(✓) EP 16: พวกกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา

(✓) EP 16: พวกกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา

“โอย คุณพระช่วย ฝีปากของหลี่อี๋เหนียงช่างคมคายขึ้นทุกวัน” อู๋มามาแอบฟังคำโต้เถียงของหลี่อี๋เหนียงอย่างตั้งใจ “คำพูดของหลี่อี๋เหนียงทำเอาจ้าวซื่อและพวกนางถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว”

ฮูหยินกั๋วกงคลี่ยิ้มบาง “บางเรื่องก็มีเพียงหลี่ซื่อเท่านั้นที่กล้าพูด” ในฐานะฮูหยินกั๋วกง นางย่อมไม่อาจลดตัวลงไปใช้วาจาเช่นนั้นได้

“เมื่อครู่หลี่อี๋เหนียงลงไม้ลงมือกับหวังซื่อจริงๆ แถมยังตบเสียแรงเชียวเจ้าค่ะ” เสียงตบหน้าดังก้องมาถึงห้องด้านหลัง พวกนางย่อมได้ยินชัดเจน

“หลี่ซื่อผู้นี้มักจะทำตัวดุดันหยาบคายอยู่เสมอ นี่มิใช่ครั้งแรกที่นางลงมือหรอก” ฮูหยินกั๋วกงลอบสะใจที่หวังอี๋เหนียงถูกตบ นางอยากจะสั่งสอนพวกอนุภรรยาจอมยั่วยวนเหล่านี้มานานแล้ว ทว่าการที่ฮูหยินกั๋วกงอย่างนางจะลดตัวลงไปตบตีพวกอนุภรรยา ย่อมเป็นการเสียเกียรติ

“สมควรโดนแล้วเจ้าค่ะ” อู๋มามาเห็นหวังอี๋เหนียงถูกตบก็รู้สึกสะใจยิ่งนัก แม้บางคราหลี่อี๋เหนียงจะดูต่ำช้าหยาบคาย ทว่าการกระทำของนางกลับทำให้ผู้คนรู้สึกสาแก่ใจ

“จงนำคำพูดของหยางซื่อไปกระจายให้ทั่ว ให้กั๋วกงและฮูหยินผู้เฒ่ารู้ว่าหยางซื่อไม่พอใจที่พวกเขาสั่งปลดบ่าวไพร่เหล่านั้น” ฮูหยินกั๋วกงชิงชังใบหน้าเย้ายวนของหยางซื่อเป็นที่สุด “และจงป่าวประกาศเรื่องที่หวังซื่อเยาะเย้ยอวิ๋นโจวให้กั๋วกงทราบด้วย” โอกาสดีที่จะกลั่นแกล้งพวกอนุภรรยาเช่นนี้ ฮูหยินกั๋วกงมีหรือจะยอมปล่อยผ่าน

“บ่าวจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” อู๋มามาเองก็ปรารถนาจะเห็นพวกอนุภรรยาที่ไม่เจียมตัวเหล่านี้พบกับความวิบัติ

ไม่นาน ข่าวลือก็ลอยไปถึงเรือนหรงโซ่ว ฮูหยินผู้เฒ่าใบหน้าทะมึนทึง สบถด่า “ช่างเป็นพวกต่ำต้อยไร้ค่าเสียจริง”

“หยางอี๋เหนียงช่างเหิมเกริมนัก กล้าวิพากษ์วิจารณ์การตัดสินใจของท่านและกั๋วกงเชียวหรือ!” หยวนยางรู้ดีว่าหยางอี๋เหนียงกล่าวเช่นนั้นเพื่อเล่นงานหลี่อี๋เหนียง ทว่านางก็ไม่ควรแสดงความเห็นอกเห็นใจพวกบ่าวไพร่ที่ทำลายกฎของจวน “การที่หยางอี๋เหนียงเห็นใจบ่าวไพร่เหล่านั้น มิเท่ากับหาว่าท่านและกั๋วกงไร้ความเมตตาหรอกหรือเจ้าคะ”

หยวนยางมิได้เข้าข้างหลี่อี๋เหนียง นางเป็นเพียงสาวใช้คนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่า ย่อมต้องภักดีต่อฮูหยินผู้เฒ่าเท่านั้น เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเห็นพ้องกับกั๋วกงว่าควรขับไลบ่าวไพร่เหล่านั้น นางก็ย่อมเห็นด้วย นอกจากนี้ การกระทำของบ่าวไพร่เหล่านั้นก็สมควรถูกลงโทษอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น อนุภรรยาต่ำต้อยผู้หนึ่ง มีสิทธิ์อันใดมาวิพากษ์วิจารณ์การตัดสินใจของกั๋วกงและฮูหยินผู้เฒ่า นี่ถือเป็นการหมิ่นเกียรติเบื้องบนอย่างร้ายแรง

“ฮูหยินผู้เฒ่า นางเป็นเพียงอนุภรรยาต่ำต้อย กลับกล้ากำแหงถึงเพียงนี้ ต้องลงโทษให้หลาบจำนะเจ้าคะ!”

