187 โคนีเลียกับเสี่ยวฮุย (2/2)

อาจารย์แมวทำข้อตกลงกับดันเต้เอาไว้แล้ว ว่ามันจะไม่มีทางบอกเรื่องที่เสี่ยวฮุยคือดันเต้ที่แปลงกายเด็ดขาด นี่ถือเป็นบริการหลังการขายของการ์ดเลยก็ว่าได้

"อ๋อ!"

หลังจากที่โคนีเลียเข้าใจสถานการณ์แล้ว ไม่นานเธอก็ตกอยู่ในความรู้สึกลังเลอีกครั้ง ใจหนึ่งก็คิดว่าตัวเองควรจะวางเสี่ยวฮุยลง แล้วอุ้มอาจารย์แมวกลับไปตามที่ตกลงกันไว้ แต่พอเอาเข้าจริงเธอกลับไม่อยากปล่อยเสี่ยวฮุยไปเลย เพราะเธอไม่รู้ว่าหลังจากนี้เธอจะได้เจอเสี่ยวฮุยอีกครั้งเมื่อไหร่ ความลังเลตัดสินใจไม่ได้ทำให้เธอเริ่มกระวนกระวายใจ

"โคนีเลีย วันนี้เจ้าพาเสี่ยวฮุยกลับไปที่ห้องเถอะเมี้ยว ดึกป่านนี้แล้วปล่อยมันทิ้งไว้ข้างถนนมันไม่ปลอดภัย เจ้าไม่ต้องห่วงข้าหรอกนะ เดี๋ยวข้าจะทนอยู่กับดันเต้อีกสักคืนก็ได้!"

อาจารย์แมวปิ๊งไอเดียเอาตัวรอด รีบหันไปพูดกับโคนีเลีย

ส่วนเสี่ยวฮุยที่ถูกโคนีเลียอุ้มอยู่ถึงกับปรี๊ดแตก ร้อง "เมี้ยว!" ใส่อาจารย์แมวด้วยความโกรธเสียงดัง ตอนแรกมันยังนึกอยากจะชมอาจารย์แมวอยู่เลยที่ช่วยหาข้ออ้างดีๆ มาเสริมให้ แต่ที่ไหนได้ ไอ้แมวเวรนี่ดันหักหลังกันหน้าตาเฉยแบบนี้ ไอ้อาจารย์แมวสุดสวะตัวนี้ต้องกำลังคิดแก้แค้นอยู่แหงๆ!

"จะ...จะดีเหรอ?"

นัยน์ตาของโคนีเลียเป็นประกายวิบวับ จนเธอเผลอกอดเสี่ยวฮุยแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แต่พอเธอรู้สึกตัวก็กลัวว่าจะทำให้เสี่ยวฮุยเจ็บ เธอเลยรีบคลายอ้อมแขนออกเล็กน้อย

"แน่นอนสิเมี้ยว"

อาจารย์แมวหันหลังนั่งยองๆ ตอบ ตราบใดที่มันไม่ได้สบตากับดันเต้ มันก็ไม่กลัวดันเต้หรอกนะ

"ขะ...ขอบคุณนะ อาจารย์แมว!"

"รีบๆ ไปเถอะ ข้าเองก็เบื่อขี้หน้าไอ้แมวเทานี่เต็มทนแล้ว"

อาจารย์แมวรีบโบกมือปัดไล่โคนีเลียให้พาดันเต้กลับไปไวๆ แบบนี้มันจะได้รอดตัวไปอีกหนึ่งคืน มันรู้จักนิสัยของดันเต้ดี ถึงหมอนั่นจะเป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้นกับศัตรูแบบกัดไม่ปล่อย แต่กับลูกแมวน้อยน่ารักอย่างมัน ดันเต้คงไม่เก็บไปคิดเล็กคิดน้อยหรอก ดีไม่ดีเดี๋ยวก็ปล่อยผ่านไปเองแหละ

ด้วยเหตุนี้ โคนีเลียจึงอุ้มเสี่ยวฮุยกลับไปที่หอพักด้วยความซาบซึ้งใจ นี่ถือเป็นครั้งแรกเลยที่ดันเต้ได้มาเหยียบห้องของโคนีเลีย ปกติแล้วเขาแทบไม่เคยไปเยี่ยมห้องเพื่อนคนไหนเลยด้วยซ้ำ เพราะเวลาส่วนใหญ่ของเขาหมดไปกับการหมกตัวสร้างการ์ดอยู่ในเวิร์กชอป ดังนั้นถ้ามีธุระอะไร ส่วนใหญ่ก็มักจะพวกเพื่อนๆ ที่เป็นฝ่ายมาหาเขาที่ห้องมากกว่า

หลังจากเข้ามาในห้อง โคนีเลียก็วางเสี่ยวฮุยลงพื้น เสี่ยวฮุยเงยหน้าขึ้นมองสำรวจโครงสร้างของห้องพัก มันดูคล้ายๆ กับห้องของเขาเอง แถมยังจัดของเป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนกันเป๊ะ ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ โคนีเลียดูจะชอบต้นไม้ดอกไม้เป็นพิเศษ เพราะมีกระถางต้นไม้เล็กๆ ประดับอยู่เต็มห้องไปหมด

"กะ...ก่อนอื่น อาบน้ำให้แกก่อนดีกว่า"

โคนีเลียนั่งยองๆ จ้องมองเสี่ยวฮุยแล้วเอ่ยขึ้นมา

"เมี้ยว เมี้ยว เมี้ยว!"

