บทที่ 2 พี่สะใภ้อย่าทำเช่นนี้

บทที่ 2 พี่สะใภ้อย่าทำเช่นนี้

“อวิ๋นเหนียง มันตื่นหรือยัง?”

อวิ๋นเหนียงได้ยินเสียงของจางเอ้อร์หนิวก็เผลอถอยกรูดไปด้านหลังโดยสัญชาตญาณ

ทว่าทันทีที่ขยับตัว ข้อมือกลับถูกฉินเลี่ยคว้าเอาไว้แน่น

“น้องฉิน...”

แววตาที่อวิ๋นเหนียงใช้มองฉินเลี่ยเต็มไปด้วยความเว้าวอน ทว่าฉินเลี่ยยังคงไม่ยอมปล่อยมือ

จางเอ้อร์หนิวผู้นี้ ไม่ใช่แค่ต้องการให้หลิวอวิ๋นเหนียงมาที่ห้องพักส่วนนอกเพื่อร่วมหลับนอนกับเขา เพื่อที่จะได้กุมโควตาตำแหน่งว่างของสำนักปราบปีศาจเอาไว้ในมือหรอกหรือ?

ถ้าเช่นนั้น ก็ให้มันได้เห็นกับตาว่าเมียตัวเองกำลังถูกเขาโอบกอดอยู่ในอ้อมแขน

ฉินเลี่ยเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า หากจางเอ้อร์หนิวเห็นภาพนี้เข้าจริงๆ ในใจของมันจะรู้สึกเจ็บปวดบ้างหรือไม่?

ประตูห้องพักส่วนนอกถูกผลักออก ฉินเลี่ยเห็นจางเอ้อร์หนิวนั่งอยู่บนรถเข็นไม้เก่าทันที โดยมีเด็กสองคนเดินตามหลังมาด้วย

ทันทีที่จางเอ้อร์หนิวเข้ามาในห้อง สายตาก็พุ่งตรงไปยังข้างเตียง

หลิวอวิ๋นเหนียงที่กึ่งนั่งกึ่งนอนพิงกายอยู่กับฉินเลี่ย ใบหน้าแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

"ท่านแม่ ท่านไปพิงตัวท่านอาฉินทำไมหรือเจ้าคะ?"

หู่จื่อเงยหน้าขึ้นมองคนทั้งสองบนเตียงด้วยความไร้เดียงสา

"เด็กคนนี้ พูดจาเหลวไหลอะไร!"

ใบหน้าของหลิวอวิ๋นเหนียงซีดเผือดลงทันที

นางรีบสะบัดมือออกจากฉินเลี่ยแล้วถอยไปด้านข้าง ก้มหน้าไม่กล้าสบตาจางเอ้อร์หนิว

จางเอ้อร์หนิวในเวลานี้ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร เพียงแต่จ้องมองป้ายคำสั่งปราบปีศาจในมือของฉินเลี่ยด้วยสายตาว่างเปล่า

ฉินเลี่ยคาดว่าอีกเดี๋ยวจางเอ้อร์หนิวคงจะบันดาลโทสะและด่าทอออกมาเป็นแน่

"นึกว่าเจ้ายังไม่ตื่นเสียอีก ถ้าตื่นแล้วก็ทำธุระของพวกเจ้าต่อเถนะ"

"เสี่ยวเหอ หู่จื่อ พาพ่อกลับไปได้แล้ว พ่อเหนื่อย อยากพักผ่อน"

สิ่งที่เหนือความคาดหมายของฉินเลี่ยคือ จางเอ้อร์หนิวกลับยิ้มให้เขา และหลังจากพูดจบประโยคเหล่านั้น ก็พาลูกทั้งสองคนจากไป

ประตูถูกปิดลงอีกครั้ง ในห้องพักส่วนนอกเหลือเพียงฉินเลี่ยกับหลิวอวิ๋นเหนียงเท่านั้น

ฉินเลี่ยมองไปที่ประตูที่ถูกปิดลงอีกครั้งพลางขมวดคิ้ว

จางเอ้อร์หนิวผู้นี้อดทนได้เก่งจริงๆ

เห็นเมียตัวเองซบอยู่ในอ้อมอกชายอื่นกับตา แต่กลับกลืนความแค้นนี้ลงคอไปได้

คนประเภทนี้รับมือยากนัก

หลิวอวิ๋นเหนียงยืนอยู่ที่เดิม มือบิดชายเสื้อไปมาด้วยท่าทางทำอะไรไม่ถูก

ฉินเลี่ยในตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะสนใจนาง เขาหันไปมองตัวอักษรที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าแทน

