บทที่ 12 ซื้อชุดนี้ได้ไหม?

[ติงต่อง! ตรวจพบว่าโฮสต์ใช้จ่ายเงินเพื่อเจิ้งซินซินไปหกหมื่นสี่พันหยวน กระตุ้นระบบคืนเงินสิบเท่า]

[คืนเงินหกแสนสี่หมื่นหยวน]

[บัตรธนาคารของคุณมียอดเงินโอนเข้า 640,000 หยวน ยอดเงินคงเหลือ 1,460,000 หยวน...]

มุมปากของเย่ชิงอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา

ทะลุหนึ่งล้านไปอย่างรวดเร็วขนาดนี้

นี่มันง่ายยิ่งกว่าดื่มน้ำเสียอีก

[ติงต่อง ตรวจพบว่าสินทรัพย์ของโฮสต์มีมากกว่าหนึ่งล้านหยวน]

[กระตุ้นรางวัลจากระบบ]

[ได้รับรางวัล: ยาชำระไขกระดูกหนึ่งเม็ด]

"ยาชำระไขกระดูกเหรอ?"

นี่มันยาลูกกลอนในโลกแห่งจอมยุทธ์ไม่ใช่หรือไง?

"ได้ยินมาว่ายาชำระไขกระดูกนี้สามารถผลัดเปลี่ยนเส้นเอ็นและไขกระดูก ปรับปรุงโครงสร้างร่างกาย ขับของเสียออกจากร่างกาย และยกระดับสมรรถภาพทางกายได้"

"ฮ่าๆ... ของดี ของดีจริงๆ"

แต่สภาพแวดล้อมในตอนนี้ยังไม่เหมาะที่จะกินมันลงไป

เย่ชิงข่มความตื่นเต้นในใจเอาไว้

"ระบบนี่สุดยอดจริงๆ"

"ถ้าระบบยังคงให้รางวัลอย่างต่อเนื่องแบบนี้ ฉันก็กลายเป็นยอดฝีมือในยุทธภพได้เลยไม่ใช่หรือไง?"

หัวใจของเย่ชิงเต้นรัว

ผู้ชายทุกคนล้วนมีความฝันอยากเป็นจอมยุทธ์กันทั้งนั้น

ถ้าความฝันกลายเป็นจริงได้ก็คงจะดีไม่น้อย

"ว้าว เนื้อวากิวเนี่ยนุ่มอร่อยสุดๆ ไปเลย"

"นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันได้กินกุ้งมังกร"

"ไม่คิดเลยว่ามากินหม้อไฟจะได้กินกุ้งมังกรด้วย"

เฉิงอีนั่วก็เป็นสายกินตัวยงเหมือนกัน

เพียงแต่เธอรักษารูปร่างได้ค่อนข้างดีเท่านั้นเอง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับวัตถุดิบอันล้ำค่าและประณีตเหล่านี้ หญิงสาวทุกคนต่างก็ตาลุกวาว

เมื่อเจิ้งซินซินเห็นวัตถุดิบเหล่านั้น

ก็อดไม่ได้ที่จะลอบกลืนน้ำลายลงคอ

พอนึกถึงรสชาติที่เคยกิน เธอก็เริ่มลงมือทันที

สภาพแวดล้อมที่งดงามบวกกับวัตถุดิบมากมายขนาดนี้

มันช่างทำให้รู้สึกเบิกบานใจเสียเหลือเกิน

หญิงสาวทั้งสี่คนอยู่ต่อหน้าเย่ชิง

แต่กลับไม่ห่วงภาพลักษณ์ เริ่มสวาปามกันอย่างเอร็ดอร่อย

เจิ้งซินซินรู้สึกว่าของพวกนี้แฟนของเธอเป็นคนสั่งทั้งหมด

ดังนั้นเธอจึงมีอาการหวงของกินอยู่บ้าง

ถึงขั้นที่ว่าวัตถุดิบที่ใส่ลงไปในหม้อยังสุกไม่ถึงหกส่วน

เธอก็คีบขึ้นมาใส่ปากเสียแล้ว

หญิงสาวคนอื่นๆ ก็ไม่ยอมน้อยหน้าเช่นกัน

เย่ชิงได้แต่มองดูด้วยความตกตะลึง

โดยเฉพาะอวิ๋นจื่อโหรวที่มีใบหน้าสะสวย

ก็ยังเข้ามาร่วมวงแย่งชิงด้วย

กลับไม่เหมือนกับหญิงงามผู้เย็นชาที่อยู่สูงส่งจนเอื้อมไม่ถึงอีกต่อไป แต่ดูมีชีวิตชีวาแบบคนธรรมดาทั่วไปมากขึ้น

เย่ชิงอดไม่ได้ที่จะมองเพิ่มอีกหลายแวบ

อวิ๋นจื่อโหรวปรายตามองมา

บังเอิญสบเข้ากับดวงตาของเย่ชิงพอดี

ตอนนี้ในปากของอวิ๋นจื่อโหรวยังคงเคี้ยวอาหารอยู่

เธอเผยรอยยิ้มเขินอายส่งให้เย่ชิงอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก

หัวใจของเย่ชิงพลันสั่นไหว

...

