บทที่ 46 การบุกหกวินาที?

หลินหยู่ไม่อาจระงับความตื่นเต้นที่อยู่ในใจ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรหาโรสโดยตรง

"เพื่อน เตรียมพร้อมหรือยัง?"

โรสเพิ่งถึงบ้าน เมื่อได้รับโทรศัพท์สายนี้ก็งงไปเลย เตรียมพร้อมอะไร? ไม่ใช่ว่าตัวเองกำลังจะถูกเทรดหรอกนะ?

"โค้ช..."

เขาเพิ่งจะเอ่ยปากถาม ก็ได้ยินหลินหยู่พูดต่อ

"ชู่ว์ อย่าพูดอะไรทั้งนั้น เตรียมตัวให้พร้อม ถ้าโชคดี นักกีฬายอดเยี่ยมประจำสัปดาห์ต้องเป็นนายแน่"

"เตรียมตัวให้พร้อมจะกลายเป็นจอร์แดนซะ!"

พูดจบหลินหยู่ก็วางสาย ทิ้งความลึกลับเอาไว้

เจเลน โรสทำหน้าเหมือนขนมจีบบิด โชคดี? ตัวเองเคยโชคดีเมื่อไหร่?

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเคารพหลินหยู่ ถ้าเป็นคนอื่นมาพูดเรื่องโชค เขาต้องด่าอีกฝ่ายจนหมดไส้หมดพุงแน่

......

หลินหยู่ยังคงละเลียดชื่นชมออร่าสุ่มทั้งสามตัวนี้ ในใจเขานึกภาพว่าถ้าตัวเองเป็นนักกีฬา สัปดาห์หน้านี้จะต้องเจิดจรัสขนาดไหน

ขณะที่กำลังพินิจ หลินหยู่ก็พบความผิดปกติ

เมื่อกี้เขาคิดว่าเจเลน โรสจะสามารถใช้ออร่าประจำสัปดาห์นี้ถล่มคู่แข่งได้ หนึ่งคือเพราะคุณสมบัติที่เพิ่มขึ้นมีเยอะจริงๆ อีกอย่างคือระยะเวลาที่มีผลนานมาก

ก่อนหน้านี้ "รูปลักษณ์ขรุขระ" มีผลแค่สามวินาทีเท่านั้น แต่ตอนนี้มันพุ่งขึ้นสิบเท่า เป็นสามสิบวินาที

อย่างไรก็ตาม หลินหยู่ตระหนักตอนนี้ว่าในสนามมีการแบ่งโพสเซสชั่น หลังจากโรสชู้ตแล้ว ถ้าทีมบูลเล็ตส์ไม่ได้รีบาวนด์ฝั่งรุก ก็จะเป็นโพสเซสชั่นของฝั่งตรงข้าม

ถ้าฝั่งตรงข้ามเล่นรุกแบบช้า ใช้เวลาในหนึ่งโพสเซสชั่นประมาณยี่สิบวินาที แล้วยังเสียเวลาส่งบอลจากข้างสนามอีกสองสามวินาที เวลาที่เจเลน โรสจะได้รับประโยชน์จากออร่าอาจเหลือแค่หกเจ็ดวินาทีเท่านั้น

หลินหยู่ทนไม่ไหวแล้ว นี่มันไม่เท่ากับบังคับให้เขาเล่นการบุกเจ็ดวินาทีหรือ?

ก่อนหน้านี้ตอนที่หลินหยู่เจออังเซลเดอร์ครั้งแรก เขาก็คุยกับอีกฝ่ายเรื่องกลยุทธ์การบุกเจ็ดวินาที

ตอนนั้นอังเซลเดอร์ประเมินว่า "ฟังดูเป็นกลยุทธ์ที่น่าตื่นเต้น แต่จะมีโค้ชปัญญาอ่อนที่ไหนใช้กลยุทธ์ตลกร้ายแบบนี้จริงๆ?"

ใครจะคิดว่า ออร่าสุ่มประจำสัปดาห์นี้ทำให้เขาต้องใช้การบุกเจ็ดวินาที หลินหยู่จำต้องเป็นโค้ชปัญญาอ่อนตามที่อังเซลเดอร์พูดไว้

......

