้ำลายอยู่ที่หน้าประตู

เซี่ยเชียนเชียนหันขวับไปมอง ก็พบเข้ากับสายตาสองคู่ที่จ้องเขม็งมาด้วยความเกลียดชัง