“ดูท่ากั๋วกงจะโปรดปรานนางจนเคยตัวเสียแล้ว” แม้หยางซื่อจะมีเจตนาแอบแฝง ทว่าลึกๆ แล้วนางคงคิดเช่นนั้นจริงๆ “ส่วนหวังซื่อนั้น ให้พวกนางคัดลอกกฎของจวนกั๋วกงสักร้อยจบก็แล้วกัน”

“รับคำสั่งเจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่า”

“เจี่ยงซื่อช่างไร้ความสามารถ แค่อนุภรรยาไม่กี่คนยังจัดการไม่ได้” ฮูหยินผู้เฒ่าเอือมระอาฮูหยินกั๋วกงคนปัจจุบันยิ่งนัก “เทียบกับพี่สาวของนางแล้ว ช่างห่างชั้นกันเหลือเกิน”

หยวนยางไม่กล้าวิพากษ์วิจารณ์ฮูหยินกั๋วกง

“ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงบุตรอนุ” ฮูหยินผู้เฒ่าส่ายหน้า “หากมิใช่เพราะกั๋วกงสูญเสียภรรยาเอกไปถึงสองคนติดต่อกัน ก็คงไม่ให้นางแต่งเข้ามาหรอก” หลังจากฮูหยินคนที่สองเสียชีวิต กั๋วกงก็ถูกตราหน้าว่าเป็นชายกินเมีย บรรดาขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในเมืองหลวงต่างก็ไม่กล้ายกบุตรสาวให้ เพราะเกรงว่าจะต้องมาตายตกตามกัน

“ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านตั้งมาตรฐานไว้สูงเกินไปต่างหากเจ้าค่ะ” ในสายตาฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินคนที่สองย่อมดีที่สุดเสมอ

“ดูนางสิ แค่อนุภรรยายังคุมไม่อยู่ สู้หลี่ซื่อก็ยังไม่ได้” ฮูหยินผู้เฒ่าไม่พอใจฮูหยินกั๋วกงคนปัจจุบันเอาเสียเลย “วันๆ เอาแต่วางท่าเป็นฮูหยินกั๋วกงจวนกั๋วกง เกรงว่าผู้อื่นจะไม่รู้กระมัง”

“ฮูหยินผู้เฒ่า มิใช่ทุกคนจะเพียบพร้อมดั่งเซวียฮูหยินนะเจ้าคะ” เซวียฮูหยินคือภรรยาเอกคนที่สองของกั๋วกง และเป็นสะใภ้คนโปรดของฮูหยินผู้เฒ่า

“ใช่แล้ว มิใช่ทุกคนจะเป็นดั่งหมิ่นเอ๋อร์” เมื่อหวนนึกถึงลูกสะใภ้คนที่สอง แววตาของฮูหยินผู้เฒ่าก็หม่นหมองลง “หมิ่นเอ๋อร์คือความหวังที่จะกอบกู้จวนเว่ยกั๋วกงให้กลับมาเจริญรุ่งเรืองอีกครั้ง แต่อนิจจานางกลับอายุสั้น...” เพียงแค่คิดว่าสะใภ้คนโปรดจากไปก่อนวัยอันควร ฮูหยินผู้เฒ่าก็ปวดร้าวใจยิ่งนัก

“หากตอนนั้นนางไม่ยังเด็กเกินไป คงได้เป็นภรรยาเอกคนแรกของกั๋วกงไปแล้ว” ดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าแดงก่ำ “อุตส่าห์เฝ้ารอจนนางเติบใหญ่ถึงวัยปักปิ่น ได้ตบแต่งเข้ามาอยู่ในจวนกั๋วกง ทว่านางกลับ...”

