บทที่ 13 ซื้อนาฬิกามาเรือนหนึ่ง

"รบกวนคุณช่วยเลือกกระเป๋าให้เธอสักใบสิครับ"

เย่ชิงพูดกับพนักงานขายที่อยู่ด้านข้าง

พนักงานขายถึงเพิ่งเข้าใจ

ว่าที่แท้เด็กผู้หญิงที่ดูขี้เหร่นิดหน่อย และอวบอ้วนคนนี้

ถึงจะเป็นตัวเอก

เธอมองพลาดไปแล้ว

พนักงานขายหญิงรีบพยักหน้า

เดินไปด้านข้างเพื่อหากระเป๋าใบหนึ่งมาให้

"ซินซิน คุณลองดูสิ"

มือของเจิ้งซินซินถึงกับสั่นเล็กน้อย

เมื่อกี้ตอนที่เข้ามา เธอเองก็

ถูกราคาของที่นี่ทำให้ตกใจจนแทบจะเผ่นหนีไปแล้ว

เธอรู้สึกว่าการที่เย่ชิงสามารถซื้อชุดเดรสให้เธอได้หนึ่งชุด

ก็นับว่าดีกับเธอมากๆ แล้ว

แต่เขากลับจะซื้อกระเป๋าให้เธอด้วย

เมื่อกี้เธอแอบดูมาแล้ว กระเป๋าใบนี้ราคาตั้งสี่หมื่นกว่าหยวนเชียวนะ

เธอรับกระเป๋ามา

และสะพายลงบนตัวด้วยความช่วยเหลือของพนักงานขาย

เย่ชิงใช้มือลูบคางพลางพิจารณาอย่างละเอียด

"เหมือนจะยังขาดอะไรไปบางอย่างนะ"

"รบกวนคุณไปหารองเท้าที่เข้าคู่กันมาให้เธออีกสักคู่สิครับ"

ดวงตาของพนักงานขายหญิงเป็นประกายขึ้นมา

ถ้าเพิ่มรองเท้าอีกคู่ ชุดนี้ทั้งชุดก็จะราคาเกินแปดหมื่นหยวนแล้ว

ยอดขายของเดือนนี้ของเธอก็จะสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว

พนักงานขายเดินไปหารองเท้าแตะรัดส้นคู่หนึ่งมา มันดูประณีตงดงามมาก

พอเจิ้งซินซินสวมเข้าไปแล้ว บุคลิกของเธอก็เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิมจริงๆ

"อืม..."

"ยังขาดอะไรอีกไหมนะ?"

"มีเข็มขัดประดับไหม ขอเส้นหนึ่งสิ"

พนักงานขายตาลุกวาว

เธอไม่คิดเลยว่าคุณผู้ชายท่านนี้จะรู้จักการมิกซ์แอนด์แมตช์ได้ดีขนาดนี้

เธอจึงไปหาเข็มขัดมาเส้นหนึ่ง

พอเจิ้งซินซินสวมมันเข้ากับชุดแล้วก็ดูแตกต่างไปจากเดิมจริงๆ

เย่ชิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

"ไม่เลวๆ แบบนี้ถึงจะดูเข้ากันหน่อย"

"ดีมาก"

หญิงสาวอีกหลายคนที่อยู่ด้านข้างถึงกับอึ้งไปเลย

"ช่วยคิดเงินหน่อยครับว่าทั้งหมดเท่าไหร่"

พนักงานขายหญิงรู้สึกว่าวันนี้เธอได้พบกับเศรษฐีตัวจริงเข้าให้แล้ว

เธอหยิบเครื่องคิดเลขขึ้นมาแล้วเริ่มคำนวณ

"คุณผู้ชายคะ สวัสดีค่ะ ชุดนี้ทั้งหมดรวมกันแล้วราคาหนึ่งแสนแปดร้อยหยวนค่ะ"

เย่ชิงพยักหน้า

"ก็โอเคอยู่"

เจิ้งซินซินรู้สึกเกรงใจขึ้นมา

"เย่ชิง ของพวกนี้มันแพงเกินไปนะ หรือว่าจะช่างมันเถอะ"

เย่ชิงส่ายหน้า

"จะช่างมันได้ยังไงกันล่ะ"

"ชุดนี้พออยู่บนตัวคุณแล้วมันเข้ากันมาก"

"แถมยังดูดีสุดๆ"

"ผมต้องมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับคุณอย่างแน่นอน"

แววตาของเจิ้งซินซินเปี่ยมล้นไปด้วยความรัก

"เย่ชิง คุณดีกับฉันจังเลย"

เจิ้งซินซินอดไม่ได้ที่จะขยับเข้ามาใกล้ หวังจะโผเข้าสู่อ้อมกอดของเย่ชิง

เย่ชิงเห็นท่าไม่ดี

"พนักงานครับ ช่วยเลือกให้อีกชุดนึงด้วย"

"หา..."

