ตอนที่ 714 จอมยุทธ์ชุดม่วง

"ใครกัน!"

เมื่อมองตามเสียงไป ก็ปรากฏเงาร่างของชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเดินทอดน่องตรงมายังปลายถนนที่ไม่ไกลนัก

ทั้งสองสวมอาภรณ์สีม่วงดูลึกลับ ทว่าความเข้มอ่อนของสีเสื้อผ้าแตกต่างกันเล็กน้อย

ทั้งคู่สวมหน้ากากสีเงินปกปิดใบหน้าเอาไว้เช่นเดียวกัน

คนที่ลงมือใช้กระบี่เมื่อครู่คือเด็กสาวในชุดสีม่วง นางมีรูปร่างเพรียวระหง ท่วงท่าสง่างาม แผ่กลิ่นอายความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ราวกับว่าอากาศรอบด้านจับตัวเป็นน้ำแข็งเพียงเพราะการมีอยู่ของนาง ช่างดูโดดเด่นสะดุดตายิ่งนัก

ส่วนชายหนุ่มชุดม่วงยืนกอดอกด้วยท่าทีสบายๆ นัยน์ตาของเขาราวกับดวงดาวที่ทอประกายระยิบระยับในยามค่ำคืน ดูเกียจคร้านและไร้กฎเกณฑ์ ทว่ากลับแฝงความเย็นเยียบที่ยากจะสังเกตเห็นเอาไว้รางๆ

เหมยซวิ่นที่นั่งอยู่บนหลังม้าหรี่นัยน์ตาดุดันลงเล็กน้อย ริมฝีปากยกยิ้มทว่าแววตาไม่ยิ้มตาม พลางเอ่ยถามขึ้น

"พวกเจ้าเป็นใคร"

ชายชุดม่วงหัวเราะเบาๆ

"จอมยุทธ์ชุดม่วง"

พูดจบ เขาก็หันไปมองเด็กสาวข้างกาย แล้วเอ่ยถามเสียงเบา

"ถูกหรือไม่"

เด็กสาวสบตากับเขา ในใจรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง แต่ก็ตอบรับไป

"อืม"

มุมปากของเฟิงสิงเหยายกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เขาหันไปมองเหมยซวิ่นแล้วกล่าว

"ข้ากับภรรยามักจะผดุงคุณธรรมมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อเห็นเรื่องไม่เป็นธรรมกลางทาง ย่อมต้องชักกระบี่เข้าช่วยเหลือ"

แววตาของเหมยซวิ่นเย็นเยียบลงหลายส่วน

"พวกเจ้าคิดจะเป็นศัตรูกับขุนพลผู้นี้งั้นหรือ"

เฟิงสิงเหยาทอดถอนใจแผ่วเบา ราวกับอับจนหนทางเสียเต็มประดา

"เป็นพวกเจ้าต่างหากที่คิดจะเป็นศัตรูกับข้าและภรรยา"

เมื่อเหมยซวิ่นได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าก็พลันดำคล้ำลง เขารีบออกคำสั่งให้ทหารหลายนายเข้าไปจัดการกับทั้งสองทันที

ทว่าทหารเหล่านั้นยังไม่ทันได้เข้าใกล้ ก็ถูกพลังไร้รูปขุมหนึ่งกระแทกจนลอยกระเด็น ก่อนจะตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรง ตามมาด้วยกลิ่นอายพลังกดดันอันแข็งแกร่งไร้เทียมทานที่กวาดซัดครอบคลุมไปทั่วทั้งกองทัพในชั่วพริบตา

ตู้ม—!

เหล่าทหารราวกับถูกขุนเขาไท่ซานกดทับ ใบหน้าพลันซีดเผือด เหงื่อเย็นผุดพราย

แม้แต่แผ่นหลังก็ยังโค้งงอลงอย่างไม่อาจควบคุมได้

สีหน้าของเหมยซวิ่นเปลี่ยนไปอย่างตื่นตระหนก เขาสามารถสัมผัสได้ถึงพละกำลังอันแข็งแกร่งของอีกฝ่าย!

ทว่านี่ไม่ใช่พลังภูต!

แต่เป็น...

พลังปีศาจ!

เผ่าปีศาจมาปรากฏตัวอยู่ในแดนยมโลกได้อย่างไร!

เหมยซวิ่นเอ่ยถามด้วยความตกใจและสงสัย

"ตกลงพวกเจ้าเป็นใครกันแน่!"