หยวนยางเห็นฮูหยินผู้เฒ่าเศร้าโศก จึงรีบปลอบประโลม “ฮูหยินผู้เฒ่า เซวียฮูหยินยังเหลือฝาแฝดชายหญิงไว้ให้ท่านเชยชมนะเจ้าคะ ท่านอย่าได้โศกเศร้าไปเลย”

“ใช่แล้ว อย่างน้อยก็ยังเหลือหลานชายหลานสาวไว้ให้ข้า” ทว่าหลานชายหลานสาวย่อมไม่อาจทดแทนหมิ่นเอ๋อร์ได้

“ฮูหยินผู้เฒ่า ประเดี๋ยวเหล่าคุณชายจะมาคารวะท่าน ท่านจะแสดงความเศร้าหมองให้พวกเขาเห็นมิได้นะเจ้าคะ มิเช่นนั้นพวกเขาคงจะพากันกังวลใจ”

“เจ้าพูดถูก” ฮูหยินผู้เฒ่ารีบเก็บซ่อนความโศกเศร้าอาดูรไว้ในใจ

ณ เรือนหลัก ฮูหยินกั๋วกงมิได้หลบอยู่หลังม่านเพื่อชมงิ้วอีกต่อไป นางปรากฏตัวต่อหน้าเหล่าอนุภรรยาแล้ว

นางโปรดปรานการได้เห็นเหล่าอนุภรรยาย่อกายคารวะนาง แม้พวกนางจะเป็นที่โปรดปรานเพียงใด ทว่าฐานะก็ยังคงเป็นเพียงอนุภรรยา จำต้องก้มหัวให้นางอยู่ดี

เมื่อเหล่าอนุภรรยาทำความเคารพเสร็จสิ้น ฮูหยินกั๋วกงก็ตีหน้าขรึม เอ่ยถึงเรื่องราวการขับไล่บ่าวไพร่เมื่อหลายวันก่อนอย่างยืดยาว นางเน้นย้ำถึงความสำคัญของกฎระเบียบในจวนเว่ยกั๋วกง กั๋วกงและฮูหยินผู้เฒ่าย่อมไม่ทนต่อผู้ใดที่บังอาจละเมิดกฎ

ขณะที่กล่าววาจา ฮูหยินกั๋วกงก็ปรายตามองหยางซื่อและหวังซื่อเป็นระยะ ก่อนจะสำทับว่าหากผู้ใดขัดข้องหมองใจต่อการตัดสินใจของกั๋วกงและฮูหยินผู้เฒ่า ย่อมถือเป็นการลบหลู่เบื้องบน

หยางซื่อและหวังซื่อตระหนักดีว่าฮูหยินกั๋วกงจงใจเสียดสีพวกนาง ในใจทั้งเคียดแค้น กังวล และหวาดกลัว

“บ่าวไพร่ที่ถูกปลดออกไปนั้น ล้วนเคยปรนนิบัติรับใช้พวกเจ้า ย่อมแสดงให้เห็นว่าพวกเจ้าหละหลวม ปล่อยให้บ่าวไพร่เหล่านั้นละเมิดกฎของจวน”

จ้าวซื่อและหยางซื่อลนลานผุดลุกขึ้น ปฏิเสธพัลวันว่าพวกนางหารู้เห็นเป็นใจต่อการกระทำอันเหิมเกริมของบ่าวไพร่เหล่านั้นไม่ พวกนางมิบังอาจให้ท้ายบ่าวไพร่ที่ไร้กฎระเบียบเช่นนั้นเป็นแน่

ฮูหยินกั๋วกงแค่นเสียงหยัน “ขอให้เป็นเช่นนั้นเถิด หากวันหน้าข้าได้ยินว่าบ่าวไพร่ของพวกเจ้าบังอาจกำแหง ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ละเมิดกฎของจวนอีก อย่าหาว่าข้าไร้ความปรานีก็แล้วกัน!”

หลี่อี๋เหนียง จ้าวซื่อ และอนุภรรยาคนอื่นๆ ต่างพากันประสานเสียง “ผู้น้อยมิกล้าเจ้าค่ะ!”

ฮูหยินกั๋วกงพึงพอใจในปฏิกิริยาของเหล่าอนุภรรยายิ่งนัก “ขอให้พวกเจ้าจำใส่ใจไว้ให้ดี!” สิ้นคำ นางก็หันไปมองบรรดาคุณหนู พร้อมเอ่ยเตือนพวกนางเช่นกัน

“ท่านแม่ ท่านคงยังไม่ทราบว่าในบรรดาบ่าวไพร่ที่ถูกขับไล่ออกไปนั้น มีบ่าวของน้องหกรวมอยู่ด้วยเจ้าค่ะ” ผู้ที่กล่าวขึ้นคือเว่ยจือฉี คุณหนูรองแห่งจวนกั๋วกง บุตรสาวของจ้าวซื่อ “อวิ๋นโจวคือสายเลือดเดียวกันกับน้องหก ทว่าบ่าวไพร่ของนางกลับกล้าเยาะเย้ยเขา ย่อมสะท้อนให้เห็นว่าน้องหกรังเกียจเดียดฉันท์น้องชายของตนเอง จึงเปิดโอกาสให้บ่าวไพร่ดูแคลนอวิ๋นโจวไปด้วย”

