บทที่ 26 การขัดเกลา

บทที่ 26 การขัดเกลา

เมื่อข่าวที่ว่าครูฝึกใหญ่ของกองทัพเรือถูกโจมตีจนเหลือนักเรียนหัวกะทิรอดชีวิตเพียงสองคน ส่วนที่เหลือเสียชีวิตกลางทะเลแพร่สะพัดออกไป ท้องทะเลที่คึกคักอยู่แล้วก็ยิ่งโกลาหล

โจรสลัดหน้าไหนกันที่ใจกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้?

ถึงกับกล้าโจมตีครูฝึกใหญ่ของกองทัพเรือและเกือบกวาดล้างทหารเกณฑ์ใหม่ที่กองทัพเรืออุตส่าห์ฟูมฟักมาจนเกลี้ยง!

หรือว่าพวกโจรสลัดระดับท็อปจากนิวเวิลด์แอบกลับมาที่พาราไดซ์เพื่อทำเรื่องนี้?

หรือว่ามีรุกกี้หน้าใหม่ที่เป็นสัตว์ประหลาดโผล่ขึ้นมา?

แน่นอน บางคนคิดว่าคนทำต้องเป็นโจรสลัดที่กล้าหาญชาญชัย ในขณะที่คนอื่น ๆ สงสัยว่าไอ้โง่ที่ไหนเป็นคนทำ

ทำเรื่องโง่เขลาแบบนี้ในเวลานี้เนี่ยนะ? ท้องทะเลยังวุ่นวายไม่พออีกรึไง?

ในตอนนี้ ทุกคนต่างคาดเดาถึงตัวคนร้าย

หน้าใหม่ หรือหน้าเก่าจากนิวเวิลด์?

เพราะยังไงซะ หนังสือพิมพ์ก็ไม่ได้รายงานข้อเท็จจริงทั้งหมด มีเพียงรูปถ่ายของครูฝึกใหญ่กองทัพเรือที่คุกเข่าร่ำไห้อยู่บนดาดฟ้าเรือเท่านั้น

ส่วนใครเป็นคนทำน่ะเหรอ?

หนังสือพิมพ์เขียนแค่ว่า "บุคคลปริศนาโจมตีครูฝึกใหญ่แห่งกองทัพเรือ"

ราวกับจงใจปิดบังเนื้อแท้ของเหตุการณ์ หรือบางทีอาจจะ... เพื่อลดผลกระทบของมัน

เอียนเดาว่ารัฐบาลโลกคงจ่ายเงินให้สำนักข่าวเศรษฐกิจโลกปิดข่าวอีกแล้วแน่ ๆ!

ส่วนทำไมถึงไม่ปิดข่าวไปเลย ไม่ต้องรายงานซะก็สิ้นเรื่อง?

ก็ไอ้ประธานสำนักข่าวเศรษฐกิจโลกนั่นน่ะ ถ้าจะบอกว่ามันมีอุดมการณ์ มันก็มีนะ แต่ถ้าจะบอกว่ามันหน้าด้าน มันก็หน้าด้านเหมือนกัน

บางครั้งมันก็ใส่สีตีไข่ตามอำเภอใจเพื่อเรียกกระแสและหากำไร แต่ไม่เคยจงใจปิดบังเหตุการณ์ใหญ่ ๆ

หนังสือพิมพ์ยังรายงานสถานการณ์สงครามในนิวเวิลด์และการคัดเลือกเจ็ดเทพโจรสลัด: จูราคิล มิฮอร์ค และเก็กโค โมเรีย ตอบรับคำเชิญของรัฐบาลโลกเข้าร่วมกลุ่ม

ด้วยเหตุนี้ เจ็ดเทพโจรสลัด กองกำลังโจรสลัดที่ได้รับการรับรองจากรัฐบาลโลก จึงครบองค์ประกอบ: จูราคิล มิฮอร์ค, โบอา แฮนค็อก, ครอคโคไดล์, จินเบ, เก็กโค โมเรีย, ดอนคิโฮเต้ โดฟลามิงโก้ และฮานาฟุดะ ทุกคนล้วนเป็นโจรสลัดที่มีชื่อเสียงในท้องทะเล!

ทุกคนเข้าใจดีว่าสมดุลของท้องทะเลซับซ้อนยิ่งขึ้นไปอีก จนรัฐบาลโลกจำต้องพึ่งพาโจรสลัดเพื่อคานอำนาจโจรสลัดด้วยกันเอง

...

เอียนวางหนังสือพิมพ์ลง รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

ไม่มีการเอ่ยถึงเขาในหนังสือพิมพ์ แม้แต่ข่าวเกี่ยวกับสาขาที่ 315 ทำภารกิจสำเร็จก็ไม่มี เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะความแข็งแกร่งของเขายังไม่พอจะเป็นข่าว หรือเป็นเพราะเหตุผลอื่น แต่มันทำให้เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกจริง ๆ!