ทุกคนถึงกับอึ้งไปอีกครั้ง

……

จนกระทั่งเดินออกจากร้าน LV

หัวของกลุ่มหญิงสาวต่างก็อื้ออึงไปหมด

เย่ชิงใช้เงินไปกว่าสองแสนหยวนเพื่อซื้อเสื้อผ้าให้เจิ้งซินซินสองชุด

เสื้อผ้าทั้งสองชุดล้วนจับคู่กับกระเป๋าและรองเท้าโดยเฉพาะ

สิ่งนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกว่า

โลกนี้มันช่างบ้าบอเกินไปแล้ว

ในเวลานี้เจิ้งซินซินกลับเริ่มทำตัวอวดรวยขึ้นมาเล็กน้อย

"ซื้อแค่ชุดเดียวก็พอแล้วแท้ๆ แต่คุณก็ยังจะซื้อให้ฉันตั้งสองชุด"

"แถมยังใช้เงินไปตั้งมากมายขนาดนี้อีก"

เย่ชิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ

"ยังไงก็ต้องมีเสื้อผ้าสับเปลี่ยนกันบ้างสิ"

ถ้าไม่ใช่เพราะเจิ้งซินซินร้องขออย่างหนักแน่นว่าห้ามซื้ออีกแล้ว

เย่ชิงถึงกับอยากจะซื้อชุดที่สามให้เธอด้วยซ้ำไป

สิ่งนี้ทำให้หญิงสาวอีกหลายคนอิจฉาจนแทบคลั่ง

ตั้งสองแสนกว่าหยวนเชียวนะ

[ติงต่อง ตรวจพบว่าโฮสต์ใช้จ่ายเงินเพื่อเจิ้งซินซินไปสองแสนหยวน... กระตุ้นระบบคืนเงินสิบเท่า]

[บัตรธนาคารของคุณมียอดเงินโอนเข้า 2,000,000 หยวน ยอดเงินคงเหลือ 3,460,000 หยวน...]

เย่ชิงเลิกคิ้วขึ้น

ความเร็วในการหาเงินมันช่างรวดเร็วเสียจนเขาตั้งตัวแทบไม่ทัน

อวิ๋นจื่อโหรวมองดูเจิ้งซินซินสวมชุดเดรสที่เธอชอบที่สุดอยู่บนตัว

หัวใจของเธอแทบจะแหลกสลาย

ในที่สุดเธอก็มั่นใจแล้วว่าอย่างน้อยๆ เย่ชิงก็เป็นเศรษฐีหน้าใหม่คนหนึ่ง

ทรัพย์สินน่าจะมีไม่ต่ำกว่าห้าล้าน

การที่ยอมจ่ายเงินให้แฟนสาวมากมายขนาดนี้ก็นับว่าใจป้ำมากแล้ว

แต่จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่เข้าใจว่า

เย่ชิงคนนี้เป็นทายาทเศรษฐีรุ่นที่สองจริงๆ หรือเปล่า?

ทุกคนต่างมีความคิดแตกต่างกันไป

ทุกคนขึ้นลิฟต์กลับลงมาที่ชั้นหนึ่งอีกครั้ง

ในขณะที่ทุกคนคิดว่าความประหลาดใจของวันนี้กำลังจะจบลงแล้ว

เย่ชิงเดินผ่านร้านนาฬิการ้านหนึ่งแล้วจู่ๆ ก็หยุดเดิน

"เอ๊ะ!"

"นาฬิกาข้อมือ..."

"ซินซิน ผมซื้อนาฬิกาข้อมือแบบกลไกให้คุณอีกสักเรือนดีกว่า"

เจิ้งซินซินยังคงจมอยู่ในความปิติยินดีอย่างล้นเหลือ

พลางคิดว่าตัวเองควรจะโพสต์ลงโมเมนต์วีแชตยังไงดี

วันนี้เธอได้หน้าอย่างเต็มที่ต่อหน้าเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคน

"หา..."

"นาฬิกาอะไรนะ?"

เธอไม่ได้ยินคำพูดของเย่ชิงเมื่อครู่นี้เลยสักนิด

ก็รู้สึกเพียงว่ามือของตัวเองถูกดึงขึ้นมา

แล้วเธอก็เดินตามเย่ชิงเข้าไปในร้านนาฬิกาที่อยู่ด้านข้างอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

หลังจากที่เย่ชิงเดินเข้าไป เขาก็มุ่งตรงไปที่โซนนาฬิกาผู้หญิงทันที

มองดูนาฬิกาผู้หญิงที่วางเรียงรายอยู่อย่างละลานตา

ความมันวาวของโลหะบนหน้าปัด บวกกับแสงที่สะท้อนออกมา

ทำให้ผู้คนรู้สึกตื่นตาตื่นใจ

ทั้งดูหรูหราและเย็นชา

เย่ชิงไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาชี้ไปยังนาฬิกาเรือนหนึ่งแล้วถามว่า "ขอลองเรือนนี้หน่อยได้ไหมครับ?"

