บทที่ 1 ระบบพาสซีฟสุดยอด

"หลินหยู่ นายโดนไล่ออกแล้ว!"

"ตอนนี้ ออกไปจากห้องประชุมซะ อย่ากลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีกเด็ดขาด!"

หัวหน้าผู้สอดแนม เบน เจลส์ ที่กำลังพูดอย่างคล่องแคล่วบนเวทีห้องประชุม เห็นหลินหยู่นั่งหนังตาปรือง่วงนอนอยู่ด้านล่าง จนโกรธจนวิญญาณแทบหลุด

การประชุมที่กำลังดำเนินอยู่นี้เป็นการประชุมสรุปประจำเดือนของทีมสเกาต์ทีมวอชิงตัน บูลเล็ตส์ในลีก NBA ตอนนี้เป็นเดือนกุมภาพันธ์ปี 97 เหลือเวลาอีกสองเดือนกว่าๆ กว่าจะจบฤดูกาลปกติ ซึ่งเป็นช่วงที่ทีมสเกาต์มีงานยุ่งที่สุดในแต่ละปี

อาชีพสเกาต์นั้นมีการรับรู้น้อยมากในลีก NBA แฟนบอลส่วนใหญ่สามารถเรียกชื่อผู้เล่น โค้ช ผู้จัดการทั่วไป และแม้แต่ผู้ช่วยโค้ชของทีมตัวเองได้อย่างคล่องปาก แต่แฟนบอลที่รู้จักสเกาต์ของทีมตัวเองนั้นมีไม่ถึงหนึ่งในหมื่น

แม้แต่อาชีพที่ไม่มีการรับรู้มากขนาดนี้ ก็ยังแบ่งชั้นกันอย่างชัดเจน

ระดับสูงสุดแน่นอนว่าคือพวกสเกาต์อาวุโสอย่างเบน เจลส์ ที่ควบคุมทีมสเกาต์ของทีมบูลเล็ตส์ โดยมีสเกาต์เต็มเวลาแปดคนภายใต้การบังคับบัญชา

รองลงมาคือพวกสเกาต์ที่มีสัญญาการันตี ซึ่งแยกตามหน้าที่ได้เป็นสเกาต์มองหาศักยภาพ สเกาต์เพื่อการเทรด และสเกาต์กลยุทธ์

สเกาต์มองหาศักยภาพรับผิดชอบการค้นหาดาวรุ่งทั้งในและต่างประเทศ สเกาต์เพื่อการเทรดรับผิดชอบตรวจสอบสถานะการแข่งขันของเป้าหมายการเทรดของทีม ส่วนสเกาต์กลยุทธ์รับผิดชอบวิเคราะห์จุดอ่อนและข้อบกพร่องทางกลยุทธ์ของทีมอื่นๆ เพื่อวางแผนให้หัวหน้าโค้ช ซึ่งมีลักษณะงานคล้ายกับผู้ช่วยโค้ช

ระดับต่ำสุดคือพวกสเกาต์แบบร่วมมืออย่างหลินหยู่ ที่ไม่มีสัญญาการันตี ทำงานเท่าไหร่ได้เงินเท่านั้น ต้องเดินทางไปถ่ายวิดีโอการแข่งขันของนักบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยตามที่ต่างๆ แล้วนำกลับมาส่งให้เบน เจลส์

...

เมื่อถูกเจลส์ตะโกนใส่แบบนั้น หลินหยู่ก็ตื่นขึ้นมาทันที

เขาไม่ได้มีปัญหาอะไรกับเจลส์ หรือตั้งใจทำให้เขาขายหน้า แต่เขามีความจำเป็นที่พูดลำบาก

หลินหยู่เป็นผู้เดินทางข้ามมิติ เมื่อสามวันก่อนเขาข้ามมาสู่โลกคู่ขนานนี้ ในช่วงสามวันนี้ สมองของเขาได้รับข้อมูลมากมายเกี่ยวกับร่างกายนี้อย่างต่อเนื่อง ทำให้สมองรับไม่ไหว เหนื่อยล้าถึงขีดสุด จึงเผลอหลับในห้องประชุม

"คุณเจลส์ ผมขอโทษครับ" หลินหยู่ฝืนยิ้มขออภัยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

"ขอโทษงั้นเหรอ?"