เขารู้สถานการณ์ของตัวเองดีที่สุด อย่างน้อยแบบนี้เขาก็หลีกเลี่ยงปัญหาจุกจิกกวนใจไปได้เยอะ

เขาหยิบสมุดที่เซเฟอร์ให้มา เขาอ่านมันตลอดช่วงนี้ และมันครอบคลุมเนื้อหาครบถ้วนจริง ๆ!

ไม่เพียงแค่ครอบคลุมวิธีฝึกวิชาหกรูปแบบและฮาคิเกราะ แต่วิธีฝึกแต่ละอย่างยังสอดแทรกข้อคิดและเกร็ดความรู้ส่วนตัวของเซเฟอร์เข้าไปด้วย

สำนวนการเขียนละเอียดและน่าติดตามอย่างเหลือเชื่อ ทำให้ทุกอย่างกระจ่างแจ้งในทันที

เอียนถึงกับถอนหายใจหลังจากอ่านจบ สมแล้วที่เป็นครูฝึกใหญ่แห่งศูนย์บัญชาการกองทัพเรือ ผู้ปั้นยอดฝีมือในกองทัพเรือมานับไม่ถ้วน!

ในสมุดยังมีส่วนที่เกี่ยวกับฮาคิสังเกต ชีวิตคืนกลับ และฮาคิราชันย์ด้วย

แม้จะไม่ละเอียดเท่าวิชาหกรูปแบบและฮาคิเกราะ แต่มันก็มอบมุมมองใหม่ ๆ และข้อคิดส่วนตัว ทำให้เอียนเข้าใจฮาคิสังเกต ฮาคิราชันย์ และชีวิตคืนกลับได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น และเข้าใจข้อบกพร่องของตัวเองได้ชัดเจนขึ้น

และรางวัลจากการเดินทางครั้งนี้ไม่ได้มีแค่นั้น นอกจากคู่มือการฝึกของเซเฟอร์แล้ว นาวาเอกเอ็นจิยังส่งเงินรางวัลส่วนตัวมาให้อีก 200 ล้านเบรี

นอกจากกัปตันค่าหัว 120 ล้านเบรีและรองกัปตันค่าหัว 50 ล้านเบรี เขายังได้รับรางวัลส่วนตัวเพิ่มอีก 30 ล้าน รวมเป็น 200 ล้านพอดี

นี่มากกว่า 150 ล้านที่นาวาเอกเอ็นจิสัญญาไว้ตอนแรกตั้ง 50 ล้าน สำหรับเรื่องนี้ นาวาเอกเอ็นจิที่โทรมายังด่าเขาและบอกให้เขาเลี้ยงข้าวคราวหน้าด้วย

เห็นได้ชัดว่ารางวัลจากภารกิจล่าสุดนั้นงามใช่เล่น!

ตอนนั้นเอง โรบินเปรยว่าถ้าทำตามแผนเดิม เงิน 60 ล้านเบรีอาจจะไม่พอ และการก่อสร้างกับแผนงานบางส่วนอาจต้องเลื่อนออกไปจนกว่าโรงบ่มไวน์จะเสร็จ

เอียนจึงลงทุนเพิ่มอีก 100 ล้านเบรี บอกว่าไม่ต้องเลื่อนหรอก ทำทีเดียวให้เสร็จไปเลย

เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา

นั่นทำให้ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินและชาวบ้านคนอื่น ๆ ดีใจจนเนื้อเต้นอีกครั้ง

ก็แหม นั่นมันตั้ง 160 ล้านเบรีเชียวนะ!

ทั้งชีวิตพวกเขาเคยเห็นเงินเยอะขนาดนั้นแค่บนใบประกาศจับเท่านั้นแหละ

แน่นอน เอียนประกาศชัดเจนตั้งแต่ต้นว่าห้ามเอาเงินไปใช้ในทางที่ผิด ต้องใช้ในโครงการทั้งหมดเท่านั้น

ถ้าใครตุกติก เขาจะถอนทุนคืนทันที ได้ยินดังนั้น ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินและหัวหน้าหมู่บ้านคนอื่น ๆ ก็ตบหน้าอกรับประกันว่าจะไม่ทำอะไรบุ่มบ่าม

ใครกล้าทำแบบนั้นจะถูกจับถ่วงน้ำให้หายไปจากโลกนี้เลย

สีหน้าดุดันนั่นทำเอาเอียนสงสัยว่าเขาขู่แรงไปรึเปล่านะ!

แม้ 160 ล้านเบรีจะดูเยอะ แต่พอลงทุนพัฒนาหมู่บ้านซิเบีย มันก็สร้างแรงกระเพื่อมได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

สำหรับทั้งเกาะ มันไม่ใช่เงินมหาศาลอะไร แต่สำหรับชาวบ้านที่ยากจน มันคือเงินก้อนโตมโหฬาร!

