บทที่ 18 แผนการ
บทที่ 18 แผนการ
บทที่ 18 แผนการ
เวลาผ่านไปทีละน้อย
หลังจากแน่ใจว่าชายผมยุ่งคนนั้นไม่กลับมาอีกจริง ๆ เอียนก็รู้สึกเสียดายนิดหน่อย แต่เขาก็ไม่ได้ออกตามหา ชีวิตประจำวันของเขายังคงดำเนินไปตามปกติ ฝึกฝนและใช้เวลาอยู่กับภรรยา
แน่นอนว่าวันนี้ต่างออกไปเล็กน้อย หรือพูดให้ถูกคือ เขาไม่ได้ฝึกเลย
เพราะทันทีที่เขาก้าวเท้าออกจากบ้าน ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินก็วิ่งแจ้นเข้ามาแล้วลากเขาออกไป
“ไหนบอกว่าปู่กับโรบินจัดการกันเองได้ไง?”
เอียนที่ถูกลากตัวไปมองผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินด้วยสีหน้าอ่อนใจ
“ทำไมต้องให้ชั้นมาด้วย? แล้วทำไมปู่ต้องวิ่งวุ่นกลางฤดูหนาวแบบนี้? ทำไมไม่อยู่บ้าน?”
“แกเป็นนักลงทุนนะ แถมยังเป็นเด็กที่มีอนาคตไกลที่สุดในหมู่บ้านซิเบีย จะไม่ให้โผล่หน้ามาได้ยังไง?”
ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินพูดอย่างภาคภูมิใจ “แล้วแกจะกลัวหนาวอะไรไอ้หนู? กลางหน้าหนาวแกยังถอดเสื้อเดินอยู่เลยไม่ใช่รึไง? เร็วเข้า ทุกคนอยากเจอแกนะ”
เขาพูดพลางดันหลังเอียน “ทุกคนรออยู่ข้างในแล้ว! รีบเข้าไปเร็ว!”
“...”
เอียนที่ถูกผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินดันหลังทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินเข้าไปอย่างจำยอม
ทันทีที่เขาเปิดประตู เขาก็รู้สึกถึงสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้องมา ทุกคนมองดูเขาอย่างเงียบเชียบด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ยืนบื้ออะไรกันอยู่? รีบปรบมือสิ!”
ต่างจากเอียนที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินที่ตกเป็นเป้าสายตาเช่นกันกลับเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ แถมยังตบมือนำจังหวะด้วย
“นี่คือเด็กที่มีอนาคตไกลที่สุดในหมู่บ้านซิเบีย และเป็นนักลงทุนโรงบ่มไวน์หมู่บ้านซิเบียของเรา ทุกคน ปรบมือให้เขาหน่อย!”
แปะ! แปะ! แปะ!
สิ้นเสียงผู้ใหญ่บ้านมาร์ติน เสียงปรบมืออย่างกึกก้องก็ดังกระหึ่ม เห็นได้ชัดว่าทุกคนตื่นเต้นมาก!
“เอาล่ะ ต่อไปขอเชิญเอียน นักลงทุนและประธานของเรา ขึ้นมากล่าวอะไรสักเล็กน้อย”
ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินที่รับบทพิธีกรชั่วคราว ปรบมืออย่างมีความสุขเช่นกัน
“ทุกคน เร็วเข้า! เสียงปรบมือหายไปไหนหมด?”
หลังเสียงปรบมือดังขึ้นอีกระลอก เอียนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกัดฟันเดินขึ้นไปท่ามกลางสายตาของทุกคน
แต่... เขาจะพูดอะไรดีล่ะ?
ทุกอย่างเกิดขึ้นปุบปับมาก เขาไม่ได้เตรียมบทพูดมาเลยสักนิด!
เขาจ้องเขม็งไปที่โรบินซึ่งกำลังหัวเราะคิกคักอยู่ในหมู่ผู้ชม
โรบิน... พูดจริง ๆ นะ อย่างน้อยเธอน่าจะบอกเขาล่วงหน้าสักหน่อย จะได้เตรียมตัวทัน
แล้ว... เขาไปเป็นประธานตั้งแต่เมื่อไหร่?
