บทที่ 21 เงินก้อนแรก

บทที่ 21 เงินก้อนแรก

"ข้ารู้แล้ว" กู้ฉางเซิงพยักหน้าเนิบนาบ หากไม่ใช่เพราะนางอยู่ที่นี่ มีหรือที่เขาจะยอมย่างกรายมายังสถานที่อันทุรกันดารและยากแค้นเช่นนี้?

"คุณชาย ข้าน้อยจะไปเรียกคนมาทุบตีนางสั่งสอน!" ชิงถงถลกแขนเสื้อขึ้นด้วยความขุ่นเคืองแทนผู้เป็นนาย ถึงแม้คุณชายของเขาจะเคยสติฟั่นเฟือน แต่ก็ยังมีฐานะสูงส่ง! อีกอย่าง ตอนนี้คุณชายก็ไม่ได้ฟั่นเฟือนแล้วด้วย!

กู้ฉางเซิงปรายตามองชิงถง "นางคือคนที่ข้าถูกใจ"

"เอ๊ะ?" ชิงถงตกตะลึงอ้าปากค้าง "คุณชาย ท่านหายฟั่นเฟือนแล้วไม่ใช่หรือขอรับ?"

"เจ้าว่าอย่างไรนะ?" แววตาของกู้ฉางเซิงแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในพริบตา

ขาของชิงถงอ่อนยวบก่อนจะทรุดเข่าลงกับพื้นทันที "คุณชาย ชิงถงผิดไปแล้วขอรับ"

"หากมีครั้งหน้า เจ้าก็ไสหัวไปซะ" น้ำเสียงของกู้ฉางเซิงเนิบช้า ทว่าไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

"ขอรับๆ คุณชายมีบุญวาสนาคุ้มครองแท้ๆ หลังจากตกน้ำครานั้น โรคเก่าก็หายขาดจนหมดสิ้น ตอนนี้ท่านคือคนที่ปราดเปรื่องที่สุดในสกุลกู้แล้วขอรับ" ชิงถงกล่าวประจบ

"ลุกขึ้นเถอะ" กู้ฉางเซิงละสายตา หันกลับไปมองเซี่ยเชียนเชียนที่อยู่ไกลออกไป แววตาของเขาค่อยๆ อ่อนโยนลง

ผู้คนในตลาดเริ่มบางตาลงเรื่อยๆ เซี่ยเชียนเชียนตะโกนขายของมาพักใหญ่จนเสียงแหบแห้ง แต่ก็ยังขายไม่ออกเลยสักอย่างเดียว

"น่าสงสารเสียจริง" กู้ฉางเซิงหัวเราะเบาๆ "ชิงถง ไปเหมาเมล็ดพันธุ์ของนางมาให้หมด ให้ราคางามๆ หน่อย แล้วบอกนางด้วยว่าที่ท้ายถนนมีโรงหมอแห่งหนึ่ง ทั้งรักษาดีและราคาไม่แพง"

"ขอรับ"

ครั้งนี้ชิงถงไม่กล้าพูดพร่ำทำเพลง รีบวิ่งไปจัดการตามคำสั่งทันที

กู้ฉางเซิงวางถ้วยชาลงแล้วหยัดกายลุกขึ้น เขายืนเอามือไพล่หลังอยู่ริมหน้าต่าง ทอดสายตามองการซื้อขายระหว่างชิงถงกับเซี่ยเชียนเชียน รอยยิ้มบนมุมปากพลันปรากฏชัดขึ้น

เซี่ยเชียนเชียน การใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียว... มีความสุขดีหรือไม่เล่า?