ตอนที่ทุกคนเดินออกจากร้านก็พากันอิ่มจนพุงกาง

มีเพียงเย่ชิงเท่านั้นที่กินไปน้อยมาก

อวิ๋นจื่อโหรวมองดูเย่ชิงกับเจิ้งซินซินที่เดินอยู่ด้านหน้า

"หรือว่าเย่ชิงคนนี้จะรวยจริงๆ กันนะ?"

แม้ว่าเธอจะไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่บูชาเงินทองเป็นพิเศษ

แต่ใครบ้างล่ะจะไม่ชอบเงิน?

ใครบ้างจะไม่ชอบหาแฟนที่ทั้งรวย

และรักตัวเอง?

เย่ชิงคนนี้ทั้งรวย

แถมยังดีกับเจิ้งซินซินที่หน้าตาแสนจะธรรมดาขนาดนี้

ไม่มีท่าทีหยิ่งยโสและอวดดีแบบพวกทายาทเศรษฐีรุ่นที่สองเลยแม้แต่น้อย

นี่แหละคือเป้าหมายของแฟนหนุ่มที่ดีที่สุดในใจเธอ

พอนึกถึงสายตาของเย่ชิงที่มองมาตอนกินข้าวเมื่อครู่นี้

ในใจของอวิ๋นจื่อโหรวก็เกิดความมั่นใจขึ้นมาเล็กน้อย

"ดูเหมือนว่าเย่ชิงคนนี้ก็สนใจฉันอยู่ไม่น้อยเลยนะ"

อวิ๋นจื่อโหรวคิดว่าตัวเองก็มีเสน่ห์มากพอตัว

แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่าบททดสอบสำหรับผู้ชายคนนี้ยังไม่จบลง

ถึงแม้เขาจะยอมจ่ายเงินกว่าหกหมื่นหยวนเพื่อเลี้ยงข้าวพวกเธอ

แต่นั่นก็แค่พิสูจน์ได้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นแค่เศรษฐีหน้าใหม่ระดับล่างเท่านั้น

หรือบางทีเขาอาจจะแค่แกล้งทำเป็นรวย

โดยยอมทุ่มเงินเก็บที่มีอยู่ทั้งหมดไปจนเกลี้ยงก็เป็นได้

สิ่งนี้ไม่ได้บ่งบอกเลยว่าเย่ชิงเป็นคนรวยจริงๆ

ทุกคนลงมาถึงชั้นสาม

เย่ชิงกำลังครุ่นคิดอยู่ในใจว่าถ้ากลับไปแล้วกินยาชำระไขกระดูกเม็ดนั้นลงไป

ร่างกายจะมีปฏิกิริยาอย่างไรบ้างนะ?

เฉิงอีนั่วเริ่มทำท่าทางตื่นเต้นตกใจอีกครั้ง

"ว้าว นี่มันร้านช็อป LV นี่นา"

"ซินซิน พวกเราเข้าไปดูกันเถอะ"

เฉิงอีนั่วเดินไปข้างๆ เจิ้งซินซิน

แล้วเขย่าแขนของเธอไปมาเพื่อออดอ้อน

เจิ้งซินซินก็เคยได้ยินชื่อแบรนด์นี้มาเหมือนกัน

เมื่อก่อนตอนที่มาที่นี่

เธอมักจะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นสินค้าแบรนด์เนมหรูหราพวกนี้อยู่เสมอ

เพราะเธอรู้ดีถึงฐานะทางการเงินของบ้านตัวเอง

ชาตินี้เธอคงไม่มีปัญญาซื้อได้หรอก

หรือควรจะพูดว่า ต่อให้มีปัญญาซื้อ

เธอก็คงทำใจยอมเสียเงินมากมายขนาดนั้น

ไปกับสินค้าฟุ่มเฟือยพวกนี้ไม่ได้หรอก

ขณะที่เจิ้งซินซินกำลังลังเล

เฉิงอีนั่วก็ดึงมือของเธอแล้วลากเข้าไปข้างในทันที

เย่ชิงได้สติกลับมา

ก็พบว่ากลุ่มหญิงสาวได้กรูเข้าไปในร้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เขาส่ายหน้าแล้วเดินตามเข้าไป

"นี่ก็เป็นสถานที่ที่ดีในการผลาญเงินเหมือนกันนะ"

ตอนที่เฉิงอีนั่วเดินเข้าไปในร้าน เธอแกล้งทำเป็นปรายตามองเย่ชิงอย่างไม่ตั้งใจ

แล้วก็พบว่าหมอนั่นไม่มีท่าทีหน้าแดงหรือใจเต้นแรงเลยสักนิด ดูไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลย

เธอแค่อยากจะดูว่าหมอนี่เป็นเศรษฐีจอมปลอมหรือเปล่า

กลุ่มหญิงสาวเริ่มเลือกดูของกันในร้าน

โดยเฉพาะเฉิงอีนั่วที่คอยช่วยเจิ้งซินซินเลือกทั้งเสื้อผ้า กระเป๋า และรองเท้าอย่างไม่ขาดสาย

พนักงานขายเองก็คอยให้บริการอย่างกระตือรือร้น

เธอรู้สึกว่าหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งที่หน้าตาสะสวยคนนั้นน่าจะเป็นตัวเอกของงาน

จึงอยากจะเชิญชวนให้อวิ๋นจื่อโหรวไปลองสวมดู

"คุณผู้หญิงคะ นี่คือชุดเดรสคอลเลกชันใหม่ล่าสุดของทางร้านเราค่ะ"

"มันเหมาะกับบุคลิกของคุณมากๆ เลยนะคะ"

"อยากจะลองสวมดูหน่อยไหมคะ?"

อวิ๋นจื่อโหรวชะงักไป

เธอแค่เดินตามเข้ามาตามสัญชาตญาณเท่านั้น

เมื่อครู่นี้เธอแอบดูป้ายราคาของชุดเดรสตัวนั้นมาแล้ว

"สามหมื่นหกพันหยวน"

"นี่มัน..."

ของดีย่อมดูแตกต่างออกไปจริงๆ

เพียงแค่มองแวบเดียว เธอก็ถูกใจชุดเดรสตัวนี้เข้าเสียแล้ว

แต่ทว่าเธอไม่มีเงินมากขนาดนั้น

เธออดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองไปยังเย่ชิง

บางทีในบรรดาคนที่อยู่ที่นี่ คงมีแค่เย่ชิงเท่านั้นที่สามารถซื้อได้

แต่เธอจะใช้สถานะอะไรมาให้เย่ชิงซื้อให้ล่ะ

แถมยังต้องมาทำต่อหน้าแฟนสาวของเขาอีก นี่มันเป็นไปไม่ได้เลย

ใบหน้าของอวิ๋นจื่อโหรวแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย เธอส่ายหน้าปฏิเสธ

"ช่างมันเถอะค่ะ"

พนักงานขายรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

เจิ้งซินซินเดินเข้ามา

มองชุดเดรสตัวนั้นด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

"เย่ชิง ฉันขอลองชุดกระโปรงตัวนี้ดูหน่อยได้ไหม?"

เธอไม่ได้หันไปถามพนักงานขาย

เย่ชิงที่ยืนอยู่ข้างๆ พยักหน้ารับ

"ไม่มีปัญหา"

เจิ้งซินซินถือชุดกระโปรงเดินเข้าไปในห้องลองเสื้อด้วยความดีใจ

สีหน้าของอวิ๋นจื่อโหรวดูแย่มาก

นี่คือชุดที่เธอหมายตาเอาไว้

แต่เป็นเพราะเธอไม่มีปัญญาซื้อ จึงโดนคนอื่นแย่งไปเสียแล้ว

ในใจของเธอรู้สึกท้อแท้ขึ้นมาวูบหนึ่ง

ผ่านไปไม่นาน เจิ้งซินซินก็เดินออกมา

เย่ชิงถึงกับตาเป็นประกายขึ้นมา

ผู้หญิงคนนี้แม้จะดูอวบอ้วนไปสักหน่อย แต่ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง

ชุดเดรสที่ตัดเย็บอย่างประณีตขนาดนี้

พอมาอยู่บนตัวเธอก็ช่วยเพิ่มบุคลิกอันโดดเด่นขึ้นมาได้จริงๆ

เพียงแต่ที่น่าเสียดายคือมันเผยให้เห็นรูปร่างของเธอจนหมดเปลือก

ทำให้ดูไม่ค่อยเข้ากันเท่าไหร่นัก

เจิ้งซินซินไม่ได้รู้สึกตัวเลย

เธอยืนอยู่หน้ากระจกและรู้สึกเพียงแค่ว่าชุดตัวนี้

มันดูดีกว่าเสื้อผ้าทั้งหมดที่เธอเคยมีมา

"เย่ชิง ฉันซื้อชุดนี้ได้ไหม?"

กลุ่มหญิงสาวต่างพากันหันขวับไปจ้องมองเย่ชิงเป็นตาเดียว

พวกเธออยากจะเห็นว่าเย่ชิงจะแสดงสีหน้าแบบไหนออกมากันแน่

และอยากจะดูว่าเย่ชิงจะยอมซื้อให้หรือไม่

เย่ชิงส่ายหน้า

"มันดูไม่ค่อยเข้ากันเท่าไหร่นะ"

อวิ๋นจื่อโหรวชะงักไปเล็กน้อย

หรือว่าเย่ชิงคนนี้จะไม่มีเงินแล้วงั้นเหรอ?

ทว่าคำพูดต่อมาของเย่ชิง กลับทำให้ทุกคนคลายความสงสัยลงไป