บทที่ 22 ผมมันยาจก ผมอยากหาเงิน

บทที่ 22 ผมมันยาจก ผมอยากหาเงิน

อาสึนะสังเกตเห็นสายตาของหลี่อวี๋ เธอมองตามสายตาของเขาไปและก็เข้าใจได้ในทันที

จังหวะนั้นหลี่อวี๋ก็ลงมือ เขายกมือขึ้นร่ายวงเวทย์สีเขียวอมฟ้า ก่อนจะซัดคมมีดสายลมออกไป

คมมีดสายลมพุ่งตัดพุ่มไม้จนขาดกระจุย ขณะเดียวกันมันก็ทำให้พวกสัตว์ประหลาดที่ซ่อนตัวอยู่รู้ตัวทันที อาสึนะที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นเวทมนตร์ที่หลี่อวี๋ใช้ก็แอบประหลาดใจ

หลี่อวี๋ใช้เวทมนตร์เป็นเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? แถมยังเป็นธาตุลม... จอมเวทธาตุลมงั้นเหรอ? อาสึนะคิดด้วยความสงสัย แต่การเคลื่อนไหวของเธอก็ไม่ได้ชักช้าเลยสักนิด

เธอพุ่งทะยานนำหน้าไปก่อน โดยมีหลี่อวี๋ตามประกบติด สถานการณ์เป็นไปตามที่หลี่อวี๋คาดไว้ สัตว์ประหลาดไม่ได้มีแค่ตัวเดียว

เวทมนตร์ของหลี่อวี๋ทำให้พวกสัตว์ประหลาดที่หมอบซุ่มอยู่ในพุ่มไม้แตกตื่น

'ก๊า!!' สัตว์ประหลาดแต่ละตัวโผล่หัวออกมาแล้วกลิ้งหลบคมมีดสายลมกันจ้าละหวั่น แน่นอนว่าตัวที่อยู่ใกล้สุดหลบไม่ทัน เลยโดนคมมีดสายลมของหลี่อวี๋ฟาดเข้าให้อย่างจัง

รอยแผลลึกจนเห็นกระดูกปรากฏขึ้นบนร่างของมัน เลือดสดๆ สาดกระเซ็น ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้มันแผดเสียงร้องลั่น

ตอนที่หลี่อวี๋กับอาสึนะพุ่งเข้าไปถึง พวกเขาก็มองเห็นรูปร่างหน้าตาและจำนวนของสัตว์ประหลาดพวกนี้ชัดเจน ร่างเตี้ยแคระ ผิวสีเขียว หน้าตาอัปลักษณ์ นี่มันก๊อบลินชัดๆ

พอเห็นว่าเป็นตัวอะไรอาสึนะก็ขนลุกซู่ทันที ความเร็วในการตวัดดาบของเธอเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด

ไอ้ตัวที่เรียกว่าก๊อบลินเนี่ย ผู้หญิงที่ไหนเห็นก็ต้องรู้สึกขยะแขยงกันทั้งนั้น เพราะงั้นวินาทีที่เห็นพวกมัน สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวของอาสึนะก็คือต้องฆ่าพวกมันให้เรียบ!

อาสึนะพุ่งไปถึงตัวก๊อบลินที่บาดเจ็บจากเวทมนตร์ของหลี่อวี๋เป็นคนแรก แล้วตวัดดาบฟันหัวมันขาดกระเด็นโดยไม่ลังเล

ทางด้านหลี่อวี๋ก็ไม่ยอมน้อยหน้า เขาพุ่งเข้าประชิดก๊อบลินอีกตัวแล้วงัดดาบขึ้น... แต่ภาพก๊อบลินลอยละลิ่วแบบที่คิดไว้กลับไม่เกิดขึ้น

เป็นเพราะปลายดาบถังอันแหลมคมในมือของหลี่อวี๋ผ่าทะลวงตั้งแต่ท้องลากยาวไปจนถึงปลายคางของมัน ก๊อบลินร้องโหยหวนก่อนจะล้มตึงลงไปกองกับพื้นแทน

เห็นแบบนั้นหลี่อวี๋ก็ถึงกับอึ้ง ความคมของอาวุธชิ้นนี้มันน่ากลัวกว่าที่คิดไว้ซะอีก

เขานึกไม่ถึงเลยว่าดาบเล่มนี้มันจะคมกริบขนาดนี้ แค่ฟันฉับเดียวก็ผ่าก๊อบลินจนเละเทะได้ขนาดนี้