"จอมยุทธ์ชุดม่วง"

เฟิงสิงเหยากระตุกยิ้มบางๆ

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมเปิดเผยตัวตน แววตาของเหมยซวิ่นก็ดำทะมึนลง เขากระโดดลงจากหลังม้าอย่างรวดเร็ว ในมือปรากฏทวนยาวเล่มหนึ่ง ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าหาเฟิงสิงเหยาและเฉิ่นเยียน

เฟิงสิงเหยาดึงเฉิ่นเยียนไปหลบด้านหลัง แล้วเอ่ยถามเสียงเบา

"จะให้ฆ่าเขาหรือไม่"

"ฆ่า"

เฉิ่นเยียนตอบกลับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

หลังจากได้รับคำตอบยืนยัน มุมปากของเฟิงสิงเหยาก็ยกขึ้นเล็กน้อย จากนั้นร่างของเขาก็ขยับวูบ หายตัวไปจากจุดเดิมในพริบตาราวกับภูตผี

วินาทีต่อมา ก็ได้ยินเสียงโลหะปะทะกันดังกังวานใส เฟิงสิงเหยาเข้าปะทะกับเหมยซวิ่นแล้ว

ขณะเดียวกัน เฉิ่นเยียนก็กวาดสายตามองไปรอบๆ เมื่อเห็นชาวบ้านหมู่บ้านโหยวที่กำลังตื่นตระหนกตกใจ นางก็เอ่ยเสียงเรียบ

"ไปจากที่นี่ซะ"

พอชาวบ้านได้ยินเช่นนั้น ในใจก็จุดประกายความหวังที่จะรอดชีวิตขึ้นมาทันที

พวกเขาพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน เตรียมอาศัยจังหวะชุลมุนหลบหนีไปจากสถานที่อันตรายแห่งนี้

ในตอนนั้นเอง เหล่าทหารของกองทัพก็ลงมือ

พวกเขาแกว่งดาบและกระบี่ในมือ เผยสีหน้าดุร้ายอำมหิต เห็นได้ชัดว่าต้องการสังหารชาวบ้านผู้บริสุทธิ์เหล่านี้ให้สิ้นซาก

ร่างของเฉิ่นเยียนขยับเพียงวูบเดียว ก็ไปปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าเหล่าทหาร นางตวัดกระบี่ยาวในมือ พลังภูตและปราณกระบี่ผสานเข้าด้วยกัน ส่งเสริมซึ่งกันและกัน ก่อเกิดเป็นคลื่นพลังอันแข็งแกร่งปะทุขึ้นอย่างกะทันหัน ก่อนจะพุ่งเข้ากระแทกใส่ทหารเหล่านั้นอย่างจัง

ตู้ม!

ชาวบ้านตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง พวกเขาไม่สนใจสิ่งใดอีก รีบสับเท้าวิ่งหนีสุดชีวิต

ส่วนโหยวชางก็ยื่นมือไปกระชากตัวโหยวหลีอย่างแรง หมายจะพานางหนีไป

โหยวหลีจำเฉิ่นเยียนและเฟิงสิงเหยาได้แล้ว นางตะโกนถามด้วยความไม่ยินยอม

"ใต้เท้าฉีเหยียนล่ะ ทำไมเขาถึงไม่มาด้วย!"

สิ้นคำกล่าวนั้น สายตาของทหารทั้งกองทัพก็เปลี่ยนไป ในใจเต็มไปด้วยความระแวดระวังและจิตสังหาร

ที่แท้ 'จอมยุทธ์ชุดม่วง' ก็มีความเกี่ยวข้องกับฉีเหยียนนี่เอง!

เหมยซวิ่นย่อมได้ยินเช่นกัน เขาแค่นเสียงเย็นชาทันที แล้วตะโกนสั่งการเสียงดังลั่น

"ค้นหาให้ทั่วบริเวณนี้ หาตัวฉีเหยียนออกมาให้ได้!"

สิ้นเสียงคำสั่ง ทหารต่างก็แยกย้ายกันออกไปค้นหาทันที

เฉิ่นเยียนตวัดสายตาอันเย็นชาไปมองโหยวหลี

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่เย็นเยียบเสียดกระดูกของเฉิ่นเยียน ใบหน้าของโหยวหลีก็พลันซีดเผือดลงทันตา ความหวาดกลัวที่ไม่อาจควบคุมได้พวยพุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ นางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างไม่รู้ตัว

เวลานี้ โหยวชางเองก็รู้ดีว่าโหยวหลีได้ก่อเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็โกรธจนหน้ามืด ท้ายที่สุดก็ไม่อาจควบคุมโทสะในใจได้อีกต่อไป จึงเงื้อมือขึ้น ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ตบหน้าโหยวหลีอย่างแรง

ได้ยินเพียงเสียง 'เพียะ' ดังสนั่น เสียงตบหน้านั้นช่างดังกังวานและแสบแก้วหูเหลือเกินในเวลานี้

โหยวหลียังไม่ทันได้ตอบสนองใดๆ ทั้งร่างก็ถูกตบจนเซถลา เดินโซเซไปด้านข้างหลายก้าวกว่าจะยืนทรงตัวได้ บนใบหน้าของนางปรากฏรอยนิ้วมือสีแดงสดห้ารอยอย่างชัดเจน ดูน่าตกใจยิ่งนัก

ความเจ็บปวดแสบร้อน ทำให้น้ำตาของนางร่วงหล่นลงมาในทันที

นางกุมแก้มที่บวมแดง เอ่ยถามด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

"ท่านปู่ ตบข้าทำไม"

"เจ้าหุบปาก!"

