บทที่ 11 การสร้างครอบครัว

บทที่ 11 การสร้างครอบครัว

ตื่นขึ้นมาในเช้าวันถัดมา มองดูโรบินที่ยังคงหลับสนิทอยู่ข้างกาย เอียนตระหนักได้ว่าในที่สุดเขาก็ได้เริ่มต้นสร้างครอบครัวแล้ว

น่าเสียดายที่เขาไม่ได้รับระบบแต่งงานและมีลูกดกอะไรทำนองนั้น

ด้วยความเสียดายเล็กน้อย เอียนไม่รบกวนโรบินที่ยังหลับอยู่ ได้ยินเสียงลมพัดนอกหน้าต่าง เขานึกถึงคำพูดของนาวาเอกเอ็นจิเมื่อคืนว่าจะกลับฐานสาขา 315 เช้านี้

เขารีบลุกจากเตียง แต่งตัว แล้วห่มผ้าให้โรบิน

เรียวขาอวบอัดของเธอโผล่ออกมา ทำให้เขานึกถึงเรื่องเมื่อคืน แต่พอนึกขึ้นได้ว่ายังมีธุระต้องทำ เขาจึงจุมพิตที่หน้าผากเธอเบา ๆ แล้วเปิดประตูออกไป

สัมผัสสายลมฤดูใบไม้ผลิ... ไม่สิ ต้องเรียกว่าสายลมฤดูใบไม้ร่วง เอียนรู้สึกสดชื่นขณะมุ่งหน้าไปยังท่าเรือ

หารู้ไม่ว่าหลังจากเขาผลักประตูเดินออกไป โรบินที่หลับสนิทอยู่ก็ลืมตาขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าสวยของเธอเจือไปด้วยความขัดเขินและความซับซ้อน ราวกับมีเสียงในใจบอกว่าเธอจะเสียใจภายหลัง

แต่ครู่ต่อมา เธอก็ไม่เสียใจอีกต่อไป

ในเมื่อตัดสินใจไปแล้ว จะมัวมานั่งเสียใจทำไมกัน?

หลังจากสลัดเสียงรบกวนในหัวออกไป เธอพลิกตัวตะแคงหันไปทางที่เอียนเคยนอน กำผ้าห่มอุ่น ๆ ที่ห่มกาย สูดดมกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ แล้วค่อย ๆ หลับตาลงอีกครั้ง

ตั้งแต่วันนี้ไป เธอก็มีบ้านเหมือนกันแล้ว

...

“ชั้นนึกว่านายแต่งงานไปแล้ว แต่ที่แท้ก็แค่หมั้น”

นาวาเอกเอ็นจิบ่นงึมงำขณะมองเอียนวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาอย่างกระปรี้กระเปร่า

จากนั้นด้วยสีหน้าประหลาด เขาพูดต่อ “แต่ดูตอนนี้เหมือนจะแต่งงานกันเรียบร้อยแล้วสินะ”

เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดอีกมวน แล้วพูดอย่างใจเย็น “ไม่นึกเลยว่านายจะสร้างครอบครัวเร็วขนาดนี้”

ตอนมาถึงสาขา 315 ใหม่ ๆ หมอนี่ยังเต็มไปด้วยไฟในการต่อสู้ อยากจะทำนู่นทำนี่ ถึงขนาดกล้าประกาศว่าพวกพลเรือเอกและจักรพรรดิแห่งท้องทะเลเป็นคู่แข่ง บอกตามตรง เขาเคยคิดว่าเวสต์บลูกำลังจะมีบุคคลผู้ยิ่งใหญ่คนใหม่ถือกำเนิดขึ้นซะอีก

อนาคตของหมอนี่... ไม่เป็นเสาหลักของศูนย์บัญชาการกองทัพเรือ ก็คงเป็นโจรสลัดที่สร้างความปั่นป่วนไปทั่วท้องทะเล

แต่ที่น่าตกใจคือ ไม่นานนักหมอนี่ก็ยื่นเรื่องขอเกษียณ แล้วก็ไม่นานหลังจากนั้น ก็แต่งงานสร้างครอบครัว

“น่าเสียดายจริง ๆ! นายจะไม่กลับมาจริง ๆ เหรอ? ถึงมีครอบครัวก็ยังเป็นทหารเรือได้นะ งานอาจจะยุ่งหน่อย แต่รายได้มั่นคง เหมือนชั้นไง และถึงนายอยากไปศูนย์ใหญ่ ก็พาเมียไปด้วยได้นี่”

“...”

จะให้ไปศูนย์ใหญ่ตอนนี้เนี่ยนะ? ไปเดินเข้ากับดักชัด ๆ?

เอียนถอนหายใจอย่างจนปัญญา ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ชั้นเกษียณแล้ว คงไม่กลับไปหรอก”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ถึงเกษียณแล้วก็กลับมาได้”

“ช่างเถอะ เลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่า”

เห็นนาวาเอกเอ็นจิยังพยายามเกลี้ยกล่อมให้เขากลับไป เอียนจึงเปลี่ยนเรื่อง ลดเสียงลงแล้วพูดว่า “ชั้นอยากเรียนวิชาหกรูปแบบฉบับสมบูรณ์และชีวิตคืนกลับ นายพอจะมีไอเดียไหม?”

“มีสิ!”

นาวาเอกเอ็นจิพยักหน้าโดยไม่ลังเล แต่ก่อนที่เอียนจะได้ดีใจ เขาก็เขี่ยบุหรี่แล้วพูดว่า “ไปที่ศูนย์บัญชาการกองทัพเรือสิ”

“...”

เอียนมองเขาอย่างพูดไม่ออก แล้วถามอย่างอ่อนใจ “มีวิธีอื่นนอกจากเข้าศูนย์ใหญ่ไหม?”

“วิชาหกรูปแบบเป็นหลักสูตรการฝึกที่สำคัญของศูนย์ใหญ่ ไม่มีทหารเรือคนไหนได้รับอนุญาตให้สอนเป็นการส่วนตัว แน่นอนว่ามีบางคนไม่รักษากฎ ไม่อย่างนั้นพวกโจรสลัดคงไม่มีทางเรียนรู้วิชาหกรูปแบบได้หรอก”

นาวาเอกเอ็นจิพ่นควันบุหรี่และบ่นอย่างไม่ลังเล “น่าเสียดายที่ชั้นรู้แค่กายาเหล็ก กับดัชนีพิฆาต สอนวิชาหกรูปแบบฉบับสมบูรณ์ให้นายไม่ได้”

เขาขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ถ้าอยากได้วิชาหกรูปแบบฉบับสมบูรณ์ ไม่เข้าค่ายฝึกที่ศูนย์ใหญ่ ก็ต้องไปหาซื้อในตลาดมืด”

“แต่เทียบกับของศูนย์ใหญ่ วิชาหกรูปแบบในตลาดมืดจะสะเปะสะปะกว่ามาก ไม่มีใครรู้ว่าคนที่เอามาขายจะเติมแต่งอะไรลงไปบ้าง ส่วนชีวิตคืนกลับ...”

เขาหยุดนิดหนึ่งแล้วเกาหัวอย่างหงุดหงิด “อันนั้นยากกว่า ไม่ใช่ว่าหายากนะ แต่ส่วนใหญ่คนที่ทำได้คือคนที่เรียนรู้มันโดยไม่รู้ตัว และคนที่ฝึกจนเชี่ยวชาญได้คืออัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ เพราะงั้นช่างมันเถอะ”

เขาถอนหายใจแล้วดีดก้นบุหรี่ลงทะเล “เห็นแก่นายเคยช่วยลูกสาวชั้นไว้ เดี๋ยวชั้นจะลองหาทางดูให้!”

จากนั้นเขาก็โบกมือเรียกทหารเรือด้านหลัง “สายแล้ว กลับกันเถอะ!”

