บทที่ 4 โอกุระ มิโอะ: "มาเป็นนางแบบกันเถอะ!"

บทที่ 4 โอกุระ มิโอะ: "มาเป็นนางแบบกันเถอะ!"

ร้านโอกุระเป็นร้านขายเสื้อผ้าที่ดีที่สุดในเมืองอินาซึมะ เรื่องนี้เธอจำได้แม่นยำตั้งแต่ตอนที่ทำเควสต์เนื้อเรื่องของคามิซาโตะ อายากะ ในโลกก่อน

เธอจำเป็นต้องสอบถามราคาค่าซ่อมแซมชุดกิโมโนตัวนี้ และทันทีที่เธอมีเงินพอ เธอจะรีบนำมันมาซ่อมในทันที

เรียวกิ ชิกิ บรรจุชุดกิโมโนลงในถุงอย่างระมัดระวัง โดยหวังว่าเจ้าของร้านโอกุระจะสามารถช่วยชุบชีวิตเสื้อผ้าของเธอขึ้นมาใหม่ได้

"ยินดีต้อนรับสู่ร้านโอกุระค่ะ มีอะไรให้ฉันรับใช้ไหมคะ" โอกุระ มิโอะ เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

"ข้าอยากจะสอบถามว่า ที่นี่มีบริการรับซ่อมแซมเสื้อผ้าหรือไม่"

"แน่นอนค่ะ! ฉันรับประกันได้เลยว่าขอเพียงไม่ใช่เครื่องแต่งกายของพวกชาวต่างชาติ ร้านโอกุระซ่อมได้ทุกชุดค่ะ!"

"เช่นนั้นรบกวนท่านช่วยตรวจดูชุดนี้หน่อย ว่าต้องใช้ค่าใช้จ่ายเท่าใดในการซ่อมแซม"

เมื่อเรียวกิ ชิกิ หยิบชุดกิโมโนออกจากถุงแล้ววางลงบนโต๊ะ ดวงตาของโอกุระ มิโอะ ก็พลันเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ หากเธอตาไม่ฝาด เนื้อผ้าของกิโมโนตัวนี้คือผ้าไหมใช่ไหม?

ตั้งแต่แรกเห็นหญิงสาวคนนี้ เธอรู้สึกได้ทันทีว่าอีกฝ่ายมีบรรยากาศรอบตัวที่พิเศษไม่เหมือนใคร และไม่คาดคิดเลยว่านางจะเป็นคุณหนูจากตระกูลที่มั่งคั่งจริงๆ

เนื่องจากการประกาศใช้คำสั่งปิดประเทศ สินค้าที่นำเข้ามาจากต่างแดนจึงมีราคาแพงหูฉี่ โดยเฉพาะผ้าไหม ซึ่งนับเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยอยู่แล้วในยามนี้

โอกุระ มิโอะ หยิบกิโมโนขึ้นมาพินิจพิจารณาอย่างละเอียด มันเป็นกิโมโนแบบแขนยาวปานกลาง ทว่ามีรายละเอียดบางจุดที่แตกต่างไปจากชุดที่เธอคุ้นเคย และยังมีตราประจำตระกูลที่เธอไม่เคยพบเห็นมาก่อนอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม เรื่องตราประจำตระกูลนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ สิ่งสำคัญคือชุดกิโมโนแขนยาวปานกลางเนื้อดีตัวนี้ กลับต้องมาสูญเสียความงดงามไปเพราะรอยฉีกขาดเป็นรูโหว่บริเวณหน้าอก

"คุณลูกค้าช่างไม่ระวังเอาเสียเลยนะคะ ถึงได้ทำมันขาดเป็นรูใหญ่ขนาดนี้"

"สามารถซ่อมแซมได้หรือไม่"

"เอ่อ... ซ่อมได้ค่ะ แต่เนื่องจากมันทำมาจากผ้าไหม ราคาค่าซ่อมจึงค่อนข้างที่จะ..."

