บทที่ 7 - ร่วมมือลอบโจมตี

บทที่ 7 - ร่วมมือลอบโจมตี

ม่านราตรีร่วงหล่นลงมาอย่างเงียบงัน ทั่วทั้งฟ้าดินราวกับถูกปกคลุมด้วยม่านแห่งความลี้ลับ

อาศัยแสงจันทร์สาดส่องพอจะมองเห็นสิ่งต่างๆ ภายในเมืองได้อย่างเลือนลาง แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงสำหรับปุถุชนคนธรรมดา ส่วนผู้ฝึกตนนั้นสามารถมองข้ามความมืดมิดในยามราตรีได้

นอกจวนเหลียงอ๋อง

นักฆ่ากลุ่มหนึ่งเดินทางมาถึงที่นี่ก่อน

"หลังจากเข้าไปแล้ว คนในจวนเหลียงอ๋องอย่าปล่อยให้รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว จัดการให้สะอาดหมดจด อย่าทิ้งร่องรอยใดไว้"

นักฆ่าคนหนึ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ขอรับ"

นักฆ่ารอบข้างล้วนกดเสียงต่ำ เอ่ยรับคำ

กึก

เวลานั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น

นักฆ่ากลุ่มนี้รีบหยิบอาวุธขึ้นมาเตรียมพร้อมรับมือทันที

คนฝั่งตรงข้ามก็หยิบอาวุธขึ้นมาเผชิญหน้ากับพวกเขาเช่นกัน

สถานการณ์ชะงักงันไปชั่วขณะ คนสองกลุ่มยืนจ้องหน้ากันไปมาอยู่ที่นี่

"พวกเจ้าก็มาสังหารเหลียงอ๋องเช่นกันหรือ"

ครู่ต่อมา หัวหน้าของนักฆ่ากลุ่มแรกที่มาถึงก็เอ่ยปากขึ้น

"ถูกต้อง หรือพวกเจ้าก็เช่นกัน"

เขาพยักหน้า สีหน้าดูเคร่งเครียด ยังมีนักฆ่ากลุ่มอื่นอีก เขาแอบสบถในใจว่ายุ่งยากแล้ว เงินรางวัลในการสังหารเหลียงอ๋องนั้นสูงมาก ต้องมีนักฆ่ามากันไม่น้อยแน่ ใครจะรู้ว่าในเมืองซั่วหยางเฉิงแห่งนี้ยังมีนักฆ่าซ่อนอยู่อีกเท่าใด

ต้องรีบจัดการให้จบโดยเร็ว จะปล่อยให้ผู้อื่นฉวยโอกาสไม่ได้ จากนั้นเขาก็มองไปยังนักฆ่าฝั่งตรงข้าม ในใจพลันบังเกิดแผนการ

"พวกเราสามารถร่วมมือกันได้ หลังจากสำเร็จแล้ว เงินรางวัลแบ่งกันเจ็ดต่อสาม ข้าเจ็ดเจ้าสาม"

"ไม่ได้ ข้าเจ็ดเจ้าสาม"

นักฆ่าฝั่งตรงข้ามย่อมไม่เห็นด้วยกับวิธีแบ่งของเขา จึงโต้แย้งทันที

"หกสี่"

หัวหน้านักฆ่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ยอมถอยให้บางส่วน

"ไม่ได้ อย่างมากก็แบ่งคนละครึ่ง"

นักฆ่าฝั่งตรงข้ามเอ่ยกล่าว สายตาสั่นไหว อีกทั้งนักฆ่าที่อยู่ด้านหลังเขาก็เตรียมพร้อมต่อสู้แล้ว หากตกลงกันไม่ได้ พวกเขาไม่ขัดข้องที่จะเข่นฆ่ากับผู้ร่วมอาชีพเสียก่อน

"ตกลง เดี๋ยวรอฟังสัญญาณจากข้า แล้วบุกเข้าไปในจวนเหลียงอ๋องพร้อมกัน"

หัวหน้านักฆ่ากัดฟันเอ่ยกล่าว

เขารู้ดีว่าหากยืดเวลาออกไปอีกก็จะยิ่งเสี่ยงมากขึ้น หากนักฆ่ากลุ่มอื่นตามมาถึง พวกเขาก็หมดโอกาสแล้ว

"ตกลง"

