บทที่ 102 แม่น้ำฮวงโหสงบร่มเย็นใต้หล้าสงบสุข ความฝันด้านวิศวกรรมของกวนเจียแห่งต้าซ่ง

บทที่ 102 แม่น้ำฮวงโหสงบร่มเย็นใต้หล้าสงบสุข ความฝันด้านวิศวกรรมของกวนเจียแห่งต้าซ่ง

ยามที่แม่น้ำฮวงโหเอ่อล้น ทุกครั้งล้วนตามมาด้วยภัยพิบัติอย่างต่อเนื่อง

สำหรับทุกราชวงศ์ที่ผ่านมา การควบคุมแม่น้ำสายใหญ่นี้ เดิมทีก็เป็นเรื่องที่ไม่ง่ายเลย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับราชวงศ์ซ่ง

ตั้งแต่เริ่มยุคเป่ยซ่ง แม่น้ำฮวงโหก็เปลี่ยนเส้นทางมาแล้วหลายครั้ง

จะควบคุมแม่น้ำฮวงโหได้อย่างไร จึงเป็นโจทย์ที่ยากที่สุดสำหรับกษัตริย์และขุนนางแห่งเป่ยซ่ง

"ภรรยาจ๋า ที่ต้าถัง แม่น้ำฮวงโหอาจจะเป็นดาบแหลมคมที่แขวนอยู่บนหัว"

เฉินซียิ้ม จากนั้นก็เปิดแท็บเล็ตอีกครั้ง แล้วเปิดวิดีโอให้ความรู้ขึ้นมา

"แต่ในยุคปัจจุบันน่ะ พวกเราไม่เพียงแต่ควบคุมแม่น้ำฮวงโหได้สำเร็จเท่านั้น ทว่ายังเปลี่ยนมันให้กลายเป็น 'เครื่องกำเนิดไฟฟ้าพลังน้ำ' ขนาดยักษ์ได้อีกด้วย"

"ส่วนโครงการผันน้ำใต้สู่เหนือก็ยิ่งเป็น 'ปาฏิหาริย์' ที่ข้ามระยะทางหลายพันกิโลเมตร เพื่อให้น้ำจากแม่น้ำแยงซีเกียงขึ้นไปหล่อเลี้ยงผืนแผ่นดินทางเหนือ"

สิ้นเสียงของเขา แผนผังการกระจายน้ำอันยิ่งใหญ่ตระการตาก็ค่อยๆ กางออกผ่านวิดีโอ

เส้นสีน้ำเงินเป็นตัวแทนของแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวกราก ส่วนเส้นสีส้มที่พาดผ่านเหนือจรดใต้และตะวันออกจรดตะวันตกเหล่านั้น ก็คือคลองขุดด้วยฝีมือมนุษย์ ซึ่งแท้จริงแล้วมันยิ่งใหญ่ครอบคลุมยิ่งกว่าคลองต้าอวิ่นเหอแห่งยุคสุยถังด้วยซ้ำไป เป็นคลองสมัยใหม่

มิติเวลาไท่จู่แห่งต้าซ่ง

"นี่มัน... ช่างเป็นอิทธิฤทธิ์เคลื่อนภูเขาถมทะเลของเทพเซียนชัดๆ!"

จ้าวควงอิ้นไม่อาจใช้คำว่าตกตะลึงมาอธิบายได้อีกแล้ว

"หรือว่ายุคชนรุ่นหลังนี้จะเป็นแดนเซียนกันแน่?"

เขามองดูคำอธิบายบนจอฟ้า พวกคำว่า 'สถานีสูบน้ำ' , 'อุโมงค์ลอดฮวงโห' อะไรเทือกนั้น ทำให้เขาพอจะเข้าใจคร่าวๆ แล้วว่าแนวคิดของโครงการ 'ผันน้ำใต้สู่เหนือ' คืออะไร

ถึงกับสามารถขุดอุโมงค์ลึกลงไปในใต้ดิน ให้น้ำจากแม่น้ำแยงซีเกียงไหลลอดใต้แม่น้ำฮวงโหไปได้โดยไม่รบกวนซึ่งกันและกัน

"หากต้าซ่งสามารถมีคลองเช่นนี้ ชายแดนทางเหนือจะยังต้องลำเลียงเสบียงอาหารไปทำไมอีก? แล้วจะยังต้องกังวลว่าม้าศึกจะกระหายน้ำอยู่อีกหรือ? การผันน้ำใต้สู่เหนือของชนรุ่นหลัง สิ่งที่ผันไม่ใช่แค่น้ำ แต่เป็นโชคชะตาและเส้นเลือดใหญ่ของดินแดนเสินโจวต่างหากล่ะ!"