【ชื่อ: ฉินเลี่ย】

【ความแข็งแกร่งทางกายภาพ: 3】

【ความคล่องตัว: 3】

【จิตวิญญาณ: 6】

【แต้มคุณสมบัติ: 0】

【กฎ: สังหารปีศาจ จะได้รับแต้มคุณสมบัติ เพื่อนำไปเพิ่มความแข็งแกร่งทางกายภาพ ความคล่องตัว และจิตวิญญาณ】

ฉินเลี่ยจ้องมองแผงหน้าต่างตรงหน้าด้วยความมึนงง

ต้องสังหารปีศาจถึงจะได้แต้มคุณสมบัติ ไม่รู้ว่าปีศาจในโลกนี้จะแข็งแกร่งเพียงใด ร่างกายของเขาในตอนนี้จะรับมือไหวหรือไม่?

ทว่ายังไม่ทันได้คิดให้ละเอียด ก็มีข้อความแจ้งเตือนใหม่เด้งขึ้นมา

【ตรวจพบว่าผู้ใช้ได้เข้าไปพัวพันกับกรรมแห่งวงศ์ตระกูล】

【ระบบวงศ์ตระกูลลูกดกโชคลาภถูกปลดล็อกแล้ว】

【สามารถรับช่วงต่อวงศ์ตระกูล: เรือนตระกูลจาง】

【สถานะวงศ์ตระกูล: ทรุดโทรม, อดอยากหนาวเหน็บ, เป็นที่หมายปองของผู้อื่น】

【คำแนะนำ: หลังจากรับช่วงต่อวงศ์ตระกูล สามารถรับค่าวงศ์ตระกูลได้ผ่านการปกป้องคนในครอบครัว, การมีบุตรสืบสกุล, การแก้ไขวิกฤต และการสร้างฐานะให้มั่นคง】

【ค่าวงศ์ตระกูลสามารถแลกเปลี่ยนเป็นวิชาฝึกตน, วิทยายุทธ, ยาเม็ดวิเศษ, อาวุธ และอื่นๆ 】

ไม่นึกเลยว่าจะมีฟังก์ชันที่สองด้วย

เดิมทีจางเอ้อร์หนิวคิดจะใช้หลิวอวิ๋นเหนียงและการฝากฝังภรรยาให้ชายอื่นดูแลเพื่อแลกกับความช่วยเหลือมาผูกมัดเขาไว้ แต่ดูท่าแล้วตอนนี้กลับเป็นไปตามความต้องการของมันเสียอย่างนั้น

ในเมื่อตอนนี้ยังไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่า ก็ใช้เรือนตระกูลจางนี้ไปก่อนแล้วกัน

"ท่านอาฉิน เรื่องเมื่อครู่เป็นความผิดของข้าเอง"

"พี่จางของเจ้าเป็นคนสั่งให้ข้ามา ข้าเองก็ไม่เต็มใจ แต่ข้า... ข้าก็ไม่มีทางเลือก"

หลิวอวิ๋นเหนียงที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นกะทันหัน ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาขณะมองฉินเลี่ย

ฉินเลี่ยคิดถึงนิ้วทองคำของตนเอง แล้วหันไปมองหลิวอวิ๋นเหนียงที่กำลังร้องไห้อย่างน่าสงสาร ในใจก็พลันเกิดความคิดขึ้นมา

"พี่สะใภ้ สภาพบ้านในตอนนี้เป็นแบบนี้ หู่จื่อกับเสี่ยวเหอยังเด็กนัก ท่านคนเดียวคงประคองไว้ไม่ไหวหรอก"

หลิวอวิ๋นเหนียงชะงักไปเล็กน้อย คงไม่คิดว่าเขาจะพูดเช่นนี้

"ข้ารู้ พวกท่านต้องการโควตาตำแหน่งว่างของสำนักปราบปีศาจ"

"ข้ารู้ด้วยว่าสามีของท่านคิดอะไรอยู่"

"แต่เรื่องนี้ให้จบลงเพียงเท่านี้ ต่อไปอย่าได้พูดถึงอีก"

"ท่านมีบุญคุณช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้พวกท่านแม่ลูกทั้งสามคนต้องอดตายอย่างแน่นอน"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวอวิ๋นเหนียงก็เงยหน้าขึ้นทันที จ้องมองฉินเลี่ยด้วยความตกตะลึง

เมื่อก่อนไม่ว่าใครจะทุบตีหรือด่าทออย่างไร เขาก็ทำได้เพียงก้มหน้ายิ้มรับ

แต่ฉินเลี่ยในตอนนี้ ทุกคำพูดและท่าทางกลับเต็มไปด้วยความมั่นใจ

นางรู้สึกขึ้นมาฉับพลันว่า ชายตรงหน้าผู้นี้สามารถช่วยนางประคองครอบครัวนี้ไว้ได้จริงๆ

"ท่านอาฉิน... ท่านเต็มใจจะช่วยพวกเราจริงๆ หรือ?"