นักฆ่าฝั่งตรงข้ามก็พยักหน้า ถือว่าตกลง

ครู่ต่อมา นักฆ่าทั้งหมดก็เตรียมตัวพร้อม เมื่อสิ้นเสียงสั่งการของหัวหน้านักฆ่า นักฆ่านับร้อยก็พุ่งตรงไปยังจวนเหลียงอ๋องพร้อมกัน

"บุกเข้าไปในจวนอ๋อง สังหารเหลียงอ๋อง พี่น้องทั้งหลาย ลาภยศสรรเสริญอยู่ตรงหน้าแล้ว"

หัวหน้านักฆ่าลอยตัวอยู่กลางอากาศ ตะโกนเสียงดังก้องเพื่อปลุกขวัญกำลังใจ

ใช่แล้ว เขาคือผู้ฝึกตนขั้นจินตัน ในบรรดานักฆ่าที่มาในครั้งนี้สามารถจัดอยู่ในอันดับต้นๆ ได้อย่างแน่นอน

"ฆ่า"

เหล่านักฆ่าต่างร้องตะโกนก้อง

ตอนนี้เริ่มบุกโจมตีแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องซ่อนตัวอีกต่อไป

ตูม

ประตูใหญ่ของจวนอ๋องถูกนักฆ่าขั้นสร้างรากฐานผู้หนึ่งชกจนพังทลาย เศษไม้ปลิวว่อนกระจายเต็มพื้น

"ฮ่าๆๆ ศีรษะของเหลียงอ๋องเป็นของข้า"

นักฆ่าขั้นสร้างรากฐานผู้นี้บุกเข้าไปในจวนเหลียงอ๋องเป็นคนแรกพลางหัวเราะร่า

จากนั้นเขาก็มุ่งหน้าเข้าไปในส่วนลึกของจวน แผนผังของจวนเหลียงอ๋องนั้นพวกเขาสืบมาอย่างชัดเจนก่อนหน้านี้แล้ว ดังนั้นจึงรู้เส้นทางด้านในเป็นอย่างดี

นักฆ่าคนอื่นๆ ก็ไม่ยอมน้อยหน้า ต่างพากันแห่ทะลักเข้าไปภายในจวนเหลียงอ๋อง

กลางอากาศ หัวหน้าของนักฆ่าทั้งสองกลุ่มยืนมองเหตุการณ์เบื้องล่าง ใบหน้าของทั้งสองล้วนปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจ ดูเหมือนข่าวกรองจะถูกต้อง ภายในจวนเหลียงอ๋องแห่งนี้ไม่มีผู้เชี่ยวชาญจริงๆ ไม่เช่นนั้นคงไม่ออกมาต่อต้านล่าช้าป่านนี้

"พวกเราก็ลงมือเถอะ ความวุ่นวายที่นี่คงดึงดูดความสนใจของนักฆ่ากลุ่มอื่นในเมืองแล้ว หากพวกมันแห่กันมาหมด โอกาสของพวกเราก็จะน้อยลง"

หัวหน้าคนหนึ่งเอ่ยกับอีกคน

หัวหน้าอีกคนพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของเขา

จากนั้นทั้งสองก็กลายเป็นแสงสองสาย พุ่งแซงหน้านักฆ่าทั้งหมดไปยังห้องของอิ๋งเฉินในชั่วพริบตา

"แปลกนัก ทำไมถึงไม่มีคนเลย"

ภายในจวนเหลียงอ๋อง นักฆ่าคนหนึ่งค้นหามาหลายห้องแล้วก็ไม่พบผู้ใดเลย จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้น

"เฮ้อ มีสิ่งใดแปลกกัน เหลียงอ๋องผู้นี้ไม่เป็นที่โปรดปราน มาเหลียงโจวก็มีเพียงข้ารับใช้เก่าแก่ติดตามมาด้วย ก่อนหน้านี้ยังมีกองทหารองครักษ์คอยคุ้มกัน ตอนนี้กองทหารองครักษ์จากไปแล้ว ภายในจวนเหลียงอ๋องแห่งนี้ย่อมไม่มีผู้เชี่ยวชาญใดๆ พวกเราบุกเข้ามาพร้อมกันมากมายปานนี้ ข้ารับใช้เหล่านั้นย่อมหวาดกลัวจนซ่อนตัวไม่กล้าออกมา"