ทว่า โรบินไม่กลัวเลยสักนิด เธอกลับขยิบตาอย่างขี้เล่นให้เอียนแทน
ด้วยความจนปัญญา เอียนได้แต่แกล้งกระแอมสองที และทุกคนก็เงียบกริบ
จากนั้นเอียนก็ยึดเวทีและพูดภายใต้สายตาของทุกคนว่า “ก่อนอื่น ขออวยพรให้โรงบ่มไวน์หมู่บ้านซิเบียก่อตั้งได้อย่างราบรื่นครับ เอาล่ะ ต่อไปขอเชิญผู้รับผิดชอบโครงการ ผู้ใหญ่บ้านมาร์ติน ขึ้นมากล่าวอะไรสักเล็กน้อยครับ”
ทุกคน: “...?”
ผู้ใหญ่บ้านมาร์ติน: “...?”
แค่นี้อะนะ?
โรบินเองก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาและขยิบตาให้เอียน
“ทำไมพูดแค่นิดเดียวเองล่ะ?”
ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินที่ถูกเรียกขึ้นเวที หน้ามืดครึ้ม กระซิบถามเสียงเบา “ปกตินายพูดเก่งไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวนี้กล่าวสุนทรพจน์ไม่เป็นแล้วรึไง?”
“...”
เมื่อกี้เรียกสุนทรพจน์ได้ด้วยเหรอ?
เอียนมองผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินอย่างพูดไม่ออก แล้วผายมือด้วยสีหน้าประมาณว่า เชิญปู่พูดเลย
ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินไม่ถอย ยืดอกเชิดหน้าเดินขึ้นเวทีในโหมด เออ ชั้นพูดเองก็ได้ และสิ่งที่ทำให้เอียนประหลาดใจคือ ปู่แกพูดจาฉะฉานลื่นไหลสุด ๆ
ต้องยอมรับเลยว่า ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินพูดเก่งจริง ๆ!
เขาถึงกับพูดเรื่องอดีตและปัจจุบันของหมู่บ้านซิเบีย มองจากความยากจนสู่อนาคต
จากนั้นเขาก็เล่าถึงความยากลำบากและเจตจำนงดั้งเดิมเบื้องหลังการก่อตั้งโรงบ่มไวน์หมู่บ้านซิเบีย... เดี๋ยว เดี๋ยว ไม่ใช่แล้ว!
โรงบ่มไวน์ยังสร้างไม่เสร็จเลยนะ!
ความยากลำบากมาจากไหนกัน?
ทว่า ไม่มีใครสนใจนักลงทุนที่กำลังงุนงงคนนี้ ขณะที่ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินพูด ใบหน้าของหัวหน้าหมู่บ้านอื่น ๆ และชาวบ้านต่างเต็มไปด้วยความเศร้าและความคาดหวังต่ออนาคต
“ตอนนี้ ในที่สุดหมู่บ้านซิเบียของเราก็จะมีโรงบ่มไวน์เป็นของตัวเองแล้ว ต่อจากนี้เราไม่ต้องกังวลเรื่องพวกพ่อค้าหน้าเลือดจะมากดราคาเราอีก”
พูดจบ ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินก็ชูมือขึ้นอย่างโกรธแค้นแล้วตะโกนว่า “ไปลงนรกซะไอ้พวกพ่อค้าหน้าเลือด!”
ทันใดนั้น ฝูงชนก็ระเบิดความโกรธออกมา และทุกคนก็ทำตามผู้ใหญ่บ้านมาร์ติน เริ่มตะโกนตาม
“ไปลงนรกซะไอ้พวกพ่อค้าหน้าเลือด!”
“ไปลงนรกซะไอ้พวกพ่อค้าหน้าเลือด!!”
“ไปลงนรกซะไอ้พวกพ่อค้าหน้าเลือด!!”
เสียงตะโกนดังขึ้นเรื่อย ๆ ทิ้งให้เอียนยืนอึ้งจ้องมองผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
ปู่แกมีพรสวรรค์จริง ๆ!
ทำไมเขาถึงดูไม่ออกมาก่อนนะ?
จากนั้น ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินก็อธิบายวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของการประชุมครั้งนี้...