เว่ยจือหลานถลึงตาใส่เว่ยจือฉีอย่างเกรี้ยวกราด “เจ้าอย่ามากล่าวหาข้าส่งเดช ข้าหารู้ไม่ว่าพวกบ่าวสุนัขเหล่านั้นจะบังอาจเยาะเย้ยอวิ๋นโจว” อันที่จริง นางมักจะกล่าววาจาดูแคลนหลี่อี๋เหนียงและเว่ยอวิ๋นโจวต่อหน้าบ่าวไพร่เป็นประจำ

“เช่นนั้นหรือ ทว่าข้าเคยได้ยินกับหูว่าเจ้าบ่นรำคาญอวิ๋นโจวที่เอาแต่กินนี่นา” เว่ยจือฉีชิงชังเว่ยจือหลานมาแต่ไหนแต่ไร เป็นเพียงบุตรอนุแท้ๆ ทว่ากลับใฝ่ฝันอยากจะยกฐานะตนเองเป็นบุตรฮูหยินกั๋วกง

“น้องหลี่ ช่างเป็นบุตรสาวที่ประเสริฐยิ่งนัก” จ้าวอี๋เหนียงสบโอกาสเยาะเย้ยหลี่อี๋เหนียง “พี่สาวแท้ๆ กลับมาเยาะเย้ยน้องชายร่วมสายโลหิต ช่างรักใคร่กลมเกลียวกันเสียจริง”

หลี่อี๋เหนียงไม่คาดคิดมาก่อนว่าบ่าวไพร่ของบุตรสาวจะอยู่ในกลุ่มคนที่ถูกอัปเปหิออกไปด้วย ในใจนางทั้งเคียดแค้นและผิดหวัง ทว่านางก็พยายามข่มอารมณ์ไว้อย่างสุดความสามารถ

“พี่จ้าว บ่าวไพร่ที่ถูกอัปเปหิออกไปนั้น ก็มีคนของท่านรวมอยู่ด้วยมิใช่หรือ”

“ข้า...”

จ้าวซื่อเพิ่งจะอ้าปาก ฮูหยินกั๋วกงก็เอ่ยขัดขึ้นมา “หลานเจี่ยเอ๋อร์ วันหน้าจงอบรมสั่งสอนบ่าวไพร่ของเจ้าให้ดี”

เว่ยจือหลานใบหน้าแดงซ่านด้วยความอับอายและโกรธแค้น

“เจ้าค่ะ ท่านแม่” นางจดจำความแค้นครั้งนี้ไว้ในใจ วันหน้าจะต้องเอาคืนเว่ยจือฉีให้จงได้

“พวกเจ้าก็ต้องเข้มงวดกับบ่าวไพร่ของตนเองเช่นกัน”

“เจ้าค่ะ ท่านแม่”

“เอาล่ะ บัดนี้ตามข้าไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าที่เรือนหรงโซ่วเถิด”

ฮูหยินกั๋วกงเดินนำหน้าออกไป หลี่อี๋เหนียงจูงมือเว่ยอวิ๋นโจว จงใจชะลอฝีเท้าลงเพื่อรอเว่ยจือหลาน

เว่ยจือหลานพยายามทำเป็นมองไม่เห็นพวกนาง ทว่าหลี่อี๋เหนียงกลับคว้าข้อมือของนางไว้แน่น นัยน์ตาดุดันจ้องมองนาง “เจ้าช่างเป็นพี่สาวที่แสนดีของอวิ๋นโจว และเป็นบุตรสาวที่ประเสริฐของข้าจริงๆ!”

เว่ยจือหลานรู้สึกหนาวสั่นเมื่อสบตากับแววตาเย็นชาของหลี่อี๋เหนียง นางสูญเสียความเย่อหยิ่งที่มีมาตลอด “ข้าไม่ได้...”

“เจ้าทำอะไรลงไป เจ้าก็รู้ดีอยู่แก่ใจ!” หลี่อี๋เหนียงสะบัดมือเว่ยจือหลานอย่างแรง สบถด่าด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “พวกกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา!”

เว่ยจือหลานถูกด่าจนหน้าถอดสี สลับแดงสลับขาว นางขบกรามแน่น สองมือบีบเข้าหากันจนเล็บจิกเนื้อ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและชิงชัง