บทที่ 2 กระบองมังกรขด และพลังวิญญาณโดยกำเนิดระดับ 15

ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดพลันสิ้นสุดลง

“นี่คือภารกิจของโฮสต์ จงกลายเป็น MVP ผู้กอบกู้สายมืดแห่งโต้วหลัว และมอบความสุขให้พวกเขา”

เย่ฮวากระตุกมุมปาก

“งั้นก็หมายความว่า ให้ฉันไปช่วยคนเพราะเหตุผลแค่นี้เนี่ยนะ?”

“ถูกต้อง กรุณารีบเดินทาง และต้องไปถึงตัวเสี่ยวอู่ก่อนถังซาน มิฉะนั้นออร่าพระเอกของถังซานจะทำงาน และเสี่ยวอู่จะถูกผูกมัดกับเขาอย่างลึกซึ้ง”

เย่ฮวาสูดหายใจลึก ไม่ลังเลแม้แต่น้อย หันหลังแล้วพุ่งเข้าไปในป่าทึบด้านหลังหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปทางเหนืออย่างรวดเร็ว

จนกระทั่งมั่นใจว่าในรัศมีหนึ่งร้อยเมตรไม่มีใครอยู่ เขาจึงนั่งพิงต้นไม้ใหญ่อย่างระมัดระวัง

“ระบบ วิวัฒนาการวิญญาณยุทธ์!”

“ยืนยันคำสั่ง เริ่มวิวัฒนาการวิญญาณยุทธ์!”

ทันทีที่เสียงประกาศดังขึ้น พลังอันร้อนแรงก็ปะทุออกจากตันเถียน พุ่งทะยานไปตามเส้นลมปราณทั้งหมด มุ่งตรงสู่ฝ่ามือขวา

เย่ฮวาก้มมองวิญญาณยุทธ์ของตน

ไม้ท่อนอัปลักษณ์เดิมสูงเพียงระดับผู้ใหญ่ สีเทาน้ำตาลทั้งแท่ง พื้นผิวหยาบกร้านราวกับถูกสุนัขป่าแทะจนเป็นหลุมเป็นบ่อ

ตอนปลุกวิญญาณยุทธ์ ซูอวิ๋นเทาเห็นเพียงแวบเดียวก็ส่ายหน้าถอนหายใจ ส่วนผู้เฒ่าแจ็คถึงกับพูดตรง ๆ ว่า

“ของแบบนี้ ต่อให้เอาไปทำฟืนยังตำมือเลย”

แต่ในเวลานี้ ไม้ท่อนน่าเกลียดนั้นกำลังเปลี่ยนแปลง!

เปลือกสีเทาน้ำตาลค่อย ๆ หลุดลอกออก เผยให้เห็นตัวกระบองสีทองเข้ม ลวดลายละเอียดงอกขึ้นบนผิวอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะก่อรูปเป็นมังกรทองห้าเล็บที่พันรอบกระบอง!

หัวมังกรชูขึ้นอยู่ตรงปลายกระบอง ส่วนหางมังกรขดอยู่ที่ปลายล่าง เกล็ดและกรงเล็บชัดเจนราวกับมีชีวิต!

เย่ฮวายื่นมือไปจับ

ทันทีที่ฝ่ามือสัมผัสกระบอง ลายมังกรขดก็ส่องประกายวาบ ราวกับตอบสนองต่อจังหวะการเต้นของหัวใจเขา

“นี่มัน...”

เสียงของเย่ฮวาสั่นเล็กน้อย

วิญญาณยุทธ์ชั้นสูง—กระบองมังกรขด!

วิญญาณยุทธ์ประเภทอาวุธสายโจมตีของแท้!

แม้จะเทียบไม่ได้กับเซราฟิม ค้อนสวรรค์สลาย หรือมังกรสายฟ้าฟ้าครามทรราช

แต่มันก็ไม่ใช่ขยะที่ใครจะมารังแกได้อีกต่อไป!

เย่ฮวากำกระบองมังกรขดแน่น สัมผัสแรงสั่นสะเทือนอันอบอุ่นที่ส่งผ่านจากตัวกระบอง ก่อนถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

“ระบบ ต่อเลย เพิ่มระดับพลังวิญญาณ!”

“ยืนยันคำสั่ง เริ่มยกระดับพลังวิญญาณ”

พลังที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิมระเบิดขึ้นภายในร่าง!