จ้าวผู่ที่อยู่ด้านข้างก็ทอดถอนใจออกมาเช่นกัน มือที่ถือแผ่นป้ายฮู่ป่านถึงกับสั่นเทา "ฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่า นี่อาจจะเป็นรากฐานความยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งของชนรุ่นหลังพ่ะย่ะค่ะ"

จ้าวควงอิ้นพยักหน้าเห็นด้วยเช่นกัน ก่อนจะรีบออกคำสั่งทันที "ต่อไป ให้ขุนนางกรมโยธาไสหัวมาหาเจิ้น มาศึกษาแผนผังชลประทานบนจอฟ้าให้ละเอียด"

"ต้าซ่งของเราอาจจะสร้าง 'สถานีสูบน้ำ' นั่นไม่ได้ แต่ก็ต้องศึกษาหัวใจสำคัญของการควบคุมแม่น้ำฮวงโหจากแผนผังชลประทานบนจอฟ้านี้ให้จงได้"

"ถึงแม้มิอาจปราบแม่น้ำฮวงโหให้เชื่อง แต่อย่างน้อยก็ต้องไม่ปล่อยให้น้ำจากแม่น้ำฮวงโหมาทำร้ายราษฎรได้"

และในขณะเดียวกัน บนจอฟ้า

"คุณดูสิ นี่คือแม่น้ำฮวงโหในยุคปัจจุบัน พวกเราได้สร้างโครงการศูนย์กลางชลประทานขนาดมหึมาอย่างซานเหมินเสียไปจนถึงเสี่ยวหล่างตี่ ทำให้สามารถบรรลุเป้าหมายการ 'ควบคุมน้ำและทราย' ได้"

เฉินซีชี้ไปที่วิดีโอให้ความรู้เกี่ยวกับการควบคุมแม่น้ำฮวงโหแล้วอธิบาย "ทุกปีจะมีการปล่อยน้ำตามเวลาที่กำหนด โดยอาศัยแรงดันมหาศาลเพื่อพัดพาเอาโคลนทรายบนท้องน้ำไป แม่น้ำฮวงโหก็จะไม่กลายเป็นแม่น้ำยกระดับอีกต่อไป ด้วยเหตุนี้แม่น้ำฮวงโหจึงไม่แตกและเอ่อล้นมาหลายสิบปีแล้ว"

คำพูดของเขา ทำให้หลี่ลี่จื้อถึงกับอ้าปากค้างเล็กน้อย

ภาพเหตุการณ์นี้ก็ทำให้มิติเวลาซ่งเหรินจงตกตะลึงไปเช่นเดียวกัน

"บรรลุเป้าหมาย... ควบคุมน้ำและทรายงั้นหรือ?"

จ้าวเจินจ้องมองภาพนั้นอย่างเหม่อลอย

ในวิดีโอ ประตูระบายน้ำขนาดยักษ์ถูกเปิดออก กระแสน้ำขุ่นคลั่กพุ่งทะลักออกมาดั่งสายฟ้าฟาด พลังมหาศาลดั่งเคลื่อนภูเขาพลิกทะเลนั้น แทบจะทำให้เหล่ากษัตริย์และขุนนางต้าซ่งเข่าอ่อนทรุดลงไป

"ฟ่านชิง หานชิง พวกท่านได้ยินหรือไม่?" เขาชี้ไปที่จอฟ้า ร้องไห้จนพูดไม่ออก "ชนรุ่นหลังไม่เพียงแต่ปกป้องราษฎรทั้งสองฝั่งแม่น้ำไว้ได้ แต่ยังทำให้โคลนทรายในแม่น้ำฮวงโหไม่ทับถมกันอีก หากเจิ้นสามารถได้วิธีจากจอฟ้าเช่นนี้ จะต้องไปเพิ่มความสูงของทำนบกั้นน้ำทุกปีทำไม จะต้องมาทนดูราษฎรตายไปในกองน้ำหลากทำไมกัน!"

