บทที่ 21 บ้าเอ๊ย! พวกเรายังไม่ได้ขึ้นเรือเลยนะ!

บทที่ 21 บ้าเอ๊ย! พวกเรายังไม่ได้ขึ้นเรือเลยนะ!

ทั่วทั้งดาดฟ้าเรือตกอยู่ในความเงียบงันน่าขนลุก ทุกคนจ้องมองเอียนตาค้าง

หมอนี่กล้าดียังไง?

โดยเฉพาะเหล่าทหารเรือจากสาขาที่ 315 พวกเขาจ้องมองอดีตเพื่อนร่วมงานด้วยสายตาที่ผสมปนเปไประหว่างความชื่นชมและความงุนงง

แม้พวกเขาจะเป็นแค่สมาชิกของสาขาเวสต์บลู แต่พวกเขาก็เคยได้ยินกิตติศัพท์ของบุคคลระดับสูงจากศูนย์บัญชาการกองทัพเรือท่านนี้

นั่นคือครูฝึกใหญ่เซเฟอร์จากศูนย์บัญชาการกองทัพเรือ ผู้เคยได้รับฉายาว่า ‘แขนดำ’ อดีตพลเรือเอกที่ไม่เคยฆ่าใคร!

เขากล้าดียังไงถึงตบหน้าท่านสองฉาดต่อหน้าธารกำนัลขนาดนี้?

นี่มันหยามกันชัด ๆ!

แม้แต่นาวาเอกเอ็นจิและอีกสองคนก็ยังยืนนิ่งอึ้ง สายตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เมื่อนาทีที่แล้ว พวกเขายังคิดว่าเอียน ทหารเรือจากสาขาที่ 315 จะมีวิธีแก้ปัญหา?

ใครจะไปนึกว่าวิธีแก้ปัญหาที่ว่าคือ... การตบหน้าเนี่ยนะ?

ในวินาทีนั้น ไอน์ หญิงสาวผมยาวดัดลอนสีน้ำเงินน้ำทะเลก็ได้สติในที่สุด ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยโทสะขณะจ้องมองไอ้สารเลวที่กล้ามาหยามเกียรติอาจารย์ที่เธอเคารพรักที่สุด

“แกทำบ้าอะไรของแกวะ ไอ้สารเลว?”

“ใจเย็นก่อน”

เห็นไอน์ที่ชักมีดสั้นคู่ออกมาแล้วและกำลังจะพุ่งเข้าใส่เอียน นาวาเอกเอ็นจิก็รีบเข้ามาขวางเธอไว้

“รอดูก่อน... บางทีนี่อาจจะเป็นวิธีของเขาก็ได้”

“อย่ามาห้ามชั้น แกมันก็สารเลวเหมือนกันนั่นแหละ!”

ไอน์ซึ่งถูกความโกรธที่อาจารย์โดนหยามเกียรติครอบงำ ไม่สามารถสงบสติอารมณ์ลงได้เลย “บินซ์ ยืนบื้ออะไรอยู่? อย่าปล่อยให้คุณครูเซเฟอร์โดนหยามไปมากกว่านี้นะ!”

“ชั้น...”

เมื่อถูกไอน์เรียก บินซ์ก็แสดงสีหน้าสับสนออกมาเล็กน้อย ราวกับเพิ่งจะหลุดจากภวังค์ความตกตะลึงที่เห็นอาจารย์ถูกทำให้อับอาย ดวงตาของเขายังคงพร่ามัวขณะพึมพำว่า “คุณครูเซเฟอร์... อ่า ใช่ ใช่แล้ว”

จากนั้นเขาก็จ้องมองเอียนอย่างเกรี้ยวกราดเช่นกัน “ไอ้สารเลวเอ๊ย...”

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เอียนที่เพิ่งตบหน้าเซเฟอร์ไปสองฉาดก็มองชายที่ยังคงไร้การตอบสนองแล้วส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง

“ทำหน้าแบบนั้นมันอะไรกัน? น่าผิดหวังจริง ๆ คิดไม่ถึงเลยว่า ‘แขนดำ’ ผู้เลื่องลือ พลเรือเอกที่ไม่เคยฆ่าใคร จะเป็นแค่คนขี้ขลาดตาขาว”

จากนั้นเขาก็หันหลังกลับ ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเดิม “แพ้ครั้งเดียวก็จมดิ่งสู่ความสิ้นหวัง ไม่แม้แต่จะมีความกล้าเผชิญหน้ากับศัตรูอีกครั้ง ในฐานะครูฝึก นายยังไม่เข้มแข็งเท่านักเรียนสองคนของนายเลยด้วยซ้ำ เชิญนอนเน่าตายอยู่ที่นี่กับนักเรียนสองคนสุดท้ายของนายเถอะ!”

“แกพล่ามบ้าอะไรของแก ไอ้โง่? แกจะไปรู้อะไรว่าคุณครูเซเฟอร์ต้องเจอกับอะไรมาบ้าง?”

ทว่า เมื่อเผชิญหน้ากับไอน์ที่ตะโกนทั้งน้ำตา เอียนกลับไม่ใส่ใจ เขาหันหลังกลับไปมองเหล่าทหารเรือจากสาขาที่ 315 ที่ยังคงยืนอึ้ง

“ทุกคน เตรียมอพยพ”

“เอ่อ...”

“ทำตามคำสั่ง ทหารเรือ! อย่าไปสนคนอื่น ใครอยากรอดก็ตามมา!”

“ครับ เรือเอก!”

เมื่อสิ้นเสียงคำสั่งของเอียน เหล่าทหารเรือก็ไม่ลังเล พวกเขาวิ่งกรูวิกลับไปที่เรือรบของสาขาที่ 315 พลางตะโกนว่า “กลับลำ! ออกเรือเดี๋ยวนี้!”

ทันใดนั้น ภายใต้คำสั่งของเอียน ทหารเรือสาขาที่ 315 ก็หลุดจากภวังค์และเริ่มปฏิบัติการอย่างรวดเร็ว บังคับเรือรบให้เปลี่ยนทิศทางทันที

ส่วนเอียนไม่ได้สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นข้างหลังอีกต่อไป เขาทำสิ่งที่ต้องทำไปหมดแล้ว

ถึงเขาจะไม่รู้ว่าเซเฟอร์และคนอื่น ๆ จะอพยพอย่างปลอดภัยได้ยังไง แต่เขาก็ไม่มีความตั้งใจจะรอความตายอยู่ที่นี่พร้อมกับพวกนั้นแน่

กลับมาบนเรือรบของสาขาที่ 315 เอียนออกคำสั่งต่าง ๆ ทันที และทหารเรือก็ปฏิบัติตาม เคลื่อนไหวอย่างเป็นระเบียบโดยไม่หยุดพักแม้แต่วินาทีเดียว

หลังจากกลับลำเรือ พวกเขาก็เริ่มเคลื่อนที่ไปข้างหน้าทันที ทิ้งให้นาวาเอกเอ็นจิยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่บนเรือที่พังยับเยิน มองดูเรือรบแล่นห่างออกไปอย่างหมดหนทาง

เอ็นจิ: “...”

เขายังไม่ได้ขึ้นเรือรบเลยนะ!

แถมเขาควรจะเป็นผู้บัญชาการฐานทัพสาขาที่ 315 ไม่ใช่เรอะ!

“บ้าเอ๊ย! ไหนไอ้เวรนั่นบอกว่าเกษียณแล้วไง?”

นาวาเอกเอ็นจิสบถออกมา แล้วก็นึกถึงเซเฟอร์ได้ เขาหันขวับกลับไปและเห็นว่าเซเฟอร์ได้ลุกขึ้นยืนเงียบ ๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

แม้แววตาของเซเฟอร์จะยังคงเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและโศกเศร้า แต่เขาก็ลุกขึ้นยืนแล้ว

นาวาเอกเอ็นจิที่กำลังตะลึง รีบแสดงอาการตื่นเต้นและถลาเข้าไปประคองทันที

“คะ-คุณครูเซเฟอร์”

“คุณครูเซเฟอร์”

ไอน์และบินซ์ก็ก้าวเข้ามาอย่างตื่นเต้นเช่นกัน

“ชั้นยังไม่แก่ขนาดต้องให้ใครมาพยุงหรอกนะ”

เซเฟอร์ซึ่งแขนขาดไปข้างหนึ่งปฏิเสธ เขาเพียงแค่ใช้ผ้าขาด ๆ พันแขนที่กุดด้วนไว้ แล้วมองไอน์ บินซ์ และเอ็นจิด้วยความผิดหวังเล็กน้อย

“พวกเธอยังหนุ่มยังสาว ไม่ควรจะมาตายตามชั้น”

“คุณครูเซเฟอร์...”

ทั้งสามคนอึกอัก นอกจากไอน์และบินซ์ที่ดูมุ่งมั่นแล้ว เอ็นจิกลับยิ้มแห้ง ๆ เหมือนมีอะไรอยากจะพูด

“เอาเถอะ เจ้าเด็กนั่นพูดถูก”

เซเฟอร์มองดูเรือรบที่แล่นห่างออกไป ดูเหมือนจะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งในวินาทีนี้ เขาเงยหน้าหัวเราะร่า

“พวกเด็ก ๆ ยังไม่ปลอดภัย แล้วชั้นจะมานั่งคร่ำครวญอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?”