หากการวิวัฒนาการวิญญาณยุทธ์เปรียบเสมือนการเปลี่ยนกระดูก

การยกระดับพลังวิญญาณก็เหมือนการเปลี่ยนเลือด!

เส้นลมปราณของเขาถูกขยายออกอย่างฝืนธรรมชาติ พลังวิญญาณเพิ่มขึ้นทีละระดับ

ระดับ 4...

ระดับ 5...

ระดับ 6...

สิ่งสกปรกในร่างถูกขับออกมา กลายเป็นคราบสีเทาดำซึมออกจากผิวหนัง ก่อนถูกสายลมภูเขาพัดปลิวหายไป

จนกระทั่ง...

ระดับ 15!

พลังทั้งหมดจึงค่อย ๆ สงบลง

เย่ฮวาลืมตาขึ้น หอบหายใจหนัก

ตอนนี้เขาเพียงล่าวิญญาณอสูรสักตัวเพื่อรับวงแหวนวิญญาณ ก็สามารถก้าวเข้าสู่ขอบเขตจอมวิญญาณได้ทันที!

เย่ฮวาลุกขึ้น ยืดเส้นยืดสาย

ข้อต่อต่าง ๆ ส่งเสียงดังกร๊อบแกร๊บ ราวกับเครื่องจักรที่ขึ้นสนิมมานาน ในที่สุดก็ได้รับน้ำมันหล่อลื่น

“หากคนไม่หาเรื่องฉัน ฉันก็ไม่หาเรื่องคน!”

“แต่ถ้าใครกล้ามาหาเรื่องฉัน... ฉันจะถอนรากถอนโคน!”

“ถังซาน โกงของฉันอาจไม่ได้ด้อยกว่าโกงของนาย!”

“รอฉันก่อนเถอะ!”

เย่ฮวาไม่ได้กลับหมู่บ้านเซิ่งฮุ่นอีก

ที่นั่นไม่มีอะไรให้เขาอาลัยแล้ว

ตอนที่เขาทะลุมิติมา พ่อแม่ก็เสียชีวิตไปก่อนแล้ว เขาอาศัยเงินเก็บเล็กน้อยที่พวกเขาทิ้งไว้ให้อยู่รอดอย่างยากลำบาก

ส่วนคนในหมู่บ้าน...

ไม่มีใครเต็มใจช่วยเขาแม้แต่น้อย

ยามดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า พวกเจ้าไม่เคยอยู่เคียงข้างข้า

แล้ววันที่ข้าผงาดขึ้นมาอีกครั้ง พวกเจ้าจะเป็นใครกัน?