"เธอรู้มั้ยว่ามีคนกี่คนบนโลกนี้ที่อยากเข้าสู่วงการ NBA?"

"ถ้าไม่มีพรสวรรค์ในการเป็นนักกีฬา ทางลัดที่ดีที่สุดในการเข้าสู่วงการนี้ก็คือเป็นสเกาต์ แล้วค่อยๆ ก้าวขึ้นมาเป็นผู้ช่วยโค้ช จากนั้นเป็นหัวหน้าโค้ชหรือแม้แต่ผู้จัดการทั่วไป"

"ฉันสามารถจ้างคนหนุ่มสาวที่ทำงานหนักและเก่งกว่าเธอได้เป็นสิบๆ คน!"

"ไปให้พ้น! ออกไปจากห้องประชุมของฉันเดี๋ยวนี้!"

เบน เจลส์ เพิ่งได้รับตำแหน่งหัวหน้าสเกาต์ไม่นาน ไม่รู้ว่าต้องการใช้หลินหยู่เป็นตัวอย่างเพื่อแสดงอำนาจหรือไม่ แต่เขาไม่ยอมรับคำขอโทษ และยืนกรานที่จะไล่หลินหยู่ออก

ในชาติก่อน หลินหยู่เป็นคนอารมณ์ร้อน เป็นคนที่กล้าเถียงกับหัวหน้าซึ่งๆ หน้า พอเห็นท่าทีของเจลส์แบบนี้ หลินหยู่ก็โกรธจนควันออกหู

"คิดว่าใครๆ ก็อยากได้งานห่วยๆ ที่ต้องเดินทาง 250 วันต่อปี แต่ได้เงินแค่สองหมื่นดอลลาร์งั้นเหรอ?"

"ฉันยังหนุ่ม ฉันมีอนาคตอันยิ่งใหญ่รออยู่ อยู่ใต้บังคับบัญชาคนโง่อย่างคุณเนี่ยเสียเวลาชีวิตชัดๆ!"

"ครั้งหน้าที่เราพบกัน คนที่จะมองลงมาจากที่สูงคือฉัน หลินหยู่!"

พูดจบ หลินหยู่ก็ลุกขึ้นออกจากห้องประชุม แล้วเดินไปยังที่พักตามความทรงจำของเขา

หลังจากหลินหยู่ออกไปแล้ว ทุกคนในห้องประชุมต่างมองหน้ากันและหัวเราะ คำพูดที่ว่าอย่าดูถูกคนหนุ่ม ในสายตาพวกเขาถือว่าน่าขันมาก

พวกเขาไม่ค่อยรู้เรื่องของหลินหยู่นัก แต่ดูจากการที่เขาเป็นคนเอเชีย ก็ควรรู้ว่าเขาไม่มีเส้นสายในลีกนี้

ถ้าหลินหยู่เป็นลูกของคนใหญ่คนโตในลีก คำพูดอวดอ้างของเขาวันนี้อาจจะเชื่อถือได้บ้าง

ลีก NBA ก็เป็นสังคมเล็กๆ ที่ต้องใช้เส้นสาย ยิ่งมีคอนเน็คชั่นแน่นหนา ยิ่งไต่เต้าได้เร็ว ลูกหลานของบุคคลสำคัญหลายคนเข้าสู่วงการก็เริ่มต้นจากตำแหน่งผู้ช่วยโค้ชเลย

น่าเสียดายที่หลินหยู่ไม่มีพื้นเพแบบนั้น เขาเป็นเพียงคนตัวเล็กๆ ที่ไม่มีที่พึ่ง ไม่มีใครจะเชื่อว่าเขาจะมีอนาคตอันยิ่งใหญ่จริงๆ

...