เสี่ยวฮุยถอยกรูดไปสองก้าว แล้วร้องเสียงหลงเพื่อปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ให้ตายยังไงเขาก็ไม่ยอมให้โคนีเลียอาบน้ำให้เด็ดขาด!

"ตะ...แต่ถ้าไม่อาบน้ำ แกจะมะ...มานอนกับฉันไม่ได้นะ!"

เสี่ยวฮุยยังคงยืนกรานด้วยการถอยหลังไปอีกสองก้าว สื่อความหมายชัดเจนว่า 'ไม่อาบโว้ย!' พร้อมชิ่งหนีทุกเมื่อ เขาเป็นแมวที่มีจุดยืนนะเว้ย เขาจะไม่ยอมปล่อยให้ฉากเซอร์วิสซ้ำซากพรรค์นั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด

"กะ...ก็ได้ๆ มะ...ไม่ต้องกลัวนะ ไม่อาบก็ไม่อาบ"

โคนีเลียเม้มปากอย่างจนใจ สุดท้ายโคนีเลียก็ตามใจเสี่ยวฮุยจนได้ พร้อมกับที่เธออุ้มเสี่ยวฮุยที่เลิกระแวงแล้วเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะวางมันลงบนเตียงเบาๆ จากนั้นเธอก็ทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้า จ้องมองเสี่ยวฮุยตาแป๋ว

"เสี่ยวฮุย ฉะ...ฉันไม่ได้เจอแกตั้งนานเลยนะ"

โคนีเลียใช้นิ้วจิ้มหัวเสี่ยวฮุยเบาๆ แล้วพูดอย่างมีความสุข

"เมี้ยว"

"ฉะ... ฉันคิดถึงแกมากๆ เลยนะ วันหลังแกมาหาฉันบ่อยๆ ได้ไหม"

"เมี้ยวว..."

เสี่ยวฮุยก้มหน้าลง ดูอึดอัดใจชอบกล

"แกคงไม่ชอบถูกขังอยู่ในห้องแคบๆ สินะ ฉะ...ฉันจะไม่ขังแกไว้หรอก แกวางใจได้เลย!"

โคนีเลียดูเหมือนจะเข้าใจนิสัยของเสี่ยวฮุยดี มันเป็นแมวที่รักอิสระ ไม่เหมือนอาจารย์แมวที่พอใจกับการถูกคนอื่นเลี้ยงดู

เมื่อเห็นเสี่ยวฮุยพยักหน้าหงึกๆ โคนีเลียก็สัมผัสได้เลยว่าเสี่ยวฮุยไว้ใจเธอมาก ทั้งที่ดูภายนอกแล้วมันน่าจะเป็นแมวแสนรู้ที่หยิ่งยโสและหัวรั้นแท้ๆ แต่ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร เสี่ยวฮุยก็ไม่เคยสงสัยในตัวเธอเลย

"ครั้งหน้า จะได้เจอแก...อีกเมื่อไหร่กันนะ..."

เธอลูบไล้ขนที่นุ่มลื่นของมันอย่างอ่อนโยน

เสี่ยวฮุยไม่ได้ตอบสนองอะไร แต่มันกลับนอนหมอบอยู่ข้างๆ โคนีเลียอย่างเงียบๆ ราวกับอยากจะทำให้เธอสบายใจ ว่าอย่างน้อยตอนนี้มันก็จะไม่หนีไปไหน

"แกกับอะ...อาจารย์แมวเนี่ย นิสัยต่างกันคนละขั้วเลยนะ..."

โคนีเลียรู้สึกว่าอาจารย์แมวเป็นแมวช่างจ้อ นอกจากเรื่องที่มันอยากฟังแล้ว มันแทบจะไม่ยอมอยู่นิ่งๆ เพื่อฟังใครพูดเลย ในขณะที่เสี่ยวฮุยเป็นแมวที่ดูเย่อหยิ่งเย็นชา แต่กลับรับฟังสิ่งที่เธอพูดอย่างใจเย็นเสมอ

"คะ...ความจริงแล้วฉันน่ะโง่มากเลยนะ แถมยังเข้าสังคมไม่เก่งอีกด้วย มีดีแค่พละกำลังมหาศาล ทะ...แถมยังชอบทำให้คนอื่นตกใจกลัวจนวิ่งหนีอีก แล้วก็ชอบเผลอทำร้ายคนอื่นอยู่เรื่อย..."