เย่ฮวาหันกลับไปมองทิศทางของหมู่บ้านเซิ่งฮุ่นเป็นครั้งสุดท้าย

เมื่อแน่ใจว่าการทะลวงพลังของตนไม่ได้ดึงดูดความสนใจของถังเฮ่า

เขาก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

ระยะทางจากหมู่บ้านเซิ่งฮุ่นถึงเมืองนั่วติงไม่ได้ไกลมากนัก

แต่สำหรับเด็กคนหนึ่งที่เดินทางลำพัง ก็ยังต้องใช้เวลาถึงสองวันเต็ม

โชคดีที่ระบบมอบทุนเริ่มต้นหนึ่งร้อยเหรียญทองให้

เขาแลกเป็นเหรียญทองแดงแล้วเช่าเกวียนวัวระหว่างทาง จึงไม่ต้องเดินจนเท้าพอง

บ่ายวันที่สาม

เงาของเมืองนั่วติงก็ปรากฏขึ้นบนเส้นขอบฟ้าในที่สุด

กำแพงเมืองไม่ได้สูงมาก

แต่กลับดูสมจริงยิ่งกว่าเมืองโบราณใด ๆ ที่เขาเคยเห็นทางโทรทัศน์ในชาติก่อน

มอสสีเขียวเกาะอยู่บนก้อนอิฐที่เต็มไปด้วยฝุ่น

ภายในอุโมงค์ประตูเมือง ผู้คนเดินเข้าออกไม่ขาดสาย

พ่อค้าแม่ค้ารายย่อยหลั่งไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

หลังผ่านประตูเมือง เย่ฮวารีบสอบถามเส้นทางไปยังสาขาหอวิญญาณแห่งเมืองนั่วติง

จากนั้นโกหกว่าใบรับรองวิญญาณยุทธ์ของตนหาย และต้องการออกใหม่

หลังจากได้รับใบรับรองที่ระบุว่า

【กระบองมังกรขด และพลังวิญญาณโดยกำเนิดเต็มขั้น】

พร้อมรับเงินอุดหนุนเรียบร้อย

เขาก็มุ่งหน้าไปยังสถาบันจอมวิญญาณขั้นต้นนั่วติงทันที

สถาบันตั้งอยู่ทางเหนือของเมือง

แม้พื้นที่จะไม่กว้างนัก

แต่ก็ดูสง่างามกว่าบ้านเรือนโดยรอบอย่างมาก

เหนือประตูเหล็กมีป้ายขนาดใหญ่เขียนว่า

“สถาบันจอมวิญญาณขั้นต้นนั่วติง”

เย่ฮวาใช้พลังเงินจัดการขั้นตอนการสมัครเรียนได้อย่างราบรื่น

ขณะที่กำลังจะไปดักพบเสี่ยวอู่ก่อนถังซาน

จู่ ๆ ฝีเท้าของเขาก็หยุดลง

รอยยิ้มมีเลศนัยปรากฏขึ้นบนใบหน้า

ถังซาน?

ข้างกายอีกฝ่ายมีชายวัยกลางคนในชุดคลุมดำ

อายุราวสี่สิบปี

ใบหน้าซูบผอม ดวงตาเต็มไปด้วยความหดหู่ผิดหวัง

อาจารย์ใหญ่ปรมาจารย์—อวี้เสี่ยวกัง!

เย่ฮวามองซ้ายขวา ไม่เห็นผู้เฒ่าแจ็คอยู่ด้วย

ดูเหมือนอีกฝ่ายจะกลับหมู่บ้านไปแล้ว

ถังซานเองก็เห็นเย่ฮวาที่แต่งกายสะอาดสะอ้านเช่นกัน

รูม่านตาหดตัวทันที

“เย่ฮวา? ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้!”

“เอาเงินจากไหนมาเมืองนั่วติง?”

“เดี๋ยวนะ นายไม่ได้ใส่ชุดนักเรียนทุนด้วย แล้วเอาเงินที่ไหนสมัครเรียน!”

ถังซานอึ้งไปชั่วครู่

ก่อนความโกรธจะปะทุขึ้นในใจ

ต้องเป็นผู้เฒ่าแจ็คแน่!

ตาแก่นั่น ต่อหน้าพูดดี แต่ลับหลังกลับเอาเงินทั้งหมดไปให้ขยะคนนี้เป็นค่าเดินทางและค่าเล่าเรียน!

ยอมสนับสนุนขยะที่มีพลังวิญญาณแค่ระดับ 3

แต่ไม่ยอมให้เหรียญทองแดงเพิ่มแก่เขาซึ่งเป็นอัจฉริยะสักเหรียญเดียว?

สมควรตาย!

พวกมันสมควรตายทั้งหมด!

“เกิดอะไรขึ้น?”

อวี้เสี่ยวกังสังเกตเห็นความผิดปกติของถังซาน จึงมองตามสายตาไปยังเย่ฮวา

“เจ้ารู้จักเด็กคนนี้หรือ?”

ถังซานเก็บสายตากลับ สีหน้าบนใบหน้าเปลี่ยนจากอาฆาตเป็นอ่อนโยนในชั่วพริบตา

“รู้จักครับ แต่ไม่สนิท”

“เราแค่มาจากหมู่บ้านเดียวกัน เคยเจอกันไม่กี่ครั้งเท่านั้น”

อวี้เสี่ยวกังพยักหน้า ไม่ได้ถามต่อ

เย่ฮวาหัวเราะเยาะอยู่ในใจ

ความกตัญญูของนายมีอายุแค่สองวันเองสินะ ถังซาน!

“มาจากหมู่บ้านเดียวกันหรือ”

คิ้วของอวี้เสี่ยวกังคลายลง

“ไม่คิดเลยว่าปีนี้หมู่บ้านเซิ่งฮุ่นจะมีเด็กปลุกพลังวิญญาณได้ถึงสองคน”

“เพียงแต่...เด็กน้อย พลังวิญญาณของเจ้าระดับเท่าไร?”

หมู่บ้านที่ให้กำเนิดถังซาน

ย่อมต้องได้รับพรจากฟ้าดินใช่ไหม?

ถ้าเด็กคนนี้ก็เป็นผู้มีพลังวิญญาณเต็มขั้นโดยกำเนิดอีกคนล่ะ?