การก่อตั้งโรงบ่มไวน์หมู่บ้านซิเบีย สหกรณ์หมู่บ้านซิเบีย และคณะกรรมการหมู่บ้าน
เอียน: “...”
ยิ่งฟัง เขาก็ยิ่งงง
ทำไมทุกอย่างถึงฟังดูคุ้นหูจังนะ?
นี่มันสิ่งที่เขาเสนอโรบินไปส่ง ๆ เมื่อไม่นานมานี้ตอนที่เธอถามว่าจะทำยังไงดีไม่ใช่เหรอ?
ตอนนี้เอียนรู้แล้วว่าใครเป็นคนเตรียมสคริปต์ให้ผู้ใหญ่บ้านมาร์ติน เขาอดไม่ได้ที่จะหันไปมองโรบินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ และจ้องเขม็งใส่ภรรยาอีกครั้ง
เธอเตรียมบทให้ผู้ใหญ่บ้านมาร์ติน แต่ไม่เตรียมให้เขาเนี่ยนะ?
ทว่า เอียนหารู้ไม่... โรบินเองก็จนปัญญาเหมือนกัน ก็เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาเพิ่งจะพูดอย่างมั่นใจจนเธอคิดว่าเขาวางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้ว
ใครจะไปรู้ว่าเขาไม่ได้เตรียมอะไรมาเลยสักนิด?
“สุดท้ายนี้!”
ราวกับจะปิดท้ายการประชุม ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินพูดอย่างจริงจัง “ขอให้พวกเราขอบคุณเอียนและโรบินอีกครั้งสำหรับความช่วยเหลือของพวกเขา ถ้าไม่มีเอียนกับโรบิน อย่าว่าแต่สร้างโรงบ่มไวน์เลย เราคงรับมือกับการกดราคาเมื่อไม่กี่วันก่อนไม่ไหวแน่ ใครกล้าอกตัญญูลืมบุญคุณของเอียนและโรบิน อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจก็แล้วกัน”
ทันทีที่พูดจบ ชาวบ้านทุกคนก็ตะโกนพร้อมชูกำปั้นอย่างดุดัน
“ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินพูดถูก”
“ใครกล้าทรยศหมู่บ้านซิเบียและเอียน จะต้องถูกจัดการอย่างสาสม”
“พวกมันจะถือเป็นคนทรยศต่อหมู่เกาะแม่น้ำซิเบีย!”
ด้วยคำเตือนของผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินที่ดังก้อง การประชุมที่เร่งรีบแต่จริงจังนี้ก็จบลงอย่างเป็นทางการ ทิ้งให้เอียนยืนทำอะไรไม่ถูก
“เป็นไงบ้าง?”
ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินที่เดินเข้ามาหาพูดอย่างภูมิใจ “ชั้นทำได้ดีใช่ไหมล่ะ?”
“...”
เอียนไม่ได้แฉเรื่องที่ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินโกง เขาพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างปลงตก “ปู่เห็นว่าดีก็ทำไปเถอะ”
“อย่ามาปิดบังเลยน่าไอ้หนู ถ้าชั้นไม่ถามโรบิน ชั้นคงไม่รู้หรอกว่าแกวางแผนไว้หมดแล้ว”
“...”
ใครวางแผน?
เอียนมองผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินที่ดูไม่พอใจอย่างอ่อนใจ แต่เขาต้องยอมรับว่า เมื่อดูฉากนี้แล้ว เขาได้กลายเป็นนายทหารเรือเกษียณกลับบ้านมาพัฒนาชนบทจริง ๆ แล้วสินะ
ขณะที่เอียนกำลังถอนหายใจ: “ปุรุ ปุรุ~”
เด็นเด็นมูชิที่เขาเอามาจากสาขา 315 ก็ดังขึ้น
เอียนรีบรับสายพลางจ้องมองเด็นเด็นมูชิที่ทำหน้าเลียนแบบนาวาเอกเอ็นจิ
ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร เสียงร้อนรนของนาวาเอกเอ็นจิก็ดังขึ้น: “มาที่นี่เดี๋ยวนี้เลยเอียน ชั้นหาวิธีเอาวิชาหกรูปแบบฉบับสมบูรณ์มาให้นายได้แล้ว!”
โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═