สหายที่อยู่ด้านข้างเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ

แม้นักฆ่าผู้นั้นจะรู้สึกแปลกใจ แต่ก็คิดว่าสหายของตนกล่าวได้ถูกต้อง เขาหันไปมองสหาย จู่ๆ ใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นหวาดผวา

สหายของเขารู้สึกสงสัย เพิ่งจะอ้าปากเอ่ยสิ่งใด แต่กลับรู้สึกเย็นวาบที่ลำคอ คำพูดที่มาถึงริมฝีปากก็ไม่ได้เอ่ยออกไป จากนั้นภาพตรงหน้าก็หมุนคว้าง เลือนรางคล้ายกับเห็นร่างไร้ศีรษะร่างหนึ่งยังคงยืนอยู่ที่เดิม

หลังจากนั้นก็ไร้ซึ่งสติรับรู้ใดๆ อีก

เมื่อเห็นสหายของตนถูกตัดศีรษะ ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดในพริบตา เพิ่งจะหันหลังเตรียมวิ่งหนี ปลายดาบก็แทงทะลุหน้าท้องของเขาเสียแล้ว

พลังลมปราณแล่นพล่านเข้าสู่ร่างกายของเขาตามปลายดาบ บดขยี้อวัยวะภายในจนแหลกเหลว

พรวด

ดาบถูกดึงออกจากร่างกาย ร่างของเขาอ่อนยวบล้มลงกับพื้น เลือดสดๆ ทะลักออกจากช่องท้องอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดเขาก็มองเห็นเงาร่างที่อยู่ด้านหลังสหาย เป็นคนผู้หนึ่งสวมชุดแปลกประหลาดในมือถือดาบยาว ดาบยาวในมือของเขายังคงมีหยดเลือดไหลริน คนผู้นั้นปรายตาอันเย็นชามามองเขาก่อนจะไม่สนใจอีก และเดินมุ่งหน้าออกไปด้านนอก

"อ๊าก"

"อ๊าก"

"มีศัตรู"

ในเวลาเดียวกัน ภายในจวนเหลียงอ๋องก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง นักฆ่าที่บุกเข้ามาในจวนเหลียงอ๋องล้วนถูกลอบโจมตี

หัวหน้านักฆ่าทั้งสองคนที่กำลังตามหาอิ๋งเฉินก็สังเกตเห็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในจวน สีหน้าของทั้งสองเปลี่ยนไปพร้อมกัน แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ห่างจากที่พักของอิ๋งเฉินไม่ไกลแล้ว จะให้ล้มเลิกกลางคันก็คงไม่เต็มใจ

ครู่ต่อมา พวกเขาก็ตัดสินใจได้ ลูกน้องตายไปก็หาใหม่ได้ ขอเพียงทำงานนี้สำเร็จ พวกเขาก็สามารถขยายขนาดกองกำลังของตนเองได้หลายเท่าตัว

จากนั้นทั้งสองก็มุ่งหน้าบุกฝ่าต่อไปโดยไม่หันกลับไปมอง

"องค์ชาย เหยื่อติดกับแล้ว"

ภายในห้องฝึกตน อิ๋งเฉินไม่ได้กำลังฝึกตนอย่างที่ควรจะเป็น ลู่ปิ่งและกัวเจียอยู่เคียงข้างเขา ลู่ปิ่งสัมผัสได้ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในจวน จึงรายงานอิ๋งเฉินอย่างนบนอบ

อิ๋งเฉินพยักหน้า สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

"รวบอวนเถอะ เรื่องตลกฉากนี้ควรจบลงได้แล้ว"

"ขอรับ"

ลู่ปิ่งรับคำอย่างนบนอบก่อนจะเดินออกจากห้องฝึกตน

ในขณะเดียวกัน หน่วยจิ่นอีเว่ยในเมืองซั่วหยางเฉิงล้วนได้รับคำสั่ง ต่างมุ่งหน้าไปยังแหล่งกบดานของนักฆ่าเหล่านั้น

ทั่วทั้งเมืองซั่วหยางเฉิงตกอยู่ในความโกลาหล

ชาวเมืองซั่วหยางเฉิงต่างหลบซ่อนตัวอยู่ในบ้านด้วยความสั่นเทา หวังเพียงว่าความวุ่นวายครั้งนี้จะไม่ลุกลามมาถึงตัวพวกเขา