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เมินเอียนไปดื้อ ๆ

แต่เอียนไม่ได้ใส่ใจ เขายิ้มและโบกมือลา มองดูเรือรบค่อย ๆ แล่นออกจากท่าเรือ

กระทั่งเรือออกไปแล้ว เขาถึงนึกขึ้นได้แล้วตะโกนไล่หลัง “จริงสิ อย่าลืมโอนค่าหัวของกลุ่มโจรสลัดหมียักษ์มาให้ชั้นด้วยนะ!”

“ไอ้เด็กบ้านั่น...”

นาวาเอกเอ็นจิที่เพิ่งจะซึ้งใจนิดหน่อยถึงกับคิ้วกระตุกเมื่อได้ยินคำพูดของเอียน “หาเรื่องให้ชั้นตลอด! หมดกันความซึ้ง”

“ผู้การครับ ทำไมไม่บอกเอียนว่าพลเรือเอกอาโอคิจิกำลังตามหาตัวเขาอยู่?”

รองผู้การข้าง ๆ ถามพลางขมวดคิ้วสงสัย “ถ้ารู้ว่าพลเรือเอกระดับศูนย์ใหญ่สนใจ เอียนอาจจะตื่นเต้นแล้วยอมกลับมาก็ได้นะครับ”

“ตื่นเต้น? ไอ้เด็กที่ตะโกนปาว ๆ ว่าอยากจะฟันพลเรือเอกซากาซึกิให้ขาดสองท่อนในดาบเดียวเนี่ยนะ จะมาตื่นเต้นแค่เพราะมีพลเรือเอกมาสนใจ”

นาวาเอกเอ็นจิบ่นอุบ แล้วเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ อย่าเที่ยวไปป่าวประกาศล่ะ”

จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าการที่พลเรือเอกอาโอคิจิมาสืบประวัติเอียนในวันนั้นมันหมายความว่ายังไง

จะเป็นเพราะบังเอิญมาร่วมงานแต่งงานเอียนแล้วเกิดสงสัยจริง ๆ เหรอ?

จะเป็นไปได้ยังไง?

ระดับพลเรือเอกว่างขนาดนั้นเลยรึไง?

คิดแล้ว ใบหน้าของนาวาเอกเอ็นจิก็เต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน

เขาจุดบุหรี่อีกมวน สูดหายใจลึก แล้วพูดช้า ๆ “หวังว่า... คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ!”

...

“กลับมาแล้วจ้ะ”

“ยินดีต้อนรับกลับค่ะ ที่รัก”

เมื่อเอียนกลับมาถึง โรบินตื่นแล้ว

มื้อกลางวันเตรียมเสร็จเรียบร้อย เธอนั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะพร้อมสมุดบันทึกเล่มหนึ่งวางอยู่ตรงหน้า ดูเหมือนเธอกำลังเขียนอะไรบางอย่างระหว่างรอเขา

ด้วยความสงสัย เอียนชะโงกหน้าเข้าไปดู พอเห็นข้อความในสมุด เขาก็ชะงักและเผลออ่านออกมาดัง ๆ “กระบวนการหมักไวน์องุ่นเขียว?”

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

“หลังจากเห็นพ่อค้ากดราคาเมื่อวาน ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ ไอเดียนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวน่ะค่ะ”

ถูกเอียนจับได้ โรบินยิ้มเขิน ๆ แล้วพูดว่า “ชั้นคิดว่า ถ้าเราเอาองุ่นเขียวมาแปรรูปเป็นไวน์ บางทีเราอาจจะขายได้ราคาสูงกว่าเดิม”

ขณะพูด โรบินสังเกตเห็นเอียนจ้องมองเธอตาค้าง

เธอถามอย่างลังเล “ที่รัก คุณคิดว่ายังไงคะ...? ชั้นทำอะไรผิดหรือเปล่า?”

“เปล่าหรอก”

ได้ยินน้ำเสียงกังวลของโรบิน เอียนก็ดึงสติกลับมาแล้วยิ้ม “คุณคิดไอเดียสุดยอดออกมาได้ต่างหาก”

แต่เขาอดบ่นในใจไม่ได้ว่า...

เกษียณแล้วกลับบ้านมาพลิกฟื้นชนบทงั้นเรอะ...?

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═