ถึงในใจจะแอบพูดไม่ออก แต่หลี่อวี๋ก็ขยับตัวอย่างรวดเร็ว เริ่มเดินหน้าไล่เก็บกวาดชีวิตพวกก๊อบลินต่อ

ตอนแรกพวกก๊อบลินโดนหลี่อวี๋กับอาสึนะจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว แต่พอเพื่อนโดนฆ่าตายต่อหน้าต่อตา สัญชาตญาณดิบเถื่อนของพวกมันก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

พวกมันตั้งหลักได้อย่างรวดเร็ว แล้วเปิดฉากโจมตีใส่หลี่อวี๋และอาสึนะ ก๊อบลินพวกนี้ใช้เวทมนตร์ไม่เป็นหรอก สิ่งที่พวกมันทำได้ก็แค่คว้าก้อนหินตามพื้นแล้วปาใส่เท่านั้นแหละ

เจอแบบนี้หลี่อวี๋ก็ตวัดดาบฟันก้อนหินที่ลอยมาจนขาดครึ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งเข้าไปร่วมวงสังหารหมู่พวกก๊อบลินพร้อมกับอาสึนะ

ใช้เวลาไม่ถึง 1 นาที ก๊อบลินทั้งหมดก็ถูกหลี่อวี๋กับอาสึนะจัดการจนเหี้ยน

มองดูก๊อบลินที่ตายเกลื่อนอาสึนะก็กวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ เพื่อดูว่ายังมีตัวอะไรซ่อนอยู่อีกไหม

จังหวะนี้เองหลี่อวี๋ก็สังเกตเห็นอาวุธในมือของอาสึนะ มันเป็นดาบเรเปียร์คล้ายๆ ดาบของพวกตะวันตก ถึงจะใช้ฟันก๊อบลินไปตั้งหลายตัว แต่ใบดาบกลับไม่มีคราบเลือดติดอยู่เลยสักหยด

ดูออกเลยว่ามันต้องเป็นอาวุธที่แพงหูฉี่แน่ๆ ขณะเดียวกันหลี่อวี๋ก็เริ่มตระหนักถึงมูลค่าของดาบถังในมือตัวเองด้วยเหมือนกัน

มูลค่าของดาบเล่มนี้คงจะแพงกว่าที่เขาคิดไว้เยอะ ไม่งั้นมันคงไม่คมกริบขนาดนี้หรอก

"ดูเหมือนจะหมดแล้วนะ!" ยูกิ อาสึนะมองไปรอบๆ พอเห็นว่าไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรแล้วก็หันมาบอกหลี่อวี๋

หลี่อวี๋พยักหน้ารับ เขาก้มมองซากศพก๊อบลินพวกนั้น ก่อนจะใช้ดาบถังในมือจามหัวพวกมันอย่างไม่ลังเล

'ฉึก!' ฟันลงไป 1 ดาบ แล้วงัดเบาๆ กะโหลกก็เปิดออกทันที จากนั้นหลี่อวี๋ก็ใช้ปลายดาบเขี่ยก้อนหินที่อยู่ข้างในออกมา

นี่แหละคือศิลาเวทที่ดรอปจากพวกมอนสเตอร์ ทั้งตัวก๊อบลินก็มีไอ้นี่แหละที่มีราคาที่สุดแล้ว

ส่วนชิ้นส่วนอื่นๆ น่ะเหรอ? ก็เอาไว้ทำปุ๋ยไง เดี๋ยวก็มีคนมาจัดการเก็บกวาดเองแหละ

เกิดเรื่องเอิกเกริกขนาดนี้ เดาว่าอีกเดี๋ยวพวกหน่วยลาดตระเวนคงมาพลิกแผ่นดินค้นหาแถวนี้แน่

อาสึนะเห็นสิ่งที่หลี่อวี๋ทำก็ถึงกับพูดไม่ออก แต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะเรื่องพรรค์นี้ หลังจากนี้เธอเองก็คงต้องเจอเหมือนกัน

ก็แหม ตอนเรียนที่โรงเรียน ตั้งแต่ม.ต้นก็มีสอนวิธีชำแหละพวกมอนสเตอร์แล้ว สอนกระทั่งว่าศิลาเวทมันฝังอยู่ตรงไหนอย่างละเอียด

หลี่อวี๋จัดการแคะศิลาเวทออกจากหัวก๊อบลินอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปบอกอาสึนะว่า "เราแบ่งกันคนละครึ่งนะ"

