บทที่ 20 ทางออก

บทที่ 20 ทางออก

แน่นอนว่าเอียนไม่คิดจะกระโดดเรือหนี!

ต่อให้เขาไม่ได้เป็นผู้มีพลังผลปีศาจ เขาก็ไม่ทำแน่ เขาไม่ใช่พวกชอบว่ายน้ำเล่นในคาล์มเบลต์หรอกนะ

ด้วยความแข็งแกร่งของเขา ต่อให้เป็นทะเลธรรมดายังรอดยาก อย่าว่าแต่ในคาล์มเบลต์เลย อัตราการตายคงสูงลิบลิ่ว

หลังจากตกลงกับนาวาเอกเอ็นจิว่าจะให้เขาเข้าร่วมปฏิบัติการในฐานะคนนอก พร้อมกับรางวัลตอบแทนก้อนโตและค่าหัวของโจรสลัดทุกคนที่เขาจัดการ เอียนก็เลิกกังวล

และจากที่นาวาเอกเอ็นจิบอก การโจมตีได้จบลงแล้ว

เมื่อเช้านี้ ครูฝึกใหญ่เซเฟอร์พาทหารเกณฑ์ใหม่ออกฝึกภาคสนาม แต่กลับโชคร้ายไปเจอเข้ากับกลุ่มโจรสลัดสุดแกร่งเข้าจนถูกโจมตี

เหล่านักเรียนสูญเสียอย่างหนัก ส่วนครูฝึกใหญ่เซเฟอร์ก็บาดเจ็บสาหัส

ดังนั้น ภารกิจของพวกเขาในครั้งนี้คือการกลับไปที่ฐานแล้วคุ้มกันทุกคนไปยังที่ปลอดภัย

เขาไม่รู้ว่าทำไมภารกิจในแกรนด์ไลน์ถึงถูกส่งมาให้สาขาเวสต์บลูทำ หรือว่ากองกำลังในแกรนด์ไลน์จะขาดแคลนหนักขนาดนั้นจริง ๆ?

แต่เอียนก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

ตามเนื้อเรื่อง แม้เซเฟอร์จะเปลี่ยนไปในทางสุดโต่งเพราะเหตุการณ์นี้ แต่เขาก็ยังกลับไปที่ศูนย์บัญชาการกองทัพเรือได้สำเร็จ

ส่วนระหว่างทางเกิดอะไรขึ้นบ้าง เอียนก็ไม่แน่ใจ แต่มันไม่น่าจะเป็นปัญหาใหญ่อะไร

ไม่อย่างนั้น เซเฟอร์ที่สูญเสียจิตวิญญาณการต่อสู้ไปแล้ว คงไม่สามารถพานักเรียนสองคนกลับมาได้สำเร็จหรอก ถ้าสถานการณ์เลวร้ายจริง ๆ พวกเขาก็แค่ยึดเรือรบของสาขาที่ 315 แล้วหนีไปซะก็สิ้นเรื่อง

ตอนนี้เอียนพอจะเดาออกลาง ๆ แล้วว่านาวาเอกเอ็นจิวางแผนจะเอาวิชาหกรูปแบบฉบับสมบูรณ์มาได้ยังไง เขาเหลือบมองนาวาเอกเอ็นจิที่ดูโล่งอกอยู่ข้าง ๆ แล้วยิ้มอย่างอ่อนใจ

หมอนี่ยังอยากให้เขากลับไปเป็นทหารเรืออยู่อีกสินะ!

น่าเสียดายที่นาวาเอกเอ็นจิไม่รู้เลยว่า ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาแค่มองกองทัพเรือเป็นบันไดเหยียบย่ำเท่านั้น ต่อให้เขาแข็งแกร่งขึ้นจริง ๆ เขาก็จะเลือกจากไปอยู่ดี

...

หมู่บ้านซิเบียจริง ๆ แล้วตั้งอยู่ใกล้ขอบของคาล์มเบลต์ ดังนั้นเรือรบที่เร่งเครื่องเต็มกำลังจึงแล่นผ่านมันไปได้อย่างรวดเร็ว

หลังจากผ่านคาล์มเบลต์ เรือรบก็เข้าสู่แกรนด์ไลน์อย่างเป็นทางการ

ตลอดทาง นาวาเอกเอ็นจิดูกระวนกระวายใจอย่างมาก คอยเร่งให้เรือแล่นเร็วขึ้นตลอดเวลา

เห็นได้ชัดว่านาวาเอกเอ็นจิเคารพรักครูฝึกใหญ่เซเฟอร์มากขนาดไหน!

