บทที่ 21 คนที่ถูกหมายหัวอันดับหนึ่ง (2)

บทที่ 21 คนที่ถูกหมายหัวอันดับหนึ่ง (2)

เสียงขวานจามลงบนประตูนั้นดังสนั่น คนในสายไม่ได้ยิน ทว่าเจิงจื่อซิงกลับได้ยินอย่างชัดเจน

"ดูเหมือนว่าจะมีคนมาหาผมข้างนอกนะ สตรีมเมอร์ ผมไม่เล่นกับคุณแล้วล่ะ"

หลัวซางซางมองดูเจิงจื่อซิงมัวแต่โอ้เอ้และไม่ยอมฟังเธอ แถมยังคิดจะปิดไลฟ์สตรีมอีก เธอจึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

หลัวซางซางรู้สึกว่าตั้งแต่เธอเริ่มไลฟ์สตรีม ด้วยวัยเพียงเท่านี้ เธอกลับกลายเป็นเหมือนผู้ใหญ่ไปเสียแล้ว เพราะเธอเอาแต่ถอนหายใจอยู่ตลอดเวลา

หลัวซางซางทำใจดีสู้เสือแล้วพูดว่า "คุณลุงเจิง คุณมีเวลา 10 วินาทีในการตรวจสอบสถานการณ์ที่หน้าประตูห้องทำงาน หลังจากนั้นคุณต้องล็อคประตูห้องน้ำให้แน่นหนาเลยนะคะ ฟังหนูนะ ปีนออกทางหน้าต่างเท่านั้น คุณถึงจะรอด"

"รอดเหรอ นี่เรื่องสยองขวัญเกิดขึ้นจริงๆ เหรอเนี่ย ขอโทษที ช่วงนี้ฉันอ่านนิยายในแอปมะเขือเทศเยอะไปหน่อย เห็นอะไรก็โยงไปเรื่องสยองขวัญหมดเลย"

"นี่บ้านของพี่ใหญ่หอซวงไม่ใช่เหรอ ถ้ามีเรื่องสยองขวัญเกิดขึ้น มันจะไม่กลายเป็นภาคโคลนของ Sweet Home ไปหรอกเหรอ"

"Sweet Home เหรอ แปะมือกับคนข้างบนหน่อย ฉันก็ชอบแนวสยองขวัญเอาชีวิตรอดเหมือนกัน"

"คอมเมนต์เริ่มออกทะเลไปไกลแล้วนะเนี่ย กลางวันแสกๆ จะมีผีโผล่มาได้ยังไงล่ะ แต่ถ้าสงสัยเสียงเอะอะข้างนอก พี่ใหญ่หอซวงก็ออกไปดูสิ"

"เห็นด้วยว่าควรออกไปดู +1 สตรีมเมอร์บอกว่ามีเวลาดูได้ 10 วินาที ไม่เป็นไรหรอก"

"เห็นด้วยว่าควรออกไปดู +1 ถ้าวิ่งเร็วหน่อยก็น่าจะรอดแหละ"

เจิงจื่อซิงเริ่มสับสนอีกครั้ง ไลฟ์สตรีมห้องนี้มันอะไรกันแน่ สตรีมเมอร์เอาแต่สั่งให้เขาทำนู่นทำนี่ ตอนแรกก็บอกให้ล็อคประตูแล้วปีนออกหน้าต่าง ตอนนี้มาบอกให้มีเวลา 10 วินาทีออกไปแอบดูข้างนอกอีก?

เจิงจื่อซิงปักใจเชื่อว่าคอมเมนต์เหล่านี้ถ้าไม่ใช่ชาวเน็ตตัวจริง ก็คงเป็นหน้าม้าของสตรีมเมอร์แน่ๆ

ด้านนอกประตู เสียงขวานจามลงบนประตูไม้เนื้อแข็งดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง เจิงจื่อซิงเองก็อยากรู้สถานการณ์อยู่เหมือนกัน เขาจึงบิดลูกบิดประตูห้องน้ำ ก้าวออกไปสองก้าว หมายจะออกไปดู

"ผมจะออกไปดูหน่อย" เจิงจื่อซิงถึงขั้นยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายด้วยความสนใจ "เสียงดังโวยวายขนาดนี้ ขอไปดูหน่อยเถอะว่าใครมาเคาะประตู แล้วทำไมสตรีมเมอร์ถึงไม่อยากให้ผมดู นี่กะจะเซอร์ไพรส์ผมงั้นเหรอ"

เขาเดินไปข้างหน้าสองก้าว เวลาผ่านไปประมาณ 5 วินาที คนข้างนอกก็จามขวานลงมาอีกครั้ง

