บทที่ 1 การสรุปบัญชีประจำวัน

ปฏิทินต้าซาง ปีที่ 13,772 เดือนสาม

เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ

หญ้าเพิ่งสูงพ้นกีบม้า กิ่งไม้แห้งเริ่มพบพานฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง

ทว่า...

ท่ามกลางทุ่งราบบนขุนเขาที่ควรจะเต็มไปด้วยชีวิตชีวา กลับมีเพียงภาพของความโหดร้าย อากาศอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ความเย็นยะเยือกของพลังอันมืดมนแผ่ปกคลุมกว่าร้อยลี้ ซากศพที่ถูกฉีกกระชากกระจัดกระจายไปทั่ว

บนผืนดินซึ่งถูกย้อมเป็นสีเลือด กลุ่มชายฉกรรจ์กำลังลากซากศพด้วยความระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง ท่ามกลางปราณโลหิตและพลังอำมหิต พวกเขาทยอยขนร่างไร้วิญญาณขึ้นรถลากสีดำแดงทีละร่าง ไม่นานนักรถคันหนึ่งก็เต็มไปด้วยซากศพ

เหวินจิ่วก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาใช้เศษผ้าขาดปิดบังใบหน้า ก่อนจะคว้าแขนขาดที่เหลือเพียงสองนิ้ว กระดูกขาวโพลนโผล่พ้นผิวเนื้อ แล้วโยนขึ้นรถลาก

ปึก!

“เฮ้อ...”

เหวินจิ่วถอนหายใจลึก ๆ รั้งผ้าปิดหน้าตัวเองให้แน่นขึ้น ทว่ากลิ่นคาวเลือดกลับซึมเข้าสู่จมูกจนแทบอาเจียน แต่ในท้องเขาไม่มีอะไรเหลือให้ขย้อนออกมาแล้วนอกจากน้ำดี

“นี่เพิ่งวันแรก…แล้วสิบปีต่อจากนี้ข้าจะทนได้อย่างไร…การที่ข้ากลับชาติมาเกิดใหม่ครั้งนี้ช่างเป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายยิ่งนัก”

การกลับมาเกิดใหม่ในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียน…

นับเป็นข่าวดี!

แต่ข่าวร้ายคือ เขาเป็นเพียง "คนฝังศพ" ระดับล่างของสำนัก ต้องทำหน้าที่จัดการศพหลังสงคราม ต้องใช้เวลาสิบปีในแดนแห่งความตายที่เต็มไปด้วยซากศพ

และวันนี้…เพิ่งเป็นวันแรก!

ชาติที่แล้วแม้จะเหนื่อยจากการทำงานงก ๆ แต่สภาพแวดล้อมอย่างน้อยก็ยังพอให้คนใช้ชีวิตอยู่ได้ ต่อให้หัวหน้าโง่เขลา เพื่อนร่วมงานเป็นชายล้วน ก็ยังไม่ใช่ปัญหา ทำงานหนึ่งเดือนยังพอมีเงินเดือนให้ใช้ อย่างน้อยก็ยังรู้สึกว่าทำเพื่อตัวเอง

แต่การเป็นคนฝังศพ…กลับเป็นดั่งการขายตัวไปแล้ว ต่อให้คิดเปลี่ยนงานก็ทำไม่ได้ ต้องทำไปเรื่อย ๆ จนครบสิบปีถึงจะพ้นจากพันธะ

ที่แย่กว่านั้นคือ…

ไอ้ตัวที่เซ็นสัญญาขายตัวเมื่อวานกลับมาตายวันนี้!

ทำให้เขาที่เพิ่งกลับชาติมาเกิดต้องมารับกรรมแทน!

“เจ้าจะตายก่อนวันหนึ่งไม่ได้หรือไร” เหวินจิ่วบ่นอย่างไม่รู้จะทำเช่นไร หากตายก่อนวันเซ็นสัญญา เขายังพอมีทางเลือกไปเป็นเพียงคนรับใช้งานธุรการของสำนักแทน

ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เสียงด่าทอด้วยความโกรธดังขึ้น

เหวินจิ่วหันไปตามเสียง เห็นร่างชายหนุ่มคนหนึ่งทรุดลงข้างรถลาก อาการของเขาดูเหมือนจะสูดปราณโลหิตและพลังอำมหิตจากศพเข้าไปมากเกินไปจนเป็นลมล้มลง

แต่ไม่ไกลจากจุดนั้น หัวหน้าผู้คุมงานกลับตวาดด่าด้วยความโกรธเกรี้ยว

แค่ดุด่าไม่พอ ยังชักแส้หนังสัตว์ออกจากเอว ก่อนสะบัดลงพื้นจนเกิดเสียงดัง เพียะ!

ครั้งที่สองกระทบเข้ากับแผ่นหลังของชายหนุ่มผู้หมดสติ

เพียะ!

“อ๊าก...”