หลังจากแล่นเรือไปอีกประมาณหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงจุดหมาย

เอียนเคยคิดว่าจุดหมายปลายทางจะอยู่ไกลกว่านี้ แต่ไม่คิดว่าจะมาถึงเร็วขนาดนี้

ดูสมเหตุสมผลแล้วที่เรียกสาขาเวสต์บลูมาสนับสนุน ในเมื่อกำลังคนในแกรนด์ไลน์มีจำกัด

ในเวลานี้ เรือรบกองทัพเรือสภาพเสียหายยับเยินลำหนึ่งจอดเทียบท่าอยู่ที่จุดหมาย

ทันทีที่เรือของสาขาที่ 315 เข้าเทียบใกล้ นาวาเอกเอ็นจิก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขากระโดดข้ามไปยังเรือรบที่พังยับเยินทันที พอเห็นอะไรบางอย่าง เขาก็รีบวิ่งเข้าไปหาทั้งน้ำตา

เอียนเดินตามไป มองไปทางที่นาวาเอกเอ็นจิวิ่งไป เขาเห็น... คนเพียงแค่สามคน

ชายสอง หญิงหนึ่ง

ทั้งสามคนต่างได้รับบาดเจ็บ ชายคนที่มีอายุมากที่สุดคุกเข่าอยู่บนดาดฟ้าเรือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสน ราวกับสูญเสียจิตวิญญาณไปแล้ว

ชายหญิงอีกคู่ยืนขนาบข้างเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและลังเล แต่สุดท้ายพวกเขาก็เลือกที่จะเงียบและยืนสงบอยู่ด้านหลัง

"คุณครูเซเฟอร์!"

เห็นอาจารย์เก่าในสภาพนี้ นาวาเอกเอ็นจิก็ไม่อาจกลั้นความโศกเศร้าไว้ได้อีก เขาถลาเข้าไปหาเซเฟอร์ พยายามจะประคองให้ลุกขึ้น แต่ก็ทำไม่ได้

จากนั้น เมื่อชายหญิงคู่นั้นพูดอะไรบางอย่าง ใบหน้าของนาวาเอกเอ็นจิก็ฉายแววเจ็บปวด เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำตานองหน้า

เอียนไม่ได้เข้าไปร่วมวงด้วย เขาเพียงแค่ยืนดูการแสดงความสัมพันธ์ศิษย์-อาจารย์อันน่ากระอักกระอ่วนเงียบ ๆ

แต่ว่า...

"เรือเอกเอียนครับ"

ทหารเรือนายหนึ่งวิ่งหน้าตื่นเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "เราพบกลุ่มโจรสลัดมุ่งหน้ามาทางนี้ครับ เราต้องรีบไปเดี๋ยวนี้! นาวาเอกเอ็นจิ..."

"ชั้นไม่ใช่เรือเอกแล้ว อย่ามาเรียกชั้นว่าเรือเอก"

เอียนพูดอย่างอ่อนใจพลางขมวดคิ้วอีกครั้ง

"ยังมีโจรสลัดไร้สมองแบบนั้นอยู่อีกเหรอเนี่ย!"

ครูฝึกใหญ่ถูกโจมตี ทหารเกณฑ์ใหม่เกือบถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น

ต่อให้เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับรัฐบาลโลก แต่มันก็เหมือนกับการตบหน้าศูนย์บัญชาการกองทัพเรือฉาดใหญ่

ถึงจุดนี้ โจรสลัดในนิวเวิลด์คงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามแล้วล่ะ

การฆ่าเซเฟอร์ก็เท่ากับการประกาศสงครามกับศูนย์บัญชาการกองทัพเรือ

ถ้ารัฐบาลโลกไม่เข้ามาแทรกแซง ทั้งสองฝ่ายคงได้สู้กันจนตายไปข้างหนึ่ง

เอียนเหลือบมองท่อนแขนล่ำสันที่ตกอยู่บนดาดฟ้าเรือ แล้วชี้ไปที่มัน "เก็บแขนข้างนั้นขึ้นมา ใส่ถุงซีล แล้วเอาไปแช่เย็นซะ"

"...?"

"ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ? ไปทำสิ ส่วนที่เหลือ..."

เอียนนวดขมับ "เดี๋ยวชั้นจะไปถามนาวาเอกของนายก่อน!"

พูดจบ เขาก็เมินเฉยต่อทหารเรือที่ยังยืนงง แล้วเดินไปหานาวาเอกเอ็นจิที่กำลังสติแตก อัดบุหรี่เข้าปอดด้วยสีหน้าโกรธจัด

"เราต้องไปเดี๋ยวนี้ มีโจรสลัดบางกลุ่มได้กลิ่นและกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้"

"ไอ้พวกโจรสลัดสวะ!!!"

ได้ยินคำพูดของเอียน นาวาเอกเอ็นจิก็คำรามลั่น กำหมัดแน่น "พวกมันกล้าดียังไง? ชั้นจะไปจัดการพวกมัน"

"ใจเย็นก่อน!"

เอียนขวางเขาไว้แล้วพูดอย่างโมโห "ถ้าจำไม่ผิด ภารกิจของนายคือคุ้มกันพวกเขาไปยังที่ปลอดภัย นายคิดจะพาอาจารย์ที่เคารพและรุ่นน้องของนายไปตายรึไง? ถ้าจะทำอย่างนั้นก็บอกมา ชั้นจะขอยืมเรือสักลำแล้วหนีไปเดี๋ยวนี้แหละ"

"..."