หลินหยู่เดินกลับที่พักเหมือนซากศพเดินได้ อารมณ์แย่ถึงขีดสุด

ความไม่ยอมรับเต็มอกเขา ทำไมคนอื่นข้ามมิติมาเป็นซูเปอร์สตาร์ผู้ยิ่งใหญ่ หรือไม่ก็เป็นเฮดโค้ชผู้เก่งกาจ

ตัวเองข้ามมาแล้วได้เป็นแค่สเกาต์ และยังเป็นสเกาต์ระดับล่างอีกต่างหาก อาศัยอยู่ในห้องใต้ดินมืดทึม หลิวอวี่ซือ (กวีจีน) เห็นแล้วก็ต้องส่ายหัว!

ที่เศร้ายิ่งกว่าคือตอนนี้เขาเป็นสเกาต์ไม่ได้อีกแล้ว ต้องอำลาวงการ NBA ไป เนื่องจากเงินเดือนก่อนหน้านี้ต่ำมาก เงินในกระเป๋าเขาจะพอประทังชีวิตได้แค่ครึ่งเดือนเท่านั้น

ถ้าหาไม่ได้งานในระยะเวลาอันสั้น หลินหยู่อาจจะกลายเป็นคนเร่ร่อนตามท้องถนน กลายเป็นคนไร้บ้านรุ่นแรก

ต่อจากนี้จะเดินไปทางไหนดี? คงไม่ใช่ไปขันน็อตหาเลี้ยงชีพหรอกนะ?

ชาติก่อนก็ขันน็อต ข้ามมิติมาก็ยังขันน็อต อย่างนี้ก็เท่ากับข้ามมาเปล่าๆ น่ะสิ

สมองเหนื่อยล้าถึงขีดสุด พร้อมกับความวิตกกังวลต่ออนาคต หลินหยู่ล้มตัวลงนอนหลับไป

...

นอนหลับไปสิบสี่ชั่วโมงเต็มๆ พอถึงตีสองของวันใหม่ หลินหยู่ก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงกลไกสังเคราะห์ที่แสบแก้วหู

"ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของร่าง การจับคู่ข้อมูลบุคคลเสร็จสมบูรณ์ ระบบพาสซีฟสุดยอดผูกเชื่อมสำเร็จแล้ว!"

"เจ้าของร่างมีช่องทักษะพาสซีฟ 4 ช่อง ช่องแรกเป็นทักษะพาสซีฟถาวร ส่วนสามช่องหลังเป็นทักษะพาสซีฟสุ่มรายสัปดาห์ วันสุ่มคือวันอาทิตย์เวลาสองทุ่ม"

"ตรวจพบว่าเจ้าของร่างไม่มีพรสวรรค์นักกีฬา ปรับแก้อัตโนมัติให้เป็นเส้นทางโค้ช ทักษะพาสซีฟถูกเปลี่ยนเป็นออร่าพาสซีฟ"

"ออร่าพาสซีฟมีทั้งหมดหนึ่งหมื่นชนิด แหล่งที่มาหลักได้แก่ war3, WOW, LOL, DOTA, LOLMOBA, มังกรแห่งประลองเวท และอื่นๆ"

"เส้นทางโค้ชต้องการให้เจ้าของร่างเข้าถึงผู้เล่น เพิ่มระดับความชอบของผู้เล่นอย่างต่อเนื่อง ยิ่งระดับความชอบสูง ยิ่งได้รับผลจากออร่าเต็มที่"

"มอบแพ็คเกจเริ่มต้นให้!"

"แพ็คเกจประกอบด้วยออร่าพาสซีฟถาวร 'จุดสุดยอด' และยา 'สายสัมพันธ์พี่น้อง' หนึ่งขวด"

หลินหยู่หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง กระโดดลุกจากเตียง สีหน้าประหลาดระหว่างจะร้องไห้หรือหัวเราะก็ไม่รู้

ตามที่ได้ยินจากเสียงระบบเมื่อครู่ ระบบนี้ดั้งเดิมเป็นระบบสำหรับนักกีฬา ถ้าตัวเองมีพรสวรรค์นักกีฬา ระบบจะให้เดินเส้นทางนักกีฬา

"อืม อายุ 26 ปี สูง 182 เซนติเมตร น้ำหนัก 75 กิโลกรัม กระโดดได้สูงกว่ากล่องไม้ขีดนิดหน่อย"

"เหมือนจะไม่มีพรสวรรค์เป็นนักกีฬาจริงๆ"

"โค้ชก็โค้ชแล้วกัน ยังไงก็ดีกว่าสเกาต์ระดับล่าง"

"ระบบระดับความชอบนี่ฟังดูลามก เหมือนเซ็ตติ้งในเกมผู้ใหญ่ฝรั่งเลย? ทรัพย์สมบัติแห่งนาดิย่า?"

หลังจากยอมรับความจริงแล้ว หลินหยู่ก็เริ่มศึกษาไอเทมสองชิ้นที่ได้จากแพ็คเกจ

'จุดสุดยอด': ออร่าพาสซีฟถาวร เมื่อวางในช่องพาสซีฟ จะทำให้ผู้เล่นนิวบี้ฝ่ายเดียวกันในสนามได้รับพลังระดับพีคฟอร์ม มีผลกับนิวบี้เพียงหนึ่งคนเท่านั้น เมื่อมีนิวบี้ฝ่ายเดียวกันในสนามมากกว่าหนึ่งคน ออร่าจะไม่มีผล

หลินหยู่ตาค้าง ของนี่เจ๋งมาก!

นิวบี้ที่ออกสตาร์ทด้วยฟอร์มสุดยอด อย่างพระพุทธรูปหินดันแคน ก็มีแค่ส่วนน้อย นิวบี้ส่วนใหญ่เมื่อเทียบกับฟอร์มสูงสุดของพวกเขา ต่างกันอย่างน้อยสองระดับ

โคบี้สมัยนิวบี้กับโคบี้ตอนพีคฟอร์ม เลอบรอน เจมส์ตอนนิวบี้กับตอนพีคฟอร์ม ไม่ใช่คนละเรื่องเลยหรือ

แม้ว่าออร่าพีคฟอร์มจะมีผลกับนิวบี้เพียงคนเดียว แต่มูลค่าก็นับว่าล้ำเหลือเกิน!

ในทันใดนั้น หลินหยู่ก็ไม่กังวลกับอนาคตอีกต่อไป แม้ว่าระบบที่มาช้าสามวันนี้จะมีฟังก์ชั่นแค่นี้ หลินหยู่ก็รู้สึกว่ามันจะทำให้เขาไม่อดตายไปชั่วชีวิต อย่างน้อยก็ไม่ต้องไปขันน็อตแล้ว

หลังจากตรวจสอบ 'จุดสุดยอด' แล้ว หลินหยู่ก็รีบดูไอเทมอีกชิ้นหนึ่งคือ 'สายสัมพันธ์พี่น้อง'

'สายสัมพันธ์พี่น้อง': กำหนดเป้าหมายใดๆ ในระยะหนึ่งเมตร สามารถทำให้ระดับความชอบของเป้าหมายที่มีต่อเจ้าของร่างแตะระดับสูงสุด 100 คะแนน ไอเทมนี้เป็นไอเทมพิเศษที่มีเพียงชิ้นเดียว ขอให้เจ้าของร่างเลือกเป้าหมายอย่างรอบคอบ ไอเทมมีอายุการใช้งาน 24 ชั่วโมง หลังหมดอายุจะถูกทำลายโดยอัตโนมัติ

หลินหยู่ตกตะลึงอีกครั้ง เมื่อครู่เขายังกำลังกังวลว่าจะกลับเข้าวงการ NBA อย่างไร

ถึงแม้ว่าเขาจะได้รับระบบ แต่ถ้าเข้าวงการ NBA ไม่ได้ ระบบจะแข็งแกร่งขนาดไหนก็ไร้ประโยชน์ เปรียบเหมือนการไม่มีแฟน ถึงมีของใหญ่กว่าอีบาคาก็ไม่มีที่ให้ใช้