“อาจารย์ครับ...”

ใบหน้าของนาวาเอกเอ็นจิสว่างวาบด้วยความตื่นเต้นเมื่อได้ยินคำพูดของเซเฟอร์ เขาตะโกนลั่น “เดี๋ยวผมจะไปตามพวกนั้นกลับมาเดี๋ยวนี้แหละครับ ไม่ต้องห่วง ผมยังอยู่นี่ทั้งคน พวกมันไม่กล้าทิ้งเราไปเฉย ๆ หรอก”

พูดจบ ยังไม่ทันที่เซเฟอร์จะพูดอะไร เขาก็พุ่งไปที่กราบเรือแล้วตะโกนสุดเสียง “กลับมา! คุณครูเซเฟอร์ตัดสินใจจะไปแล้ว”

“กลับมาเดี๋ยวนี้!”

“บ้าเอ๊ย! พวกเรายังไม่ได้ขึ้นเรือเลยนะ!”

แต่ไม่ว่าเขาจะตะโกนแค่ไหน เรือก็ไม่หันหัวกลับมา กลับยิ่งลอยห่างออกไปเรื่อย ๆ ทิ้งให้เอ็นจิยืนแข็งทื่อด้วยความงุนงง

สุดท้าย ภายใต้สายตาของทั้งสามคน นาวาเอกเอ็นจิก็ระเบิดอารมณ์เกรี้ยวกราด “เอาจริงดิ? ผู้บัญชาการของพวกแกยังอยู่นี่นะเว้ย! ไอ้พวกเวรเอ๊ย!”

“นาวาเอกเอ็นจิ”

ในตอนนั้นเอง บินซ์เหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่างแล้วชี้ไปที่เรือเล็กข้างเรือ

“ดูนั่นสิ! พวกนั้นจะให้เราพายเรือนั่นตามไปเองงั้นเหรอ?”

ไอน์: “...”

นาวาเอกเอ็นจิ: “...”

เซเฟอร์: “...”

เอ็นจิและอีกสองคนจ้องมองเรือเล็กนั่น แล้วจู่ ๆ ก็เงียบกริบ

“ไอ้เวรนั่นจงใจทำแน่ ๆ”

ใบหน้าของนาวาเอกเอ็นจิมืดครึ้มลง “จงใจชัด ๆ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่คิดเลยว่าจะมีทหารเรือที่น่าสนใจแบบนี้โผล่มาที่เวสต์บลู”

เซเฟอร์ที่เงียบไปนานจู่ ๆ ก็หัวเราะลั่น ดวงตาที่เคยโศกเศร้าเหลือบมองเรือรบที่ห่างออกไปอีกครั้งก่อนจะถอนหายใจ

“เป็นความผิดของชั้นเอง เจ้าหนูนั่นพูดถูก ชั้นมันขี้ขลาดจริง ๆ! พอได้แล้ว อย่ายืนบื้อกันอยู่เลย ไปเปลี่ยนเรือกันเถอะ ขืนช้ากว่านี้เราจะโดนทิ้งจริง ๆ แน่”

...

“เรือเอกเอียนครับ นาวาเอกเอ็นจิ...”

“เขาบอกให้เราหันหัวเรือกลับหรือครับ?”

“ไม่ต้องสนใจ เดินเรือต่อไป”

“... ครับ เรือเอกเอียน”

ทหารเรือตอบรับทันที จากนั้นเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ เขาลังเลแล้วพูดว่า “พวกเขาอยู่บนเรือเล็กนะครับ”

“ไม่ต้องห่วง”

เอียนเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วส่ายหน้า แต่ก็เสริมว่า “ชะลอความเร็วลงหน่อย”

“ครับ เรือเอกเอียน”

ทหารเรือถอนหายใจโล่งอกกับคำพูดของเอียน พวกเขาเกือบจะคิดว่า... เรือเอกเอียนจะส่งนาวาเอกเอ็นจิไปตายจริง ๆ ซะแล้ว!

ทว่า ทันทีที่เรือรบชะลอความเร็วลง ทหารเรืออีกนายก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา ตะโกนอย่างร้อนรน “เรือเอกเอียนครับ โจรสลัด... มีเรือโจรสลัดขวางเส้นทางเราอยู่ครับ”

“ชั้นเห็นแล้ว”

เอียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาวูบไหวเล็กน้อยขณะมองเรือโจรสลัดที่ขวางทางอยู่

จากนั้นเขาก็พูดอย่างไร้อารมณ์ “ไม่ต้องไปสน เดินเรือต่อไป!”

“รับทราบ!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═