มันเป็นการจามครั้งที่สามติดต่อกันแล้ว และบริเวณประตูที่ถูกโจมตีก็ใกล้จะพังเต็มที

เป๊าะ! คนข้างนอกจามขวานฟันประตูไม้จนเป็นรูโหว่ เผยให้เห็นใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่งปรากฏแก่สายตาของเจิงจื่อซิง

มันเป็นใบหน้าที่แสนจะธรรมดา และเป็นใบหน้าของคนแปลกหน้าที่เจิงจื่อซิงไม่เคยรู้จักมาก่อน

ผู้ชายคนนั้นน่าจะสูงไม่มากนัก เป็นความสูงที่พบเห็นได้ทั่วไปตามท้องถนน และเนื่องจากเศษไม้ที่กระเด็นใส่จนทำให้เกิดรอยขีดข่วนและมีเลือดออก มันจึงทำให้เขาดูน่าเกลียดและน่ากลัว

ดวงตาของเขาแดงก่ำ และหอบหายใจอย่างหนักจากการทุ่มเทแรงกายทั้งหมดไปกับการฟันประตู

เมื่อสายตาของเขาประสานเข้ากับเจิงจื่อซิง ความเย็นชาในแววตานั้นทำเอาเจิงจื่อซิงถึงกับสั่นสะท้าน

ผู้ชายคนนั้นมองเขาเหมือนกับกำลังมองคนตาย...

หลังจากเห็นเจิงจื่อซิง ผู้ชายคนที่ดูเหนื่อยล้าไปบ้างแล้วเมื่อครู่ ดูเหมือนจะกลับมามีแรงฮึดอีกครั้ง ขวานในมือฟาดฟันลงบนประตูอย่างแรงอีกครั้ง ทำให้รูที่ประตูขยายกว้างขึ้นไปอีก

รูนั้นใหญ่พอที่จะสอดมือเข้าไปได้ ผู้ชายคนนั้นจึงวางขวานลง และสอดมือขวาที่ได้รับบาดเจ็บเข้าไปในรู มือของเขาสัมผัสกับลูกบิดประตู แต่เนื่องจากมีเลือดติดอยู่ที่มือ มือขวาของเขาจึงลื่นและไม่สามารถปลดล็อคประตูที่ถูกล็อคเอาไว้ได้

การกระทำของเขาดูหยาบกระด้างมาก เลือดจากบาดแผลที่ถูกกระจกบาดไหลเยิ้มลงมาจากลูกบิดประตู ก่อตัวเป็นแอ่งเลือดเล็กๆ บนพื้นไม้เชอร์รี่สีแดง

ผู้ชายคนนั้นไม่สนใจมือที่โชกเลือดของตัวเอง เขายังคงกำลูกบิดประตูจากด้านในแน่น พยายามจะเปิดล็อคประตูให้ได้

"เชี่ยเอ๊ย!" ในที่สุดเจิงจื่อซิงก็ดึงสติกลับมาได้ เขาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อกับการกระทำนั้น หันหลังกลับเร็วเสียจนเกือบล้ม ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงให้เวลาแค่ 10 วินาที ถ้าเกิน 10 วินาที อีกฝ่ายคงพังประตูเข้ามาได้แน่!

นี่คือการแสดงเหรอ สตรีมเมอร์กำลังจัดฉากแกล้งเขาใช่มั้ย

ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมาในหัว เจิงจื่อซิงก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที

ไม่มีใครเขาแสดงได้สมจริงขนาดนี้หรอก แววตาของคนคนนั้นเมื่อกี้เต็มไปด้วยความเงียบสงัดราวกับคนตาย เขามองมาที่ตนราวกับมองดูคนตาย

เจิงจื่อซิงไม่ลังเลเลยที่จะสงสัยว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะฆ่าตน ชีวิตคนเรามีค่ามากนะ ยิ่งไปกว่านั้น เจิงจื่อซิงยังมีอิสรภาพทางการเงินตั้งแต่อายุสามสิบ เขาไม่อยากตายเลยสักนิด!

เจิงจื่อซิงวิ่งเข้าไปในห้องน้ำและรีบล็อคประตูทันที เขาได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากข้างนอกแล้ว เมื่อถึงจุดนี้ เจิงจื่อซิงไม่กล้าชักช้าแม้แต่วินาทีเดียว

เขาไม่เสียเวลาถามสตรีมเมอร์แล้วว่าจะต้องทำยังไง เขาจำคำพูดของสตรีมเมอร์ได้แม่นยำ: หนีออกทางหน้าต่างห้องน้ำ!

เจิงจื่อซิงยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วรีบปีนออกทางหน้าต่าง

ข้างนอกหน้าต่างมีระเบียงเล็กๆ อยู่ เขายืนหยัดอย่างมั่นคง และในขณะที่กำลังจะปีนลงไป เขาก็ได้ยินเสียงฟันประตูดังสนั่น

หัวใจของเจิงจื่อซิงสั่นสะท้าน เขานึกโชคดีที่ตอนปรับปรุงห้องน้ำเขาเลือกใช้ประตูไม้ ถ้าขืนใช้ประตูกระจกฉางหงตามที่ช่างแนะนำ มันคงทนแรงขวานจามได้ไม่ถึงหนึ่งครั้งด้วยซ้ำ

ถ้าเป็นแบบนั้น เขาคงถูกไอ้ผู้ชายคนนั้นจับตัวได้ทันที

หนี!

เจิงจื่อซิงมีเพียงความคิดนี้แล่นอยู่ในหัว เขาพยายามเร่งความเร็วให้มากขึ้น แต่ร่างกายที่อวบอ้วนของเขากลับไม่ตอบสนองตามใจนึก เขาพยายามทรงตัวเพื่อหนีลงไปชั้นล่างให้ได้โดยไม่ได้รับบาดเจ็บ

•

ในห้องไลฟ์สตรีม หน้าจอของเจิงจื่อซิงมืดดับลง แต่คอมเมนต์ไม่ได้ลดลงตามหน้าจอที่ดับไปของคนคอลเลย ในเวลานี้ คอมเมนต์พุ่งทะยานขึ้นไปแตะระดับความนิยมในระดับหนึ่งแล้ว

"ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า มีคนเอาขวานจามประตูจริงๆ เหรอ แล้วยังเอามือล้วงเข้ามาอีก แถมที่มือก็มีเลือดเต็มไปหมดเลย"

"ไม่ใช่ผีหรอก ฉันว่าน่าจะเป็นคนนี่แหละ นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย มีคนไล่ล่าพี่ใหญ่หอซวงเหรอ"

"แววตาของฆาตกรดูน่ากลัวมากเลย ฉันขนลุกซู่ไปหมด รู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องแต่งแน่ๆ ฉันกะจะโทรแจ้งตำรวจ แต่ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่หอซวงอยู่ที่ไหน เลยแจ้งไม่ได้"

"ฉันมีความคิดนึงนะ ทุกคนสังเกตไหมว่าพี่ใหญ่หอซวงแจกเงินเยอะมาก หรือว่าเงินพวกนั้นจะได้มาแบบผิดกฎหมาย แล้วครั้งนี้ก็มีคนมาตามล้างแค้นจริงๆ สตรีมเมอร์ ถ้าคุณรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน คุณควรโทรแจ้งตำรวจนะ"

"โธ่เอ๊ย ต้องเป็นสคริปต์แน่ๆ ไม่มีทางที่เรื่องมันจะบังเอิญขนาดนี้หรอกน่า"

"สตรีมเมอร์ หน้าจอของอีกฝ่ายมืดไปแล้ว ทำไมคุณไม่บอกพวกเราล่ะว่าคนที่ไล่ล่าเจิงจื่อซิงเป็นใคร นี่ก็ถือเป็นข่าวซุบซิบเหมือนกันไม่ใช่เหรอ"

เมื่อหลัวซางซางเห็นคนถามว่าผู้ไล่ล่าเป็นใคร เธอก็ตอบเสียงเบาว่า "หนูเล่าเรื่องสถานการณ์ของเขาได้ค่ะ แต่พวกคุณต้องรอสักเดี๋ยวนะคะ"

หลังจากเจิงจื่อซิงลงไปชั้นล่างได้ เขาจะต้องเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาแน่ เธอมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ

ทันทีที่หลัวซางซางพูดจบ เจิงจื่อซิงก็หยิบโทรศัพท์ออกมา เขาหอบหายใจอย่างหนักจากการวิ่ง "สตรีมเมอร์ ผมอยากได้ยินเสียงคุณตอนวิ่งน่ะ คุณ... คุณคุยกับผมหน่อยสิ พูดเสียงดังๆ หน่อยก็ได้ ผมจะหันกล้องโทรศัพท์ไปข้างหลัง คุณช่วยดูให้หน่อยนะว่าไอ้คนนั้นมันตามมาทันหรือเปล่า ถ้ามันขว้างขวานใส่ผม คุณก็บอกผมด้วยนะว่าจะต้องหลบยังไง?!"

เจิงจื่อซิงถือโทรศัพท์ไว้ในมือขวาและเล็งไปที่ด้านหลังของเขาโดยตรง เขาไม่ได้หยุดวิ่ง กล้องจึงสั่นไหวอย่างรุนแรง

ในภาพกล้องที่สั่นไหวนั้น ปรากฏร่างของคนถือขวานขึ้น บนขวานมีเลือดสดๆ ติดอยู่ ชายคนนั้นเก็บขวานและกระโดดลงมาจากระเบียงชั้นสอง