บทที่ 1 เฉิงจั๋ว เจ้าอยากมีภรรยาหรือไม่?

“เฉิงจั๋ว คลาสอัญเชิญ ผู้ติดตามคือแมวทราย”

“ศักยภาพการ์ดต้นกำเนิด ระดับ F”

“ค่าความแข็งแกร่งทางชีวภาพ 5.2 ความเป็นไปได้ในการปลดล็อกยีนขั้นที่สอง 0.00007% ไม่ผ่านมาตรฐานการฝึกอบรมขั้นสูงของสถาบันผู้ใช้การ์ด”

“เข้าสู่กระบวนการจัดสรรอาชีพ”

“จากผลการประเมินผลการเรียนและพฤติกรรมโดยรวม อาชีพที่จัดสรร: คนจับหนูท่อระบายน้ำ”

”

เฉิงจั๋วจ้องมองฝ่ามือตนเองอย่างเหม่อลอย บนฝ่ามือมีลูกแมวตัวกลมขนฟู ขนาดไม่ใหญ่ไปกว่าฝ่ามือของเขานั่งอยู่ มันมีดวงตาสีอำพันกลมโต มองเขาอย่างอยากรู้อยากเห็นและน่าเอ็นดู

...เจ้าตัวเล็กนี่ขนาดยังไม่ใหญ่กว่าหนูเลย แล้วใครกันแน่ที่จะจับใคร?

เขาเก็บแมวกลับเข้าสู่การ์ด ก่อนเดินออกจากห้องปลุกพลัง เฉิงจั๋วสัมผัสได้ถึงสายตาหลายสิบคู่ที่จับจ้องมายังตัวเขา

บางคนสงสาร

บางคนสะใจ

แต่ส่วนใหญ่กลับรู้สึกโล่งใจ...

โล่งใจที่หัวหน้าห้องและนักเรียนดีเด่นอันดับหนึ่งอย่างเขา ในที่สุดก็ตกจากแท่นสูง กลายเป็นขยะเหมือนกับพวกเขาเสียที

เฉิงจั๋วเดินเงียบ ๆ ไปนั่งมุมหนึ่งของโถง พิงพนักเก้าอี้เย็นเฉียบ ก่อนปล่อยตัวเองจมอยู่ในความคิด

ชีวิตนี้... สุดท้ายเขาก็ถูกกำหนดให้เป็นคนชั้นล่างที่ไม่มีวันพลิกตัวได้หรือ?

เดิมทีเขาคิดว่าในฐานะผู้ทะลุมิติที่มาอยู่ในโลกหายนะเหนือธรรมชาติ เขาควรจะปลุกพลังสุดแข็งแกร่ง กวาดล้างศัตรูรอบทิศทางเหมือนพระเอกนิยาย แต่งงานกับสาวสวยฐานะดี และก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิต ใครจะคิดว่า... หลังจากเรียนหนัก ฝึกฝนอย่างจริงจังมาตลอดสิบแปดปี สุดท้ายกลับได้เพียงพรสวรรค์ระดับ F ขยะโดยสมบูรณ์

ดาบเล่มแรกหลังขึ้นฝั่ง

“เฉิงจั๋ว...” เสียงเรียกเบา ๆ ดังขึ้นข้างตัว

เขาเงยหน้ามอง หญิงสาวร่างสูงคนหนึ่งเดินสวนแสงเข้ามา ชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนขับให้ผิวของเธอขาวราวหิมะ เธอคือ ซูหว่านถง แฟนสาวของเขา ภายในดวงตามีทั้งความห่วงใย และความซับซ้อนที่ยากจะอธิบาย

“เฉิงจั๋ว ฉันกำลังจะเซ็นสัญญากับกิลด์สายฟ้า... แล้วนายล่ะ วางแผนอนาคตไว้ยังไง?”