"ขอเพียงซ่อมแซมให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ก็พอ ท่านบอกราคามาเถอะ แล้วเมื่อข้ามีเงินครบเมื่อใดจะนำมาให้ทันที"

"สองแสนโมราค่ะ"

เรียวกิ ชิกิ ถึงกับยืนอึ้งไปเล็กน้อย เธอคิดว่าตนเองหูฝาดไป—สองแสนโมราอย่างนั้นหรือ? มันต้องแพงหูฉี่ขนาดนี้เลยหรืออย่างไร?

ยามที่อยู่บนโลกมนุษย์ การซ่อมแซมเสื้อผ้าสักชิ้นอย่างมากก็เสียเงินแค่ไม่กี่ร้อยหยวน แต่ในดินแดนทีแวตแห่งนี้ กลับต้องจ่ายถึงสองแสนโมราในพริบตา?

แต่ถึงกระนั้นเธอก็ต้องยอมจ่าย! เพราะเธอมีสิ่งของติดตัวมาจากโลกก่อนเพียงสองชิ้นเท่านั้น คือเสื้อผ้าชุดนี้กับชานมที่เธอโยนทิ้งไปตั้งแต่ตอนแรกเริ่ม

เพื่อที่จะซ่อมแซมชุดนี้ ต่อให้ต้องจ่ายสี่แสนโมราเธอก็ยอมนับประสาอะไรกับเงินสองแสน

แน่นอนว่าตามมารยาทแล้ว เธอยังคงต้องต่อรองราคาเสียหน่อย

"จะว่าไป ลดราคาลงกว่านี้อีกสักหน่อยได้หรือไม่? เงินสองแสนโมรานี้มากพอที่จะทำให้ข้าซื้อชุดใหม่บนชั้นวางนั้นได้ถึงสามชุดเลยนะ"

เรียวกิ ชิกิ เอ่ยพลางเหลือบสายตาไปมองเสื้อผ้าบนชั้นวางที่ติดป้ายราคา 68,888 โมราเอาไว้ ซึ่งสิ่งนี้ทำให้เธอมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมในการเจรจาต่อรองเพื่อกดราคาลงมา

"คุณลูกค้าคะ นี่มันคือผ้าไหมนะคะ ภายใต้คำสั่งปิดประเทศเช่นนี้ สิ่งทอที่สามารถนำเข้ามาได้จากหลี่เยว่เพียงแห่งเดียว ย่อมไม่มีทางที่จะราคาถูกได้หรอกค่ะ"

โอกุระ มิโอะ ส่ายหน้าอย่างจนใจ เธอไม่ได้โก่งราคาเกินจริงเลยแม้แต่น้อย แต่เป็นเพราะผ้าไหมมีราคาสูงลิบลิ่วเช่นนี้จริงๆ

เมื่อได้ยินดังนั้น เรียวกิ ชิกิ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอไม่คาดคิดเลยว่าคำสั่งปิดประเทศจะทำให้ค่าครองชีพในอินาซึมะพุ่งสูงจนน่ากลัวขนาดนี้

"ลดไม่ได้มากกว่านี้แล้วจริงๆ หรือ"

"เฮ้อ... เอาอย่างนี้ดีไหมคะ? ฉันสามารถลดราคาให้คุณได้ห้าหมื่นโมรา คิดเพียงแค่ค่าผ้าที่เป็นต้นทุนเท่านั้น แต่มีข้อแม้ว่าคุณต้องช่วยอะไรฉันสักอย่างหนึ่ง ตกลงไหมคะ?" โอกุระ มิโอะ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเสนอขึ้น

"โอ้? ลองว่ามาซิ" เรียวกิ ชิกิเริ่มเกิดความสนใจ การประหยัดเงินไปได้ถึงห้าหมื่นโมราเพื่อแลกกับการช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ นับเป็นเรื่องที่รับได้ ขอเพียงไม่ใช่เรื่องที่เกินขอบเขตจนเกินไป

"เรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะ... เพราะคำสั่งปิดประเทศขององค์โชกุน ทำให้ความต้องการในการจับจ่ายซื้อของของประชาชนลดลงไปมาก ช่วงนี้ร้านโอกุระจึงแทบจะขายเสื้อผ้าไม่ได้เลยค่ะ"

โอกุระ มิโอะ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย อาชีพของเธอคือการตัดเย็บและขายเสื้อผ้า เมื่อขายของไม่ได้เช่นนี้ ย่อมต้องรู้สึกทุกข์ใจเป็นธรรมดา