พอได้ยินแบบนั้นอาสึนะก็มองศิลาเวทขนาดเท่าปลายนิ้วก้อยเด็กในมือของหลี่อวี๋ แล้วส่ายหน้าปฏิเสธทันที "ไม่เป็นไรจ้ะเพื่อนนักเรียนหลี่อวี๋ นายเก็บไว้เถอะ"

ยิ่งนึกภาพศิลาเวทพวกนั้นอาบไปด้วยเลือดสดๆ กับเศษมันสมองหยึยๆ คล้ายเต้าฮวยอาสึนะก็ยิ่งขยะแขยงจนไม่อยากได้ เธอเพิ่งจะอาบน้ำมานะเว้ย!!

"เธอไม่เอาเหรอ? งั้นฉันไม่เกรงใจล่ะนะ!" หลี่อวี๋ชะงักไปนิด แต่ก็จัดการรวบยอดเก็บมันไว้เองทั้งหมดอย่างหน้าตาเฉย

ศิลาเวทพวกนี้เอาไปขายได้เงินตั้งเยอะ แต่แน่นอนว่าหลี่อวี๋อยากจะเอามันไปใช้สร้างวงเวทย์แบบเดียวกับที่โรงเรียนมากกว่า

ถ้าต้องควักเงินตัวเองซื้อ คงได้หมดตัวในพริบตาแน่ ตอนนี้ได้ศิลาเวทพวกนี้มา อะไรๆ มันก็ง่ายขึ้นเยอะ

"เพื่อนนักเรียนหลี่อวี๋ นายตั้งใจจะเอาศิลาเวทพวกนี้ไปขายงั้นเหรอ?" พอนึกถึงฐานะทางการเงินของหลี่อวี๋ อาสึนะก็อดไม่ได้ที่จะถามออกไป

"เปล่าหรอก ฉันกะจะเอาไปสร้างวงเวทย์ที่ห้องพักน่ะ เอาแบบเดียวกับที่อยู่ชั้น 3 ของโรงเรียน ที่เราเรียนกันเมื่อเช้าไง" หลี่อวี๋ตอบไปตามตรงไม่ได้ปิดบัง

พอได้ยินแบบนั้นอาสึนะก็ตาเป็นประกาย เธอมองหลี่อวี๋ด้วยความแปลกใจ "เพื่อนนักเรียนหลี่อวี๋เข้าใจวงเวทย์สนับสนุนนั่นแล้วเหรอ? สามารถวาดเองได้แล้วด้วย?"

นี่มันเหนือความคาดหมายสุดๆ ถ้าสามารถสร้างมันไว้ที่บ้านได้จริงๆ มันจะช่วยได้มหาศาลเลยล่ะ

"อืม มันก็ง่ายดีนะ แค่หาวัตถุดิบยากนิดหน่อย ต้องใช้ศิลาเวทน่ะ แต่ของพวกนี้ก็น่าจะพอใช้แล้วล่ะ" โดยทั่วไปแล้ว ยิ่งศิลาเวทคุณภาพสูงเท่าไหร่ ประสิทธิภาพของวงเวทย์ก็จะยิ่งดีขึ้นเท่านั้น

แต่หลี่อวี๋ในตอนนี้คือยาจก ไม่มีปัญญาไปซื้อศิลาเวทเกรดพรีเมียมหรอก ศิลาเวทก๊อบลินพวกนี้ก็พอถูไถไปได้ก่อนแหละ อยากได้ของดีกว่านี้ค่อยว่ากันทีหลัง

"เพื่อนนักเรียนหลี่อวี๋ สนใจอยากหาเงินพิเศษไหม?" อาสึนะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยิงคำถามใส่หลี่อวี๋

เจอประโยคนี้เข้าไปหลี่อวี๋ก็หูผึ่งทันที เขาเงยหน้ามองอาสึนะแล้วพูดว่า "ว่ามาเลย ตอนนี้ฉันมันก็แค่ยาจก มีวิธีหาเงินอะไรดีๆ ก็รบกวนลูกพี่ช่วยชี้แนะด้วยครับ!"

หลี่อวี๋ไม่ได้รู้สึกละอายใจเลยสักนิดที่ตัวเองจน แถมยังพูดยืดอกรับตรงๆ นิสัยขวานผ่าซากแบบนี้ทำเอาอาสึนะถึงกับขำไม่ออกร้องไห้ไม่สุด