"ตะ...แต่แกกลับไม่กลัวฉันเลยสักนิด"

โคนีเลียรู้สึกว่าวันนี้ตัวเองโชคดีเป็นพิเศษ อารมณ์ก็ผ่อนคลายสุดๆ แถมยังมีน้องแมวที่ยอมรับฟังความในใจของเธออยู่ข้างๆ จนเธออดไม่ได้ที่จะพรั่งพรูความรู้สึกออกมา

"ตะ...ตอนแรกที่ฉันเพิ่งมาถึงอาณาจักรนอร์ตัน ฉะ...ฉันยังกังวลอยู่เลยว่าจะใช้ชีวิตที่นี่อย่างยากลำบากหรือเปล่า"

"เมี้ยว?"

เสี่ยวฮุยเริ่มสนใจ กังวลว่าโคนีเลียจะโดนใครรังแกมาหรือเปล่า

"แต่จริงๆ แล้วมันไม่ได้ลำบากอย่างที่คิดเลยนะ ทุกวันผ่านไปอย่างสงบสุขและมีความสุขมากๆ แถมยังได้เพื่อนดีๆ ตั้งหลายคน"

โคนีเลียเล่าต่อ

เสี่ยวฮุยเงยหน้าขึ้นมองโคนีเลียอย่างอึ้งๆ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มันได้ยินโคนีเลียพูดประโยคยาวๆ รวดเดียวจบโดยไม่ติดอ่างเลยสักนิด บนใบหน้าของเธอประดับไปด้วยรอยยิ้มที่แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่รู้ตัว

"ทั้งหมดนี้ก็เพราะฉันได้บังเอิญเจอเขาตั้งแต่แรกนั่นแหละ"

โคนีเลียพูดเสริม รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งชัดเจนขึ้น

"เมี้ยว..."

เสี่ยวฮุยดูเหมือนจะตกตะลึงไปเล็กน้อย

"อะ...อาจารย์แมวชอบมาถามฉัน ให้ฉันเล่าเรื่องนู้นเรื่องนี้ให้ฟังทุกวัน ฉะ...ฉันก็เลยชินน่ะ เลยเผลอเล่าให้เสี่ยวฮุยฟังซะหมดเปลือกเลย"

พอเริ่มประหม่า โคนีเลียก็กลับมาพูดติดอ่างอีกครั้ง เธอเพิ่งรู้ตัวว่าเรื่องที่ตัวเองพูดอาจจะน่าเบื่อไปหน่อย เธอรู้ดีว่าเสี่ยวฮุยฟังที่เธอพูดรู้เรื่องทุกคำ แค่เสี่ยวฮุยอาจจะไม่ได้เชี่ยวชาญภาษาอาณาจักรนอร์ตันเหมือนอาจารย์แมว เลยได้แต่ฟังแต่พูดโต้ตอบไม่ได้ หรือบางทีมันอาจจะแค่ไม่ชอบแสดงออกเฉยๆ ก็ได้

"กะ...แกต้องคิดว่าเรื่องของฉันมันน่าเบื่อมากแน่ๆ เลยใช่ไหม"

"เมี้ยวๆ"

ทว่าเสี่ยวฮุยกลับส่ายหัว มันไม่ได้รู้สึกเลยสักนิดว่าเรื่องที่โคนีเลียเล่ามันน่าเบื่อ ตรงกันข้าม มันยินดีที่จะเป็นผู้ฟังที่ดีให้เธอต่อไปเรื่อยๆ ด้วยซ้ำ

"สะ...เสี่ยวฮุย แกนี่ดีที่สุดเลย!"

โคนีเลียตื่นเต้นดีใจจนสวมกอดเสี่ยวฮุยแน่น และแล้ว โคนีเลียก็นอนกอดเสี่ยวฮุยพลางบ่นพึมพำอยู่ที่ข้างหูมันไปเรื่อยๆ จนถึงรุ่งสาง จนกระทั่งเธอเหนื่อยและผล็อยหลับไปบนเตียง

เสี่ยวฮุยที่ดูหน้าตาเหนื่อยล้าทางใจแบบสุดๆ ค่อยๆ มุดตัวออกมาจากอ้อมกอดของโคนีเลียอย่างเงียบเชียบ มันมองดูใบหน้ายามหลับใหลของเธอ ก่อนจะจัดการห่มผ้าให้เรียบร้อย จากนั้นมันก็กระโดดขึ้นไปบนขอบหน้าต่าง แล้วกระโจนออกไปอย่างแผ่วเบา......