พนักงานขายหญิงถึงกับชะงักไป

เธอไม่เคยเห็นใครซื้อนาฬิกาแบบนี้มาก่อนเลย

ข้างใต้นาฬิกาเรือนนั้นมีป้ายราคาติดอยู่นะ

สองแสนแปดหมื่นหกพันแปดร้อยหยวน

พนักงานขายหญิงรีบพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว

แล้วรีบหยิบนาฬิกาเรือนนั้นออกมาทันที

"มาสิ ลองดูหน่อย"

ผู้หญิงสามคนอย่างอวิ๋นจื่อโหรวที่เดินตามมาด้านหลัง

ถึงเพิ่งได้สติกลับมา

พวกเธอทั้งสามเงยหน้าขึ้นมอง

ปาเต็ก ฟิลิปป์

นาฬิกาของที่นี่แพงมากเลยนะ

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะเดินตามเข้าไป

เจิ้งซินซินสวมนาฬิกาลงบนข้อมือ

ยกข้อมือขึ้นมาแล้วพิจารณาดูซ้ายขวา

มันดูสวยมากจริงๆ

"ชอบนาฬิกาเรือนนี้ไหม?"

เจิ้งซินซินที่กำลังมึนงงอดไม่ได้ที่จะพยักหน้า

เย่ชิงตบมือลงบนเคาน์เตอร์

"พนักงานครับ คิดเงินด้วย"

ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่มีใครตั้งตัวทัน

เย่ชิงก็ใช้เงินไปอีกสองแสนแปดหมื่นกว่าหยวน

จนกระทั่งเดินออกจากร้าน เจิ้งซินซินก็ยังรู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน

เธอมองดูนาฬิการาคาแพงหูฉี่บนข้อมือ

รู้สึกว่าทุกอย่างมันช่างเหลือเชื่อไปหมด

"นี่มัน..."

กลุ่มหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน

ทั้งตกตะลึงและอิจฉา

พวกเธอเรียกรถแท็กซี่และเดินทางกลับไปที่มหาวิทยาลัย

จนกระทั่งกลับมาถึงหอพัก

หัวใจของอวิ๋นจื่อโหรวก็ยังไม่สงบลง

เธอมองดูตุ๊กตา LV ในมือตัวเองแล้วรู้สึกขัดหูขัดตาเหลือเกิน

นี่คือของที่ระลึกจากร้าน LV

พวกเธอทั้งสามคนต่างก็ได้กันคนละตัว

ต้องรู้ก่อนว่าของที่ระลึกแบบนี้ถ้าเอาไปขายแยก

ก็ขายได้ตั้งสามสี่พันหยวนเลยนะ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน

เธอจะต้องเอาไปอวดและโพสต์ลงโมเมนต์วีแชตอย่างแน่นอน แต่ทว่าวันนี้...

เธอกลับไม่มีความสนใจใดๆ เลย

ลองคำนวณดูอย่างละเอียดแล้ว

วันนี้เย่ชิงใช้จ่ายไปมากกว่าห้าแสนห้าหมื่นหยวน

"ซี้ด..."

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก

"นี่มัน..."

นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

เงินห้าแสนห้าหมื่นหยวนมันคืออะไรกันแน่?

ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่เย่ชิงใช้เงินก็ดูเหมือนกับการซื้อน้ำแร่ขวดเดียวจริงๆ

บางทีเงินสำหรับเขาก็คงเป็นแค่ตัวเลขชุดหนึ่งเท่านั้น

อวิ๋นจื่อโหรวรู้สึกเพียงแค่ว่าใบหน้าของตัวเองเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา

ในใจของเธอมั่นใจเป็นอย่างยิ่ง

เย่ชิงคนนี้คือเศรษฐี แถมยังเป็นเศรษฐีตัวจริงเสียงจริงอีกด้วย

เดิมทีเธอคิดว่าทรัพย์สินของเย่ชิงอาจจะมีแค่ห้าล้านหยวน แต่ทว่า

ตอนนี้ดูแล้วอย่างน้อยก็น่าจะเกินสิบล้านไปแล้ว

อวิ๋นจื่อโหรวมองดูเจิ้งซินซิน

ที่กำลังสับเปลี่ยนชุดเดรสทั้งสองชุดของเธอไปมาอย่างไม่หยุดหย่อน

มองดูเพื่อนร่วมห้องอีกสองคนที่เหลือเดินวนเวียนอยู่รอบๆ เจิ้งซินซิน

ในใจของเธอก็รู้สึกขมขื่นเป็นอย่างมาก