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น แผ่นหลังของชายหนุ่มถูกแส้ฟาดจนเนื้อหนังแตกออกทันที

หัวหน้าผู้คุมวัยกลางคนร่างบึกบึนสบถเสียงดัง “งานของวันนี้คือลากศพทั้งหมดไปฝังให้เรียบร้อย ถ้าไม่เสร็จ ข้าจะเชือดพวกเจ้าทิ้ง! ตราบใดที่ยังไม่ตาย ก็ต้องรีบทำงานให้ข้า!”

“ข้าจะทำ…ข้าจะทำเดี๋ยวนี้!”

ชายหนุ่มที่ถูกเฆี่ยนฝืนลุกขึ้น ร่างกายเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแต่ก็ไม่กล้าอิดออดอีก รีบลงมือขุดดินและลากศพต่อไปทันที

เห็นภาพดังกล่าว คนฝังศพที่เหลือทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาทำงานของตนต่อไป ไม่มีใครกล้าแสดงความไม่พอใจ

นี่คือชะตากรรมของเหล่าคนฝังศพ

แม้แต่ผู้ดูแลคนงานทั่วไปธรรมดาในยอดเขาฝังศพ ก็สามารถควบคุมความเป็นความตายของพวกเขาได้ตามอำเภอใจ

แค่ถูกเฆี่ยนเป็นเรื่องเล็ก

หากขัดขืน อาจไม่ได้แค่คำขู่...แต่อาจต้องสังเวยชีวิตจริง ๆ

หากไม่ใช่เพราะการฝังศพต้องใช้คน เหล่ามนุษย์ที่เซ็นสัญญาขายตัวเหล่านี้ ก็คงไม่ต่างอะไรกับสัตว์ที่ถูกขังในโลกแห่งเซียน

ร่างเดิมของเขาเองก็ไม่พอใจที่ถูกปฏิบัติเช่นนี้ จึงเผลอพูดคำหยาบออกไปคำหนึ่ง สุดท้ายกลับถูกผู้คุมงานตบเพียงครั้งเดียวจนกระอักเลือดตาย

“เร่งมือกันให้ไวหน่อย! พื้นที่นี้วันนี้ต้องจัดการให้เสร็จ หากล่าช้าไปอีกสองวัน ศพจะเริ่มส่งกลิ่นเหม็น อีกทั้งยังจะเกิดปราณมรณาและพลังอาฆาตขึ้นมาเป็นจำนวนมาก! ถ้าไม่อยากตาย ก็รีบทำงานให้ไวเข้า!”

ชายวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้าควบคุมตะโกนด้วยความโกรธ ก่อนจะม้วนแส้เก็บแล้วเดินกลับไปยังจุดพักของตน

เหล่าคนฝังศพนับร้อยก้มหน้าก้มตา เร่งมือทำงานให้รวดเร็วยิ่งขึ้น

ขณะเดียวกัน ชายที่ถูกเฆี่ยนเมื่อครู่ดูเหมือนจะทนพิษบาดแผลไม่ไหว เขาล้มลงไปในโคลนเลือดอีกครั้ง

ผู้คนรอบข้างหันไปมอง เห็นเขาพยายามลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว รีบขออภัยแล้วกลับมาขนศพต่อ แม้แต่เลือดโคลนที่เข้าปากก็ไม่มีเวลาถ่มทิ้ง

เหวินจิ่วอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

ยอดเขาฝังศพเป็นภูเขาเซียนเพียงลูกเดียวในระยะห้าร้อยลี้ มีผู้ฝึกเซียนนับหมื่น และมนุษย์ธรรมดาอีกราวหมื่นคน

ในจำนวนนั้น คนฝังศพถือว่าต่ำต้อยที่สุด ต่ำยิ่งกว่าคนงานทั่วไปเสียอีก แถมยังต้องเซ็นสัญญาขายตัวไปสิบปี แม้ว่าหลังจากครบกำหนดพวกเขาจะได้เลื่อนเป็นศิษย์ฝึกหัดของยอดเขาฝังศพ ถึงจะมีสถานะสูงกว่าคนงานทั่วไปก็ตาม

แต่สิบปีนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย

ก่อนอื่น ค่าแรงสิบปีตกอยู่ที่สามตำลึงต่อเดือน หากทำงานทุกวันโดยไม่มีวันหยุด ซึ่งแม้ว่าจะมากกว่าการทำงานในเมืองมนุษย์ แต่ค่าครองชีพที่นี่ก็สูงลิบลิ่ว สามตำลึงก็แทบจะพอแค่ประทังชีวิต

หากเป็นเพียงเรื่องนี้ก็คงพอทนฝืนไปได้

แต่สิ่งที่แย่ที่สุดคือ สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยปราณมรณา ปราณโลหิต ปราณศพ และพลังอาฆาต

หากสิ่งใดสิ่งหนึ่งเข้าสู่ร่างกายมากเกินไป ไม่เกินสิบหรือยี่สิบปี ร่างกายย่อมดับสูญ

ต่อให้ทนทำงานครบสิบปีได้เป็นศิษย์ฝึกหัดของยอดเขาฝังศพ ก็เกรงว่าอายุขัยคงเหลืออีกไม่นาน

เทียบกันแล้ว การเป็นคนงานทั่วไปตลอดชีวิตดูจะปลอดภัยกว่าเสียอีก

เหวินจิ่วครุ่นคิดในใจ “ในนิยายออนไลน์ไม่ได้บอกไว้หรือว่าการเกิดใหม่ต้องมาพร้อมกับพลังวิเศษ?”