ตอนนี้ปัญหาได้รับการแก้ไขแล้ว ไอเทมนี้ทำให้การกลับเข้าวงการ NBA ของหลินหยู่เป็นเรื่องง่ายดาย

"ไปกำหนดที่ประธานลีกเดวิด สเติร์น? ให้เขาช่วยหางานโค้ชให้? หรือจะเหมาไปเลยเป็นรองประธานลีกเลยดีมั้ย!"

"กำหนดที่ไมเคิล จอร์แดนเทพแห่งบาสเกตบอล? ไอ้หมอนี่ยังไม่เกษียณ ยังมีอิทธิพลน่ากลัวอยู่ ฉันจะไปแทนที่เซนมาสเตอร์แจ็คสันที่ทีมบูลส์ได้มั้ย?"

"ไม่ได้ ไอเทมมีอายุใช้งานแค่ 24 ชั่วโมง ฉันจะไปหาสองคนนี้ที่ไหนกัน?"

หลินหยู่รู้ตัวเร็วว่าความฝันของเขาช่างเพ้อเจ้อเหลือเกิน ตอนนี้เขาอยู่ที่วอชิงตัน ซึ่งไม่ไกลจากสำนักงานใหญ่ NBA ที่นิวยอร์ก หรือสนามทีมบูลส์ที่ชิคาโก เพราะทั้งหมดเป็นเมืองฝั่งตะวันออก ภายใน 24 ชั่วโมงแน่นอนว่าไปถึงได้

แต่ไปถึงแล้วจะทำอย่างไร? คนตัวเล็กๆ ไร้ชื่อเสียงอย่างเขา จะเข้าไปในระยะหนึ่งเมตรของคนเหล่านี้เพื่อใช้ไอเทมได้อย่างไร?

"คงต้องเป็นคนของทีมบูลเล็ตส์สักคน คนที่มีอำนาจมากที่สุดคงเป็นเจ้าของทีมแอบี้ โพลิน แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ค่อยปรากฏตัว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยู่วอชิงตันหรือเปล่า"

"หรือจะไปกำหนดที่คริส เวบเบอร์ ดาวดังของทีมบูลเล็ตส์? เขาเป็นแกนหลักและรากฐานของทีม ถ้าให้เขาบีบฝ่ายบริหารทีม อย่างน้อยก็น่าจะช่วยให้ฉันได้ตำแหน่งผู้ช่วยโค้ช"

หลินหยู่เพิ่งจะยิ้มออก แต่อีกวินาทีต่อมาก็ขมวดคิ้ว ทีมวอชิงตัน บูลเล็ตส์กำลังอยู่ในทริปเยือน ตอนนี้กำลังแข่งที่ลอสแอนเจลิส เขาจะไปหาคริส เวบเบอร์ได้ที่ไหน

เขาคิดถึงเป้าหมายหลายคน แต่ไม่มีใครเหมาะสมเลย ทำให้หลินหยู่ร้อนใจ

เขารู้ดีว่า 'สายสัมพันธ์พี่น้อง' มีความสำคัญกับเขาแค่ไหน แม้แต่ระบบยังบอกให้เขาเลือกเป้าหมายอย่างรอบคอบ ถ้าเลือกผิดอาจทำให้หลินหยู่กลายเป็นคนไร้บ้านได้

หลินหยู่หน้าเศร้าเคาะหัวตัวเอง พยายามคิดสุดความสามารถ

ประมาณห้านาทีต่อมา หลินหยู่ก็กระโดดลุกจากเตียง ตื่นเต้นจนตัวสั่น

เขานึกออกแล้ว!

นึกออกถึงเป้าหมายที่สมบูรณ์แบบ เหมาะสมยิ่งกว่าคริส เวบเบอร์!

(จบบท)