หลังจากมอบเงินให้โรบิน เอียนก็ใช้เวลาตลอดฤดูหนาวจมอยู่กับกิจวัตรตื่นสาย ฝึกฝน และเข้านอนเร็ว

ตามคำแนะนำในสมุด เขาขัดเกลาฮาคิเกราะและร่างกายอย่างต่อเนื่องระหว่างการฝึก เขาเคลือบฮาคิเกราะไว้ที่มือ แผ่ขยายออกไปทีละน้อย เริ่มจากมือขวา ไปมือซ้าย แขนขา ลำตัว และสุดท้ายก็ครอบคลุมทั้งตัว

จากนั้นเขาก็รวบรวมมันกลับมาที่จุดเดียว ขัดเกลาและบีบอัดฮาคิเกราะซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้มันแน่นและแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ขณะฝึกฮาคิเกราะ เขาก็เสริมสร้างร่างกายไปด้วย

แน่นอนว่าตอนนี้เขาทำได้แค่เคลือบมือเท่านั้น ยังอีกไกลกว่าจะทำได้ทั้งตัว

ภายใต้แสงอาทิตย์ เขาเคี่ยวเข็ญตัวเองด้วยการฝึกสุดโหด หลังอาทิตย์ตกดิน เขาเน้นการฝึกจิตและทำความเข้าใจ ทุก ๆ วันเขารู้สึกได้ว่าตัวเองก้าวหน้าขึ้นเรื่อย ๆ

เวลาผ่านไป ฤดูหนาวผ่านพ้น หมู่เกาะแม่น้ำซิเบียต้อนรับฤดูใบไม้ผลิของปีใหม่

หลังจากฝึกเสร็จที่ภูเขาหลังหมู่บ้าน เอียนก็เดินลงมาเตรียมกลับบ้าน

ความหนาวเย็นจากหิมะที่ละลายหายไปแล้ว หมู่บ้านซิเบียค่อย ๆ อุ่นขึ้น

ลงมาจากเขา เอียนแวะดูไซต์ก่อสร้างโรงบ่มไวน์

เห็นผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินยังยุ่งอยู่ เขาจึงยกขวานขึ้นแล้วตะโกนเรียก "ผู้ใหญ่บ้านมาร์ติน"

"เฮ้ ฝึกเสร็จแล้วเหรอ?"

เห็นเอียนเดินเข้ามา ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินวางงานในมือแล้ววิ่งเข้ามาหา พูดอย่างจริงจังว่า "โรบินยังยุ่งอยู่ เดี๋ยวค่อยพาเมียแกกลับบ้านนะ อย่าไปกวนโรบินล่ะ"

เอียน: "..."

เอียนมองผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินอย่างพูดไม่ออก แล้วมองไปที่โรบินซึ่งยังคงขะมักเขม้นสั่งงานอยู่ไม่ไกล ราวกับดีไซเนอร์ ชี้บอกว่าต้องจัดวางตรงไหน ต้องสร้างอะไรตรงไหน

ตามคำสั่งของผู้ใหญ่บ้านมาร์ติน เอียนไม่เข้าไปรบกวนเธอ

ทุกวันหลังฝึกเสร็จ เขาจะมารอรับและกลับบ้านพร้อมโรบิน

"เข้าใจแล้วน่า"

เอียนนั่งลงบนก้อนหินแถวนั้นแล้วพูดอย่างหงุดหงิด "ช่วงนี้เห็นวิ่งวุ่นไปทั่ว เป็นไงบ้างล่ะ?"

"โรงบ่มไวน์ต้องสร้าง ท่าเรือก็ต้องสร้าง แน่นอนว่าต้องวิ่งวุ่นสิ ถ้าชั้นไม่คอยคุมแล้วพวกมันอู้งานจะทำยังไง?"

ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินพูดอย่างภูมิใจ "รู้ไหม ชั้นเป็นหนึ่งในห้าผู้ใหญ่บ้านถาวรและผู้ดูแลประจำคณะกรรมการหมู่เกาะแม่น้ำซิเบียเชียวนะ จะไม่ให้จับตาดูพวกมันได้ยังไง?"

"..."

ใครเป็นคนตั้งชื่อตำแหน่งประหลาด ๆ นี่กัน?

เขาจำได้ว่าครั้งที่แล้วตอนโม้กับโรบิน มันไม่มีตำแหน่งนี้นี่หว่า!

เอียนปรือตามองผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินที่ทำตัวยืดอย่างพูดไม่ออก

แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร...

"เอียน"

ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินพูดพลางมองออกไปที่ทะเลด้วยสีหน้ากังวล "เราสร้างท่าเรือกับโรงบ่มไวน์ใหญ่โตขนาดนี้ เราจะขายไวน์พวกนี้ได้จริง ๆ เหรอ?"

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═