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินหยู่นำทีมบูลเล็ตส์ขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าไปลอสแอนเจลิส

การแข่งครั้งนี้ไม่ได้เจอกับทีมเลเกอร์ส แต่เป็นลอสแอนเจลิส คลิปเปอร์ส

ในช่วงสัปดาห์นี้ ทีมบูลเล็ตส์มีการแข่งขันสี่นัด: วันจันทร์เจอคลิปเปอร์ส วันพุธเจอดัลลัส แมฟเวอริกส์ วันศุกร์เจอพอร์ตแลนด์ เทรลเบลเซอร์ส และวันอาทิตย์ตอนเย็นเจอยูทาห์ แจ๊ซ

คลิปเปอร์สตอนนี้อยู่อันดับแปดของฝั่งตะวันตก ดูเหมือนจะเป็นทีมแกร่ง แต่ในสถานการณ์ที่ฝั่งตะวันออกแข็งแกร่งกว่าฝั่งตะวันตก เปอร์เซ็นต์ชนะของคลิปเปอร์สถ้าอยู่ฝั่งตะวันออก ยังสู้ทีมมิลวอกกี้ บักส์ที่อยู่อันดับสิบไม่ได้เลย

บนเครื่องบิน หลินหยู่กำลังพักผ่อน

คืนนี้มีการแข่งขัน จริงๆ แล้วทีมบูลเล็ตส์ควรจะออกเดินทางไปลอสแอนเจลิสตั้งแต่เมื่อวาน แต่เพราะโบลินขี้เหนียว เลยเดินทางวันนี้เพื่อประหยัดค่าโรงแรมไปหนึ่งคืน

"โค้ช คุณหลับแล้วหรือยัง?" เทรซี เมอร์เรย์ที่นั่งข้างหลินหยู่ ค่อยๆ แตะแขนหลินหยู่และถามเบาๆ

หลินหยู่ลืมตาขึ้น "มีอะไรหรือ เทรซี? มีธุระอะไรหรือเปล่า?"

"โค้ช คืนนี้ในเกมกับคลิปเปอร์ส ผมขอลงเล่นสักสองสามนาทีได้ไหมครับ?" เมอร์เรย์เป็นนักกีฬาที่เก็บตัว ปกติแทบไม่พูดอะไรในห้องแต่งตัว

ตอนนี้เขากลับเป็นฝ่ายมาขอเวลาลงสนามจากหลินหยู่ ทำให้หลินหยู่รู้สึกแปลกใจมาก

"เหตุผลล่ะ? เพื่อน ต้องมีเหตุผลให้ฉันหน่อย"

"น้องชายผมเล่นให้คลิปเปอร์ส เล่นตำแหน่งเดียวกับผม ทุกครั้งที่เรามีเกม ครอบครัวจะรวมตัวกันดูเกมของพวกเรา"

"ผมไม่ต้องการเป็นตัวจริง แค่ขอเวลาสักยี่สิบนาทีก็พอแล้ว..."

เมอร์เรย์พูดอึกอัก พูดไปหน้าก็แดงไป เขารู้สึกว่าคำขอนี้มันเกินไปหน่อย

"ลามอนด์ เมอร์เรย์ใช่ไหม?"

"นายควรบอกฉันเร็วกว่านี้ คืนนี้เป็นตัวจริงเลย ครอบครัวสำคัญที่สุด พลังของเราตอนนี้ชนะคลิปเปอร์สได้ง่ายๆ ใครเป็นตัวจริงก็ไม่สำคัญหรอก"

"เพื่อน ช่วงนี้ฉันทำให้นายเสียเปรียบไปหน่อย ฉันจะหาโอกาสชดเชยให้นาย"

หลินหยู่เป็นคนจีน ความคิดเรื่องครอบครัวฝังลึกในกระดูก ถ้าเป็นตัวเอง มีเกมที่ต้องเจอกับน้องชายในสนาม ครอบครัวรอดูทางทีวี ตัวเองก็อยากลงเล่นให้มากที่สุด

นอกจากนี้ หลินหยู่ก็รู้สึกว่าเขาติดหนี้บุญคุณเทรซี เมอร์เรย์

ก่อนที่หลินหยู่จะมา เวบเบอร์เป็นตัวจริงตำแหน่งสมอลฟอร์เวิร์ด เมอร์เรย์เป็นตัวสำรองอันดับหนึ่งของตำแหน่งสมอลฟอร์เวิร์ด และฮาร์วีย์เป็นตัวสำรอง

ตอนนี้เวบเบอร์ถูกย้ายไปตำแหน่งสี่ มาร์ชเบิร์นเป็นตัวจริง ฮาร์วีย์เป็นตัวสำรองอันดับหนึ่ง และเมอร์เรย์กลายเป็นตัวสำรอง

ถ้าเมอร์เรย์ฝีมือไม่ดีก็ว่าไปอย่าง ปัญหาคือเขามีฝีมือไม่เลว เทียบกับฮาร์วีย์ในช่วงพีคก็ไม่ได้ต่างกันมาก

ฤดูกาลที่แล้วเมอร์เรย์ทำคะแนนเฉลี่ย 16 แต้ม 4 รีบาวนด์ เปอร์เซ็นต์การยิง 45.4% ดูเหมือนเปอร์เซ็นต์นี้ในตำแหน่งสามจะไม่โดดเด่น แต่เปอร์เซ็นต์สามแต้มของเขาสูงถึง 42.2% ซึ่งถือว่าดีมาก

ถ้าจะจับผิดจริงๆ ก็คือการป้องกันของเขาไม่ค่อยดี

"อืม? ฉันจำได้ว่าลามอนด์ เมอร์เรย์เป็นน้องชายของอาลาน ฮิวสตัน นายก็เป็นน้องชายของฮิวสตันเหมือนกัน?"