คำพูดนี้ทำเอานาวาเอกเอ็นจิพูดไม่ออกทันที เขามองเอียนด้วยสีหน้าบึ้งตึงแล้วพูดอย่างฉุนเฉียว "เฮ้ย ๆ ๆ ไอ้เด็กบ้า อย่าคิดแต่จะหนีทุกครั้งที่เจอปัญหาได้ไหม! ไหนบอกว่าจะปลุกฮาคิราชันย์ไง? ชั้นไม่เคยได้ยินว่าคนขี้ขลาดจะปลุกฮาคิราชันย์ได้หรอกนะ"

"นี่ไม่ใช่ปัญหา นี่มันการฆ่าตัวตาย ชั้นไม่ใช่ทหารเรือแล้ว ทำไมต้องไปรนหาที่ตายกับนายด้วย?"

เอียนยักไหล่ ไม่ใส่ใจคำพูดของนาวาเอกเอ็นจิ "ตกลงจะเอายังไง? รีบเลือกมาได้แล้ว"

"ชั้น..."

นาวาเอกเอ็นจิอ้าปากค้าง ก่อนจะพูดเหมือนตัดสินใจได้แล้วว่า "เราจะถอย!"

"งั้นก็พาอาจารย์ของนายกลับไปที่เรือรบของสาขาที่ 315 เราต้องเปลี่ยนเรือแล้วหนี"

"เรื่องนี้..."

ได้ยินคำพูดของเอียน นาวาเอกเอ็นจิที่ตัดสินใจไปแล้วก็เกาหัวอย่างหงุดหงิด "คุณครูเซเฟอร์ดูเหมือนจะได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรงและยังไม่ฟื้นตัวเลย"

"งั้นก็แบกเขาไปสิ!"

"ไม่ได้ผลหรอก เมื่อกี้ชั้นลองพยุงท่านไปที่เรือรบของสาขาที่ 315 แล้ว แต่ท่านไม่ยอม"

นาวาเอกเอ็นจิพูดอย่างหมดหนทาง "ท่านเอาแต่ตะโกนถามว่าเรามาช่วยท่านทำไม บอกให้ปล่อยให้ท่านตายที่นี่ แล้วให้พวกเรารีบหนีไปซะ"

ขณะพูด เขามองไปที่เอียนซึ่งกำลังลูบคางครุ่นคิด แล้วจู่ ๆ ก็ตื่นเต้นขึ้นมา

เห็นท่าทางนั้น นาวาเอกเอ็นจิก็รู้ว่าเอียนมีแผน จึงรีบถามว่า "นายมีวิธีเหรอ?"

"มีสิ!"

"รีบเลย! ถ้าพวกโจรสลัดตามมาทัน มันจะจบเห่กันหมด"

"..."

เอียนจ้องมองนาวาเอกเอ็นจิที่ตอนนี้ร้อนรนขึ้นมาอย่างเอือมระอา แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "เพิ่งจะมาร้อนรนตอนนี้เนี่ยนะ? วิธีน่ะมี แต่มีความเสี่ยงนะ"

"ไม่ต้องสนความเสี่ยงหรอก ขอแค่มีวิธี ชั้นยอมรับผิดชอบทั้งหมดเอง"

"ขอแค่ช่วยคุณครูเซเฟอร์ได้ จะเสี่ยงแค่ไหนชั้นก็ยอม"

"ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตเพื่อคุณครูเซเฟอร์ ชั้นก็ยอม!"

ชายหญิงคู่หนึ่งที่แอบฟังอยู่ใกล้ ๆ ก็แสดงสีหน้าจริงจังเช่นกัน

"พวกนายพูดเองนะ! จำไว้ ห้ามห้ามชั้นเด็ดขาด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้!"

ได้ยินคำยืนยัน เอียนก็เผยสีหน้าพอใจในที่สุด จากนั้น ท่ามกลางสายตากังวลของนาวาเอกเอ็นจิและชายหญิงคู่ที่ยังคงเงียบอยู่ เขาเดินเข้าไปหาเซเฟอร์ด้วยรอยยิ้ม

แต่ก่อนที่ทั้งสามจะทันเข้าใจว่าเอียนจะทำอะไร

"เพี้ยะ! เพี้ยะ!"

ต่อหน้าต่อตาทั้งสามคน เอียนตบหน้าเซเฟอร์ไปสองฉาดเต็ม ๆ โดยไม่ลังเล

ทั่วทั้งดาดฟ้าเรือเงียบกริบ

ไอน์: "..."

บินซ์: "..."

นาวาเอกเอ็นจิ: "..."

และแล้ว...

"แกทำบ้าอะไรของแกวะ ไอ้สารเลว?"

เสียงคำรามกึกก้องทำลายความเงียบสงบบนดาดฟ้าเรือจนพังทลาย

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═