หลิวอวิ๋นเหนียงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"เป็นท่านที่ลากข้ากลับมาจากกองหิมะ ช่วยชีวิตข้าไว้ บุญคุณนี้ข้าจดจำไว้"

อันที่จริง สำหรับบุญคุณช่วยชีวิตของหลิวอวิ๋นเหนียง ฉินเลี่ยถือว่าเป็นบุญคุณต่อตัวเขาเองด้วย

ตอนที่ร่างเดิมตายยังนอนจมกองหิมะอยู่ หากไม่ได้หลิวอวิ๋นเหนียงลากเขากลับมา ป่านนี้เขาที่เพิ่งข้ามภพมาคงถูกแช่แข็งตายไปอีกรอบแล้ว

หลังจากฟังคำพูดของฉินเลี่ย หลิวอวิ๋นเหนียงก็กัดริมฝีปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและความละอายใจ

ครู่ต่อมา นางคล้ายตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ จึงค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาฉินเลี่ยทีละก้าว

"ข้าเชื่อคำพูดของท่านที่ว่าจะไม่ปล่อยให้พวกเราแม่ลูกอดตาย"

"แต่ในยุคสมัยนี้ แค่คำพูดเพียงอย่างเดียวคงไม่พอ"

"หากพรุ่งนี้ท่านได้เข้าสำนักปราบปีศาจจริงๆ วันข้างหน้าท่านจะยังดูแลพวกเราอยู่หรือไม่ ใครจะไปรู้"

ขณะพูด นิ้วมือของนางก็วางลงบนปกเสื้อ แล้วค่อยๆ ปลดกระดุมเม็ดแรกออก

"พี่สะใภ้ ท่านทำอะไร?"

ฉินเลี่ยกลืนน้ำลายอย่างประหม่า ทำตัวไม่ถูก

"พี่จางของเจ้าเห็นไปเมื่อครู่แล้ว"

"เรื่องนี้... คงอธิบายให้ชัดเจนไม่ได้อีกแล้ว"

"หากท่านไม่รังเกียจ ต่อไปข้าจะเชื่อฟังท่าน"

ในระหว่างที่พูด กระดุมเสื้อของนางก็ถูกปลดออกจนหมดสิ้น

เมื่อเสื้อนวมผ้าหยาบคลายออก รูปร่างอันอ้อนแอ้นของหลิวอวิ๋นเหนียงก็ถูกเปิดเผยออกมาจนหมดสิ้น

เห็นดังนั้น ร่างกายของฉินเลี่ยก็แข็งทื่อ

เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูน

หลิวอวิ๋นเหนียงในวัยยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดปี เป็นช่วงวัยที่สตรีมีเสน่ห์ที่สุด

ช่วงที่ผ่านมา นางยังคอยดูแลเขาอย่างใกล้ชิด แม้กระทั่งการเช็ดตัวก็เป็นฝีมือของนางทั้งสิ้น

ฉินเลี่ยสัมผัสได้ว่าเศษเสี้ยวความคิดของร่างเดิมกำลังถูกขยายใหญ่ขึ้นในวินาทีนี้

เจ้าเด็กโง่นี่ คงเคยแอบชอบพี่สะใภ้ผู้อ่อนโยนคนนี้มาตลอดแน่ๆ

"พี่สะใภ้ อย่าเลย"

ฉินเลี่ยยื่นมือไปกดมือของหลิวอวิ๋นเหนียงที่กำลังจะเอื้อมไปด้านหลังเพื่อปลดเอี๊ยม

เขารู้ว่าหลิวอวิ๋นเหนียงไม่ใช่คนไร้ยางอาย เพียงแต่ถูกบีบคั้นให้ต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อหาทางรอดให้ครอบครัว

เมื่อเห็นการกระทำของฉินเลี่ย ขอบตาของหลิวอวิ๋นเหนียงก็แดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง

"ท่านอาฉิน ข้ารู้ว่าข้าไม่ใช่หญิงสาวบริสุทธิ์"

"แต่ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าจะเอาอะไรมารั้งท่านไว้ได้ นอกจากร่างกายนี้"

"ข้าไม่ขออะไรมาก เพียงขอแค่ท่านอย่าปล่อยให้เด็กสองคนอดตายก็พอ"

หลังจากหลิวอวิ๋นเหนียงพูดจบประโยคนี้ ราวกับว่านางได้ทิ้งศักดิ์ศรีครั้งสุดท้ายไปจนหมดสิ้น

ไม่รอให้ฉินเลี่ยตอบรับ นิ้วมือของนางก็อ้อมไปด้านหลังแล้วกระตุกเบาๆ