"ทว่า ฉันเพิ่งจะค้นพบหนทางที่จะเปลี่ยนวิกฤตนี้ได้ค่ะ เมื่อไม่กี่วันก่อน มีกล้องถ่ายรูป รุ่นใหม่ล่าสุดจากฟอนเทนส่งมาถึงอินาซึมะ ฉันจึงอยากจะหาหญิงสาวที่งดงามและมีบรรยากาศรอบตัวที่โดดเด่นมาเป็นนางแบบให้สักหน่อย"

"แต่ฉันพยายามมองหามาหลายวันแล้วก็ยังไม่พบใครที่เหมาะสมเลยค่ะ บางคนก็มีฐานะที่ไม่เหมาะสม หรือบางคนก็มีบรรยากาศรอบตัวที่ไม่เข้ากับชุด"

"แต่คุณลูกค้าแตกต่างออกไปค่ะ ไม่เพียงแต่ใบหน้าของท่านจะงดงามหมดจดเท่านั้น ทว่าบรรยากาศอันเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวท่านยังแฝงไปด้วยความสูงศักดิ์อีกด้วย หากท่านยอมมาเป็นนางแบบให้ รับรองว่าจะต้องทำให้ผู้คนอยากกลับมาซื้อเสื้อผ้ากันอีกครั้งแน่นอนค่ะ"

"ท่านเพียงแค่เปลี่ยนชุด แล้วหันไปส่งยิ้มให้กล้องถ่ายรูปเท่านั้น เพื่อเป็นสิ่งตอบแทน ฉันจะละเว้นค่าซ่อมแซมชุดให้ห้าหมื่นโมราค่ะ"

เรียวกิ ชิกิ นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเอ่ยถามว่า "ถ่ายเพียงแค่ภาพเดียวก็พอใช่ไหม"

"ถูกต้องค่ะ" โอกุระ มิโอะ พยักหน้ายืนยัน

"เช่นนั้นหากข้าถ่ายสี่ภาพ ท่านจะยกเว้นค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้ข้าได้หรือไม่"

"เอ๋!?"

ในท้ายที่สุด หลังจากผ่านการเจรจาต่อรองอันยาวนาน ข้อเสนอถ่ายภาพสี่ภาพก็ได้ถูกเปลี่ยนเป็นการถ่ายแบบแฟชั่นเสื้อผ้ากิโมโนสี่ชุด โดยการถ่ายแบบแต่ละชุดจะจำกัดจำนวนภาพสูงสุดไม่เกินเก้าภาพ และเพื่อเป็นสิ่งตอบแทน เรียวกิ ชิกิ จะได้รับเงินรางวัลทั้งหมดสามแสนโมรา

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ หลังจากหักค่าซ่อมแซมชุดจำนวนสองแสนโมราออกไปแล้ว เธอจะยังมีเงินเหลือเก็บกระเป๋าอีกหนึ่งแสนโมราเลยทีเดียว

"ถ้าอย่างนั้น สัญญาข้อตกลงนี้เป็นอันสิ้นสุดนะคะ ถึงแม้ที่นี่จะไม่ใช่หลี่เยว่ แต่สิ่งทีเทพแห่งสัญญาองค์นั้นสร้างขึ้น ก็ถือเป็นหลักสากลที่ใช้ร่วมกันทั่วทั้งทีแวตค่ะ" โอกุระ มิโอะ กล่าว

"เรื่องนั้นข้าย่อมทราบดี ใครบ้างจะไม่รู้จักนามของเทพแห่งสัญญา เช่นนั้นข้าขอฝากเสื้อผ้าของข้าไว้ที่นี่ก็แล้วกัน แล้วพวกเราจะเริ่มถ่ายแบบกันเมื่อใด" เรียวกิ ชิกิ เอ่ยถาม

"รบกวนคุณลูกค้ากลับมาอีกครั้งในอีกหนึ่งสัปดาห์นะคะ ฉันจำเป็นต้องปรับแก้ขนาดของชุดให้เข้ากับสัดส่วนของคุณก่อน ซึ่งต้องใช้เวลาสักระยะหนึ่งค่ะ"

"ไม่มีปัญหา อีกหนึ่งสัปดาห์เจอกัน"

"ค่ะ อีกหนึ่งสัปดาห์เจอกันนะคะ"

หลังจากโบกมือลา เรียวกิ ชิกิ ก็เดินออกจากร้านโอกุระแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังต้นซากุระขนาดใหญ่บริเวณชานเมืองอินาซึมะ หวังว่าท่านลุงเทจิมะจะทำธุระส่วนตัวเสร็จสิ้นแล้วเช่นกัน

ย้อนกลับไปในช่วงเวลาที่ทั้งสองเพิ่งจะแยกย้ายกันไป ท่านลุงเทจิมะได้เดินทางมาถึงร้านขายแร่ที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในย่านฮานามิซากะ

ช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะร้านตีเหล็กอาเมโนมะช่างเขี้ยวลากดินเหลือกำไร หากต้องการจะสั่งทำดาบดีๆ สักเล่ม ผู้ซื้อจำเป็นต้องตระเตรียมก้อนแร่มาด้วยตนเอง ช่างเป็นกฎที่น่าเหลือเชื่อแท้ๆ

หลังจากเลือกซื้อแร่เหล็กขาวและแร่อเมทิสต์คุณภาพดีมาได้จำนวนหนึ่ง ท่านลุงเทจิมะก็เดินทางมาถึงร้านตีเหล็กอาเมโนมะ

"ไม่เจอกันนานเลยนะสหายเก่า วันนี้ข้าคงไม่มีเวลามานั่งคุยสารทุกข์สุกดิบอะไรมากมาย ข้าอยากจะรบกวนให้เจ้าช่วยตีดาบให้ข้าสักเล่ม" เทจิมะเอ่ยขึ้น

"โอ้? ดาบของเจ้าหักแล้วอย่างนั้นรึ?" อาเมโนมะ โทโกะ เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

"เปล่าหรอก ข้าเพิ่งรับศิษย์มาคนหนึ่ง และดาบเล่มนี้ข้าตั้งใจจะมอบให้นาง"

"หายากนะเนี่ยที่คนอย่างเจ้าจะยอมรับศิษย์กับเขาด้วย กฎเดิมนะ ส่งมอบแร่มาให้ข้า แล้วอีกสามวันค่อยมาฮับดาบไป"

"ได้ อีกสักครู่ข้าจะพานางมาที่นี่ หากนางมีความต้องการพิเศษอะไรเกี่ยวกับดาบ นางจะได้บอกกับเจ้าด้วยตนเอง"

...

ภาพตัดกลับมายังเหตุการณ์ปัจจุบัน เรียวกิ ชิกิ เดินทางกลับมาถึงใต้ต้นซากุระ และถูกท่านลุงเทจิมะที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วพามุ่งตรงไปยังร้านตีเหล็กอาเมโนมะในทันที

"ในเมื่อเจ้าตั้งใจจะเรียนวิชาดาบจากข้า เจ้าจะฝึกฝนด้วยมือเปล่าได้อย่างไร ไม่ว่าเจ้าต้องการให้ดาบของเจ้าออกมาในรูปแบบไหน ก็บอกกับตาแก่โทโกะคนนั้นได้โดยตรงเลย"

"..."

เมื่อได้ยินสรรพนามที่ใช้เรียกขาน เรียวกิ ชิกิ ก็ทราบได้ทันทีว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนต้องแน่นแฟ้นมากอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นคงไม่เรียกกันว่าตาแก่เช่นนี้หรอก

"แม่นางคนนี้สินะ"

เมื่ออาเมโนมะ โทโกะ ได้เห็นหญิงสาวที่เดินเคียงคู่มากับท่านลุงเทจิมะ สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที ในฐานะช่างตีดาบ เขาเคยพบเจอผู้ใช้ดาบมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีใครที่ให้ความรู้สึกแปลกประหลาดเท่ากับหญิงสาวตรงหน้าคนนี้เลย

มนุษย์ทุกคนล้วนมีลักษณะเด่นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว และลักษณะเด่นเหล่านั้นจะเป็นสิ่งชักนำให้พวกเขาได้รับเนตรแห่งเทพในธาตุที่แตกต่างกันออกไป