โหยวชางตาแดงก่ำ มีน้ำตารื้นอยู่รางๆ ร่างกายโซเซ เขาดุด่าด้วยความโกรธที่หลานสาวไม่เอาไหน

"เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีชาวบ้านกี่คนแล้วที่ต้องตายเพราะเจ้า!"

ร่างกายของโหยวหลีสั่นเทา น้ำตาคลอเบ้า ดูน่าสงสารยิ่งนัก

โหยวชางไม่สนใจอะไรอีก เขาดึงตัวนางวิ่งหนีไป

ส่วนเฉิ่นเยียนในเวลานี้ เพียงแค่ปรายตามองพวกเขาด้วยสายตาเรียบเฉย

หากไม่ได้รับการไหว้วานจากฉีเหยียน นางและเหยาคงไม่ย้อนกลับมาช่วยพวกเขาหรอก

เฉิ่นเยียนไม่อาจเปิดเผยพลังวิญญาณได้ จึงทำได้เพียงใช้พลังภูตรับมือกับทหารเหล่านี้

แม้ว่านางจะบ่มเพาะมาได้ระยะหนึ่งแล้ว แต่ระดับพลังภูตของนางเพิ่งจะอยู่ที่ระดับปรโลกขั้นสิบเท่านั้น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับทหารที่มีตบะอยู่ราวๆ ระดับปรโลกขั้นสามสิบถึงสี่สิบ นางย่อมไม่มีโอกาสชนะมากนัก

นางจึงอัญเชิญจี๋ออกมา

ตบะของจี๋บรรลุถึงระดับปรโลกขั้นหกสิบเจ็ดแล้ว

การรับมือกับทหารเหล่านี้ถือว่าง่ายดายเหลือเฟือ

ส่วนเฟิงสิงเหยาในเวลานี้ กระบี่ยาวในมือของเขาได้แทงทะลุร่างของเหมยซวิ่นไปแล้ว

เหมยซวิ่นส่งเสียงร้องอู้อี้ด้วยความเจ็บปวด หมายจะเหวี่ยงทวนยาวเพื่อตอบโต้

เฟิงสิงเหยาที่สวมหน้ากากสีเงินอยู่ น้ำเสียงของเขาดังทะลุหน้ากากออกมาอย่างชัดเจน เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารและความเด็ดขาด

"ภรรยาของข้าบอกว่า ฆ่าเจ้าทิ้งเสีย จะดีกว่า"

ม่านตาของเหมยซวิ่นหดเกร็ง

ตามมาด้วยเสียง 'ตู้ม' ระเบิดดังสนั่น เหมยซวิ่นถูกเฟิงสิงเหยาสังหารแล้ว

ทหารที่กำลังค้นหาร่องรอยของฉีเหยียนอยู่รอบๆ จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังอันแข็งแกร่งสายหนึ่งแผ่ซ่านออกมา เมื่อหันไปมอง ก็เห็นฉากที่เหมยซวิ่นตายอนาถเข้าพอดี

ชั่วพริบตาเดียว กองทัพที่เดิมทีจัดกระบวนทัพอย่างเป็นระเบียบก็ปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด

"รีบหนีเร็วเข้า!"

ในเวลานี้ พวกเขาไม่มีแก่ใจจะค้นหาเบาะแสของฉีเหยียนอีกต่อไปแล้ว การรักษาชีวิตรอดต่างหากที่สำคัญที่สุด

ราวหนึ่งเค่อต่อมา สภาพแวดล้อมเต็มไปด้วยความย่อยยับ ซากศพเกลื่อนกลาด

ไม่มีใครรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว

จี๋กลับเข้าไปในมิติพลังพิเศษ

เฉิ่นเยียนเก็บกระบี่โดยสีหน้าไม่เปลี่ยน หันไปมองเฟิงสิงเหยา

"ได้เวลาไปแล้ว"

เฟิงสิงเหยายื่นมือมาให้นาง

นางหลุบตามองเล็กน้อย ก่อนจะวางมือของตนเองลงไป

"มือของเจ้าเย็นไปหน่อยนะ"

เฟิงสิงเหยาลูบคลำมือที่เรียวบางและอ่อนนุ่มของนางเบาๆ

เฉิ่นเยียนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เอ่ยเตือนเขาว่า

"ตอนนี้พวกเราเป็นกายวิญญาณนะ"

เฟิงสิงเหยาย่อมรู้ดีว่าอุณหภูมิของกายวิญญาณมักจะค่อนข้างต่ำ แต่เขากลับสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า อุณหภูมิมือของนางในเวลานี้แตกต่างจากเมื่อหลายวันก่อนอย่างเห็นได้ชัด