"ฝ่าบาท กระหม่อมไร้ความสามารถ ต่อให้พลิกคัมภีร์ประวัติศาสตร์จนหมดสิ้น ก็มิอาจค้นหาวิธี 'ควบคุมทราย' นี้พบ เกรงว่าวิชาความรู้ของชนรุ่นหลัง คงจะศึกษาคำว่า 'ชลประทาน' ได้อย่างลึกซึ้งถึงแก่นแท้แล้ว กระหม่อมมิอาจเทียบเคียงได้เลยพ่ะย่ะค่ะ..."

ฟ่านจ้งเยียน หานฉี และคนอื่นๆ ต่างพากันคุกเข่าลงกับพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความละอายใจ

สำหรับขุนนางผู้มีปณิธานอันยิ่งใหญ่เหล่านี้ ย่อมหวังที่จะควบคุมแม่น้ำฮวงโหให้ได้ดี

แต่สถานการณ์ของต้าซ่งในยามนี้ แค่ทำให้แม่น้ำฮวงโหไม่เปลี่ยนเส้นทางอีก ก็ถือว่าเป็นเรื่องไม่ง่ายแล้ว

แล้วจะไปพูดถึงเรื่องการควบคุมแม่น้ำฮวงโหได้อย่างไรเล่า?

อีกด้านหนึ่ง มิติเวลาโลกปัจจุบัน

ตอนนี้เฉินซีปอกส้มหวานลูกหนึ่ง แล้วป้อนถึงปากหลี่ลี่จื้อ

"จริงๆ แล้วความยากที่สุดของโครงการผันน้ำใต้สู่เหนือไม่ใช่การขุดเจาะ แต่เป็นสปิริตของการเสียสละส่วนน้อยเพื่อส่วนรวมต่างหากล่ะ"

เขาทอดถอนใจพลางกล่าว "เพื่อผันน้ำ ราษฎรหลายแสนคนในเขตอ่างเก็บน้ำตานเจียงโข่วต้องย้ายออกจากบ้านเกิดที่บรรพบุรุษอาศัยมาหลายชั่วอายุคน พลังในการระดมพลแบบนี้แหละ ถึงจะเป็นจุดที่ไร้เทียมทานที่สุดของดินแดนเสินโจวในยุคปัจจุบัน"

ภายใต้คำอธิบายของเขา หลี่ลี่จื้อดูเหมือนจะเข้าใจประโยคที่เขาเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ว่าทำไมโลกใบนี้ถึงไม่มีจักรพรรดิอีก

"ท่านพี่ ข้าเข้าใจแล้ว ที่นี่ของพวกท่านแม้นจะไม่มีจักรพรรดิ แต่ในใจของราษฎรทุกคนล้วนบรรจุไว้ซึ่งใต้หล้า"

เธอซบลงบนไหล่ของเฉินซี น้ำเสียงแฝงความรู้สึกบางเบา "เพื่อให้คนทางเหนือมีน้ำดื่ม คนทางใต้ก็ยินยอมพร้อมใจที่จะจากบ้านเกิด ความเสียสละเช่นนี้ ต่อให้เป็นเสด็จพ่อที่ต้าถัง ก็ยากที่จะทำให้เกิดขึ้นได้"

เฉินซีถือโอกาสกอดเธอไว้แน่น ในวินาทีนี้ ภายในห้องนั่งเล่นอันแสนอบอุ่น ความหนักอึ้งของประวัติศาสตร์และความอ่อนโยนของยุคปัจจุบันได้ผสมผสานเข้าด้วยกัน

"ลี่จื้อ ที่คุณรู้สึกตกตะลึง ก็เพราะความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ ใช้เวลาหลายพันปี และแลกมาด้วยความเสียสละของผู้คนนับไม่ถ้วนยังไงล่ะ"

เฉินซีปิดแท็บเล็ตลง มองดูใบหน้าของหลี่ลี่จื้อที่ยังคงแดงระเรื่อ ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์

"เอาล่ะ หมดเวลาให้ความรู้แล้ว ในเมื่อมะเขือเทศผัดไข่มื้อนี้พวกเรากินกันอร่อยขนาดนี้ จานชามก็ยกให้ 'เครื่องล้างจาน' จัดการไปเถอะ ถึงเวลาที่พวกเราต้องไปปฏิบัติตาม 'การจัดการสุขภาพด้วยโดปามีน' รายการต่อไปกันแล้วล่ะ"

"ว้าย! ท่านพี่!"

หลี่ลี่จื้ออุทานด้วยความตกใจ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกเฉินซีอุ้มขึ้นมาในอ้อมแขน เดินตรงไปยังห้องนอนที่ปูพรมกำมะหยี่นุ่มๆ และมีฮีตเตอร์ใต้พื้น

ภาพบนจอฟ้า ก็มืดดับลงอย่างรู้หน้าที่

มิติเวลาต้าถัง

หลี่ซื่อหมินเดิมทียังคงจมดิ่งอยู่ในพิมพ์เขียวอันยิ่งใหญ่ของ 'โครงการผันน้ำใต้สู่เหนือ' และเพิ่งจะอยากหารือกับฝางเสวียนหลิงถึงความเป็นไปได้ในการผันน้ำจากแม่น้ำฮวงโหเข้าสู่ที่ราบกวนจงของต้าถัง

ผลปรากฏว่า ภาพบนจอฟ้ากลับเปลี่ยนไป...

"ปัง!"

หลี่ซื่อหมินยกเท้าเตะฉากกั้นอีกครั้ง เสียงคำรามดังลั่นไปทั่วตำหนักลี่เจิ้ง

"อุ้มอีกแล้ว! อุ้มอีกแล้ว! นี่มันครั้งที่เท่าไหร่แล้ว?! ไอ้เด็กนี่มันเกิดปีหมีนักกอดหรือไง? ถ้าไม่อุ้มลี่จื้อแล้วจะเดินไม่ได้ใช่ไหม?!"

คนเป็นพ่อโกรธจนลมออกหู หากอยู่ที่ต้าถังแล้วกล้าลวนลามองค์หญิงแห่งต้าถังเช่นนี้ ต่อให้ไอ้เด็กนี่มีสิบมือก็คงไม่พอให้สับ

น่าเสียดาย ที่นั่นคือ 'ยุคชนรุ่นหลัง' หลี่ซื่อหมินในยามนี้จึงทำได้เพียงปรี๊ดแตกอย่างหมดหนทาง

ส่วนจ่างซุนฮองเฮากลับหัวเราะจนตัวงอ

"เอ้อร์หลาง ท่านนี่นะ ช่างเกิดมาเพื่อเป็นคนขี้กังวลแท้ๆ ท่านดูสิ ลี่จื้อหัวเราะจนตาหยีไปหมดแล้ว แบบนั้นเขาเรียกว่า... คำนั้นเรียกว่าอะไรนะ? อ้อ เรียกว่า 'นอนราบปล่อยจอย' ไง"

"อยู่ที่นั่น ลี่จื้อไม่ต้องสนใจกฎระเบียบในวัง ไม่ต้องกลัวลมหนาวหรือแดดร้อน แม้แต่จานชามก็ไม่ต้องล้าง นี่ไม่ใช่ 'ฉางเล่ออันคัง' ที่พวกเราปรารถนาให้ลูกหรอกหรือ?"

ถึงแม้หลี่ซื่อหมินจะยังคงด่าทอ แต่มองดูใบหน้าด้านข้างอันไร้ความกังวลของลูกสาวในคฤหาสน์ยุคปัจจุบันอันแสนอบอุ่น ภายในความขมขื่นใจ ท้ายที่สุดก็ยังเผยให้เห็นถึงความโล่งใจและยินดีอย่างล้นหลาม

"ฮึ... ก็แค่เพราะอยู่ที่นั่นหรอกนะ หากกล้าทำในต้าถังล่ะก็ เจิ้นจะต้องปล่อยฝูงแตนไปต่อยก้นมันให้ได้เลยคอยดู!"