ในที่สุดเซี่ยเชียนเชียนก็ขายเมล็ดพันธุ์จนหมด นางเก็บแผงลอยอย่างเบิกบานใจ แล้วมุ่งหน้าไปยังโรงหมอตามคำแนะนำของลูกค้า ชายหนุ่มใจดีผู้นั้นถึงกับให้เงินนางมาหนึ่งตำลึงเงินเพื่อเหมาเมล็ดพันธุ์ทั้งหมดเลยทีเดียว

"ท่านหมอ ข้าอยากให้ตรวจขาและขอเทียบยาแก้หวัดด้วยเจ้าค่ะ" เซี่ยเชียนเชียนเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม สองมือกุมเงินก้อนใหญ่ที่เพิ่งได้มาไว้แน่น

หมอถงเป็นชายชราวัยหกสิบเศษ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเมตตาปรานี เขาเปลี่ยนยาที่ขาให้เซี่ยเชียนเชียน ดามเฝือกให้แน่นหนา ก่อนจะจัดยาสมุนไพรห่อใหญ่ให้นาง "นี่คือยาพอกผสานกระดูก ใช้พอกวันละสองครั้งนะ"

"ท่านหมอ ขาของข้าจะพิการหรือไม่เจ้าคะ?" เซี่ยเชียนเชียนเอ่ยถาม นี่คือสิ่งที่นางกังวลใจมากที่สุด

หมอถงหัวเราะเบาๆ แล้วกล่าวว่า "หากเจ้าไม่ได้มาหาข้า ขาข้างนี้คงพิการไปแล้วแน่ๆ แต่ในเมื่อเจ้ามารักษาที่นี่ ขานี้ย่อมไม่มีทางพิการเด็ดขาด"

"ขอบคุณมากเจ้าค่ะ" เซี่ยเชียนเชียนรู้สึกโล่งใจ นอกจากจะต้องขอบคุณท่านหมอถงแล้ว นางยังอยากขอบคุณชายหนุ่มที่เหมาซื้อเมล็ดพันธุ์พวกนั้นไปด้วย

"นี่คือยาสำหรับเจ็ดวัน อีกเจ็ดวันให้กลับมาให้ข้าตรวจดูอีกรอบนะ" หมอถงจัดการห่อยาให้เรียบร้อย พร้อมกับจัดยาแก้หวัดให้นางอีกส่วนหนึ่ง รวมเป็นห่อยาขนาดใหญ่

เซี่ยเชียนเชียนกำเงินในมือแน่น เอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ "ท่านหมอ ทั้งหมดนี้ราคาเท่าไรหรือเจ้าคะ?"

ยาพอกผสานกระดูกนั่นฟังดูราคาแพงมาก เงินที่นางมีจะพอจ่ายหรือไม่นะ?

"สองร้อยอีแปะ" หมอถงตอบ

"ถูกขนาดนี้เลยหรือ!" เซี่ยเชียนเชียนทั้งประหลาดใจและดีใจระคนกัน ในยุคนี้ เงินหนึ่งตำลึงมีค่าเท่ากับหนึ่งพันอีแปะ สองร้อยอีแปะก็เท่ากับหนึ่งในห้าของหนึ่งตำลึงเงินเท่านั้น จ่ายค่าหมอไปแล้ว นางก็ยังเหลือเงินอีกตั้งเยอะ!

หมอถงปรายตามองไปยังฉากกั้นโถงด้านหลัง ซึ่งปรากฏเงาร่างสายหนึ่งทาบทับอยู่หลังฉากกั้นปักลายทิวทัศน์ เขาลูบเคราเบาๆ พลางกล่าว "จ่ายเงินแล้วก็รับยาไปเถอะ!"

"ตกลงเจ้าค่ะ!" เซี่ยเชียนเชียนรีบจ่ายเงินอย่างอารมณ์ดี แล้วแบกห่อยาเดินออกจากร้านไป

หมอถงหันหลังเดินไปหลังฉากกั้น ค้อมกายทำความเคารพอย่างนอบน้อม "คุณชาย เรียบร้อยแล้วขอรับ ขาของแม่นางเซี่ยจะต้องหายดีอย่างแน่นอน"

"หากรักษาหาย ข้ามีรางวัลใหญ่มอบให้อย่างแน่นอน" กู้ฉางเซิงยิ้มบางๆ แล้วส่งสัญญาณให้ชิงถง

ชิงถงเข้าใจในทันที เขาวางเงินห้าตำลึงเงินไว้ให้หมอถง จากนั้นก็หยิบหมวกสานขึ้นสวมให้กู้ฉางเซิง แล้วทั้งสองจึงเดินสะกดรอยตามเซี่ยเชียนเชียนไปห่างๆ