เหตุผลที่หลินหยู่รู้เรื่องนี้ก็เพราะลามอนด์ เมอร์เรย์ในฤดูกาลหน้าเฉลี่ย 16 แต้ม กลายเป็นราชาแห่งการทำคะแนนของทีมคลิปเปอร์ส ราชาแห่งการทำคะแนนที่น่าสงสารขนาดนี้ ประวัติของเขาจึงจำได้แม่น

เทรซี เมอร์เรย์พยักหน้า "ถูกแล้ว อาลานเป็นพี่ชายผม"

หลินหยู่พูดอะไรไม่ออกแล้ว อังเซลเดอร์นี่สุดยอดจริงๆ หานักกีฬาที่มีความเกี่ยวพันกันมาเข้าทีมไว้เยอะเลย ฮาร์วีย์มีพี่ชายชื่อไอซ์แมน เมอร์เรย์มีพี่ชายเป็นราชาชู้ตระยะกลาง

หลังจากถึงลอสแอนเจลิส หลินหยู่ก็เรียกนักกีฬาทุกคนและผู้ช่วยโค้ชทั้งสามคนมารวมตัวกัน

"เพื่อนๆ คู่แข่งคืนนี้ค่อนข้างอ่อน ฉันจึงอยากทดลองอะไรใหม่ๆ"

"การบุกเร็ว!"

ทุกคนที่ได้ฟังคำพูดของหลินหยู่ต่างมองหน้ากัน ไม่ใช่บอกว่าจะเล่นพิคแอนด์โรลหรอกหรือ? ทำไมเปลี่ยนมาเล่นการบุกเร็วอีกล่ะ?

"โค้ช ทีมบูลเล็ตส์ของเราเล่นรุกค่อนข้างเร็วอยู่แล้ว ในลีกถือว่าอยู่ในระดับท็อปห้าเลยทีเดียว"

วอล์คเกอร์ยืดอกพูดอย่างภาคภูมิใจ เขาเป็นเครื่องยนต์ของทีม เป็นผู้กำหนดจังหวะการรุกของทีม

"ไม่พอ ยังไม่พอ!"

"ฉันต้องการความเร็วสุดขีด การบุกเจ็ดวินาที ไม่สิ การบุกหกวินาที ต้องจบแต่ละโพสเซสชั่นภายในหกวินาทีให้ได้!"

ทุกคนอึ้งไปหมด หากไม่ใช่เพราะหลินหยู่นำพวกเขาสร้างผลงานที่น่าภาคภูมิใจ พวกเขาคงคิดว่าหลินหยู่เป็นคนไม่รู้อะไรเกี่ยวกับบาสเกตบอลเลย

จบโพสเซสชั่นภายในหกวินาที? ล้อเล่นเหรอ การควบคุมบอลจากแบ็คคอร์ทมาถึงฟรอนท์คอร์ทก็ใช้เวลาสามสี่วินาทีแล้ว พอถึงฟรอนท์คอร์ทก็เหลือเวลาแค่สองสามวินาที เท่ากับว่าต้องรับบอลแล้วชู้ตเลย นี่มันไม่ใช่การเล่นสะเปะสะปะหรอกหรือ?

"ปรบมือ ปรบมือ!"

"กลยุทธ์ที่ก้าวข้ามยุคสมัย นี่จะต้องทำให้ทีมอื่นๆ ในลีกแห่กันมาเลียนแบบแน่นอน"

"ฉันคาดการณ์ว่านี่จะกลายเป็นกลยุทธ์หลักในอนาคต!"

ในขณะที่ทุกคนคิดว่าการบุกหกวินาทีเป็นเรื่องไร้สาระ โจ ไบรอันท์ก็ปรบมือและชื่นชมอย่างมาก

หลินหยู่เองก็งงไปด้วย เขาแยกไม่ออกว่าโจ ไบรอันท์กำลังประจบหรือคิดอย่างนั้นจริงๆ

ไบรอันท์เองก็เป็นนักกีฬาที่ก้าวข้ามยุคสมัย เขาเหมาะกับการเล่นบุกเร็วมาก ดังนั้นเขาอาจจะเห็นด้วยกับการบุกเร็วสุดขีดจริงๆ แต่น้ำเสียงของเขาฟังดูเหมือนกำลังประจบ

"เจเลน ออกมา!"