เย่ฮวาเลิกคิ้วเล็กน้อย

เขาไม่อยากข้องเกี่ยวกับปรมาจารย์ผู้ถูกเรียกว่า

“จอมหน้าซื่อใจคดอันดับสองแห่งโต้วหลัว”

แม้แต่น้อย

คนที่รู้ทั้งรู้ว่าหลิ่วเอ้อร์หลงเป็นลูกพี่ลูกน้องของตน

แต่กลับแสร้งไม่รู้แล้วคบหากัน จนทำลายชื่อเสียงของนาง

นิสัยจะดีได้แค่ไหนกัน?

ทว่าเขายังไม่ทันหาข้ออ้างปฏิเสธ

ผู้อำนวยการซู ผู้รับผิดชอบงานรับสมัคร ก็รีบวิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้น

“ท่านปรมาจารย์! ข่าวดีครับ!”

“ปีนี้สถาบันของเราได้รับนักเรียนที่มีพลังวิญญาณเต็มขั้นโดยกำเนิด!”

“โอ้สวรรค์ ถ้าท่านผู้อำนวยการใหญ่รู้เข้า คงดีใจจนเป็นลมแน่!”

หัวใจของเย่ฮวากระตุก

มุมปากกระตุกตามไปด้วย

“ใคร?”

อวี้เสี่ยวกังเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน

ถังซานเป็นพลังวิญญาณเต็มขั้นโดยกำเนิด

ตอนนี้มีมาอีกคน!

นั่นหมายความว่าเขามีตัวอย่างทดลองสำหรับพิสูจน์ทฤษฎี “สิบแก่นความรู้แห่งวิญญาณยุทธ์” ถึงสองคน!

ยิ่งมีตัวอย่างมาก ความผิดพลาดก็ยิ่งน้อยลง!

“เอ๊ะ?”

ผู้อำนวยการซูโอบไหล่เย่ฮวา

“ผมบอกแล้วว่าท่านสายตาไม่ดี อัจฉริยะของสถาบันเราอยู่ตรงหน้าท่านนี่ไง!”

อวี้เสี่ยวกังชะงัก

ก่อนหันไปมองถังซานด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

“เสี่ยวซาน เพื่อนร่วมหมู่บ้านของเจ้าก็เป็นผู้มีพลังวิญญาณเต็มขั้นโดยกำเนิด”

“นกขนนกเดียวกันย่อมบินรวมฝูง ยังจะบอกว่าไม่สนิทกันอีกหรือ?”

ถังซานเห็นอาจารย์ตั้งข้อสงสัย ก็ถึงกับนิ่งงัน

“อาจารย์... ท่านเข้าใจผิดหรือเปล่า...”

“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทาง!”

ผู้อำนวยการซูโบกมือ

“เว้นแต่ผมจะตาบอด หรือไม่ก็เด็กคนนี้เก่งพอจะปลอมเอกสารของหอวิญญาณได้!”

“เย่ฮวา เอาใบรับรองให้ผู้อำนวยการดูหน่อยสิ”

เย่ฮวาจำใจยื่นใบรับรองออกไป

ผู้อำนวยการซูคลี่เอกสารวิญญาณยุทธ์ออก

แต่ทันใดนั้นเอง ถังซานกลับแค่นหัวเราะ

“อาจารย์ ผู้อำนวยการ พวกท่านถูกหลอกแล้ว!”

“ใบรับรองวิญญาณยุทธ์ใบนี้เป็นของปลอม!!!”

“เขาเป็นแค่ขยะ ไม่มีคุณสมบัติจะเข้าเรียนที่นี่ด้วยซ้ำ!”

“ผมเสนอให้ขังคนโกหกคนนี้ไว้เดี่ยว ๆ และให้กวาดห้องน้ำในสถาบันตลอดหกปี!”

“จนกว่าเขาจะสำนึกผิด!”

หึ!

เย่ฮวา นายรนหาที่เอง!

สมคบกับผู้เฒ่าแจ็คหลอกฉัน บอกว่าหมู่บ้านไม่มีเงินส่งฉันเรียน!

ในเมื่อชอบเมืองนั่วติงนัก...

งั้นก็อยู่ที่นี่ไปเถอะ!

ขอดูหน่อยว่าหลังจากหกปีที่ไม่สามารถฝึกฝนได้ พลังวิญญาณของนายจะกลายเป็นขยะหรือไม่!