นี่ข้ากลับชาติมาเกิดใหม่ได้หนึ่งวันแล้ว

แต่เสียงแจ้งเตือนแห่งโชคชะตายังไม่มาสักที?

ให้ตายเถอะ!

พวกนักเขียนนิยายออนไลน์มันหลอกลวง!

ลบทิ้งให้หมด!

หากข้ากลับไปเกิดใหม่ในโลกเดิมได้เมื่อไร ข้าจะลบนิยายพวกนั้นให้หมดสิ้น!

เหวินจิ่วสะบัดความคิดทิ้ง รีบกัดฟันฝืนความเหนื่อยล้า ขนย้ายศพต่อไป

จนกระทั่งถึงยามโหย่ว (17.00 – 19.00 น.) เขาจึงได้กลับไปพักผ่อน

เมื่อถึงกระท่อมไม้ เหวินจิ่วรู้สึกหิวโหยอย่างรุนแรง แม้ว่าจะมีวัวตัวหนึ่งอยู่ตรงหน้า เขาก็อาจกินได้จนหมดตัว

แต่กลิ่นเหม็นคาวที่ปั่นป่วนอยู่ในท้อง ทำให้เขากลืนอะไรไม่ลง

ด้วยความจนปัญญา เขาจึงได้แต่ฝืนใจกลืนน้ำเย็นลงไปหลายอึก ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงไม้พักผ่อน

เหนื่อยเกินไปแล้ว

เหนื่อยเหลือเกิน

“ให้ตายเถอะ…นี่มันเพิ่งวันแรกเท่านั้นเอง!”

เหวินจิ่วสบถก่อนจะหลับสนิทไป

จนกระทั่งยามจื่อ (23.00 – 01.00 น.) เขาถูกปลุกด้วยเสียงแจ้งเตือนบางอย่าง

【แผงสรุปผลประจำวัน Lv1 (1/100)】

【สรุปผลของวันนี้!】

【ย้ายศพแปดชั่วยาม ดูดซับปราณศพและปราณมรณาอย่างต่อเนื่อง ค่าประสบการณ์แผงสรุปผล +1, ปราณศพ +8, ปราณมรณา +8】

【เหวินจิ่ว】

【อายุ: 23】

【อายุขัย: 23/73】

【ผู้เลี้ยงศพ Lv1 (0/100)】

【ผู้เลี้ยงศพจะไม่ได้รับผลกระทบจากปราณศพและปราณมรณา อีกทั้งสามารถดูดซับพลังเหล่านี้เป็นอาหารหล่อเลี้ยงตนเอง】

【ปราณมรณาคงเหลือ: 8 (สามารถใช้เพิ่มพูนพลังเมื่อเริ่มฝึกฝน)】

【ปราณศพคงเหลือ: 8 (สามารถใช้เสริมสร้างศพเมื่อเริ่มฝึกเลี้ยงศพ)】

【วิชาเร้นลับ: การกลายสภาพศพ (Lv1 วิชาผู้เลี้ยงศพ สามารถเปลี่ยนศพให้กลายเป็นศพเดินได้อย่างรวดเร็วและง่ายดาย โดยไม่ต้องผ่านกระบวนการคัดเลือกศพ อาบน้ำศพ เลือกสถานที่ฝังศพ ฝึกหลอมศพ หรือเชื่อมจิตปัญญา ขณะนี้สามารถแปรสภาพศพได้: 1 ร่าง)】

【หมายเหตุ: โปรดพยายามต่อไป! สู้ ๆ!】

“แผงสรุปผลประจำวัน!?”

“ผู้เลี้ยงศพ!?”

“การกลายสภาพศพ!?”

นักเขียนนิยายออนไลน์…

พวกเจ้าไม่ได้โกหกข้า!

จริงสินะ! การเกิดใหม่ย่อมมาพร้อมพลังพิเศษ!

อะไรคือสิบปีแห่งความลำบาก?

อะไรคือการเลื่อนเป็นศิษย์ฝึกหัด?

ฮ่าฮ่า!

เมื่อมีแผงสรุปผลประจำวันอยู่ในมือ

ข้าจะเป็นเซียน!

ข้าจะเป็นอมตะ!