หลินหยู่ตะโกนเรียกเจเลน โรส

"เกมคืนนี้ นายคือหัวหอกหลักของเรา"

"พอลงสนามแล้วให้ชู้ต ชู้ตให้ตายไปเลย ทุกวินาทีที่นายอยู่ในสนาม พอบอลมาถึงมือนาย ก็ออกบอลได้เลย"

"อย่าคิดว่าฉันกำลังล้อเล่นนะ นี่คือคำสั่ง ถ้านายทำไม่ได้ เลกเลอร์คงจะดีใจมากที่ได้แทนที่ตำแหน่งตัวจริงของนาย"

เจเลน โรสรู้สึกตื่นเต้นและกลัวในเวลาเดียวกัน ตื่นเต้นเพราะได้รับอิสระในการยิงไม่จำกัด แม้จะเป็นเพียงชั่วคราว กลัวเพราะถ้าโชคไม่ดี ยิงยังไงก็ไม่เข้า แล้วจะทำอย่างไร?

เขานึกถึงโทรศัพท์ที่หลินหยู่โทรมาเมื่อคืน นี่เองที่บอกว่าถ้าโชคดีจะกลายเป็นจอร์แดน ได้รับอิสระในการยิงไม่จำกัด ถ้าโชคดีสุดๆ ก็เหมือนจอร์แดนไม่ใช่หรือ?

หลังจากนักกีฬาแยกย้ายกันไปแล้ว หลินหยู่ก็เรียกมาร์ชเบิร์นมาคุย บอกเรื่องของเมอร์เรย์ และให้เขาเป็นตัวสำรองในคืนนี้

มาร์ชเบิร์นตกลงทันที เขาเป็นคนหน้าเย็นแต่ใจดี

มาถึงช่วงเย็นก่อนเริ่มเกม หลินหยู่ประกาศรายชื่อตัวจริงของคืนนี้ ไม่ต่างจากเดิมมากนัก แค่เปลี่ยนจากมาร์ชเบิร์นเป็นเมอร์เรย์

"ติ๊ง ระดับความชอบของเทรซี เมอร์เรย์เพิ่มขึ้น ปัจจุบันระดับความชอบ 50 คะแนน"

แค่ดูจากการเพิ่มขึ้นของระดับความชอบ ก็รู้ได้ว่าเมอร์เรย์ให้ความสำคัญกับเกมคืนนี้มากแค่ไหน

หลินหยู่ตรวจสอบหน้าข้อมูลของเจเลน โรสอีกครั้ง

[เจเลน โรส]

[พละกำลัง 70] [ความเร็ว 84] [การกระโดด 84]

[การเล่นในแดนต่ำ 44] [การป้องกันนอกเส้น 81] [รีบาวด์ 72] [บล็อก 61] [สตีล 66]

[มิดเรนจ์ 85] [สามแต้ม 81] [ฟรีโธรว์ 88] [การส่งบอล 71] [การควบคุมบอล 67] [การเบรกเข้าหาห่วง 63]

[ระดับความชอบปัจจุบัน 70 รับผลออร่า 70%]

จากหน้าข้อมูลจะเห็นว่าเจเลน โรสถือเป็นผู้เล่นที่เก่งทั้งรุกและรับ แม้ว่าความสามารถในการป้องกันจะไม่ปรากฏในข้อมูล สถิติบล็อกและสตีลค่อนข้างน้อย

เขาเป็นชูตติ้งการ์ดแบบดั้งเดิมที่เน้นการยิง ความสามารถในการยิงไม่ถือว่าสุดยอด แต่ก็ใช้ได้

ด้วยพื้นฐานการยิงแบบนี้ บวกกับออร่าพาสซีฟ คู่แข่งก็เป็นทีมคลิปเปอร์สที่อ่อนแอตลอดกาล ถ้าเจเลน โรสยังเล่นไม่ออก หลินหยู่ก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว

ลุงซานฮั่วจับตาดูผลงานของเจเลน โรสอยู่ตลอด พอเขาหายจากอาการบาดเจ็บ ถ้าเจเลน โรสทำผลงานไม่ดี ลุงซานฮั่วก็จะต้องสร้างปัญหาแน่นอน

ดังนั้นสัปดาห์หน้านี้จึงสำคัญมากสำหรับเจเลน โรส เป็นตัวกำหนดว่าเขาจะอยู่ในทีมบูลเล็ตส์ต่อไปได้หรือไม่

(จบบท)