เฉิงจั๋วจ้องมองเธอ เมื่อเห็นสายตาที่หลบเลี่ยงของอีกฝ่าย เขาก็ถอนหายใจเบา ๆ

“สุดท้ายเธอก็ตอบตกลงข้อเสนอของหมอนั่นแล้วสินะ”

“ฉันไม่ได้ตกลงเป็นแฟนเขา!” ซูหว่านถงรีบโพล่งออกมา “ฉันแค่เซ็นสัญญาเข้ากิลด์เท่านั้น!” ปลายหูของเธอแดงขึ้นทันที

เฉิงจั๋วเลิกคิ้ว “พรสวรรค์ระดับ D ของเธอ แต่พวกเขากลับให้สัญญาระดับ B เงื่อนไขก็คือ... ให้เลิกกับฉัน ใช่ไหม?” แววตาของเขามีทั้งความประชดและเย้ยหยันตนเอง

คนโบราณกล่าวไว้ว่า “ดาบเล่มแรกหลังขึ้นฝั่ง มักฟันใส่คนรักเก่า” ถึงจะเป็นคนที่มีชีวิตสองชาติ แต่ในอกก็ยังอดรู้สึกขมขื่นไม่ได้

“นะ... นายรู้ได้ยังไง?” ซูหว่านถงตะลึง

...จะไม่รู้ได้อย่างไร อีกฝ่ายถึงขั้นพาคนมาดักเขาที่หน้าโรงเรียนแล้ว

เฉิงจั๋วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกดอารมณ์ทั้งหมดลง แล้วพูดอย่างสงบ “เลิกกันเถอะ”

ซูหว่านถงรีบคว้ามือเขาไว้ “เฉิงจั๋ว! เราสามารถแกล้งทำเป็นเลิกกันก่อนก็ได้ รอหมดสัญญาแล้วฉันจะ...”

“ไม่จำเป็น” เฉิงจั๋วดึงมือกลับอย่างนุ่มนวล พร้อมยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก ถือซะว่าเป็นความคิดของฉันเอง ถ้ามีคนถาม ก็อย่าบอกว่าเธอเป็นฝ่ายทิ้งฉันก็พอ”

ซูหว่านถงกัดริมฝีปากแดงเบา ๆ ก่อนเปลี่ยนเรื่อง “หลายทีมใหม่ของกิลด์สายฟ้ากำลังขาดเจ้าหน้าที่สนับสนุน สวัสดิการก็ดี นายจะลอง...”

“เหลือศักดิ์ศรีให้ฉันบ้างเถอะ” เฉิงจั๋วพูดแทรกด้วยรอยยิ้ม ก่อนลุกขึ้นยืน “ที่บ้านยังมีธุระ ฉันไปก่อนนะ”

“เฉิงจั๋ว...”

ซูหว่านถงมองแผ่นหลังที่ดูโดดเดี่ยวของเขา รู้สึกราวกับมีผลส้มเปรี้ยวฝาดติดอยู่ในลำคอ คำพูดที่อยากรั้งเขาไว้ สุดท้ายก็กลืนกลับลงไป เธอรู้ดีว่าตั้งแต่วินาทีที่ผลการปลุกพลังของเฉิงจั๋วถูกประกาศ เส้นทางชีวิตของพวกเขาก็กลายเป็นเส้นตรงสองเส้นที่เคยตัดกัน และกำลังแยกห่างออกไปเรื่อย ๆ ไม่มีวันมาบรรจบกันอีก

โลกที่ตัดสินกันด้วย "ชนชั้น"

หลังจากเฉิงจั๋วจากไป อันนั่ว เพื่อนสนิทของซูหว่านถงก็เดินเข้ามา

“ถงถง จริง ๆ แล้วเฉิงจั๋วเป็นคนดีนะ ด้วยสมองของเขา ต่อให้ไม่ได้เป็นผู้ใช้การ์ด อย่างน้อยอนาคตก็ไม่แย่ เธอไม่คิดจะทบทวนอีกหน่อยเหรอ?”

ซูหว่านถงส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด “หลังจากฉันได้สัญญาระดับ B ช่องว่างระหว่างพวกเราจะยิ่งห่างขึ้นเรื่อย ๆ เจ็บสั้นดีกว่าเจ็บยาว”

อันนั่วขมวดคิ้ว “แต่จ้าวซื่อชางก็แค่ลูกชายผู้ถือหุ้นกิลด์สายฟ้า จะเอาสัญญาระดับ B มาได้จริงหรือเปล่ายังไม่แน่เลย ต่อให้ได้จริง เขาก็ต้องมีเจตนาอื่นกับเธอแน่นอน”

“แล้วไงล่ะ!” จู่ ๆ ซูหว่านถงก็ตะโกนขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอัดอั้น “ฉันเบื่อชีวิตห่วย ๆ แบบนี้เต็มทีแล้ว! ฉันอยากเข้าเมืองชั้นใน! ฉันอยากเป็นชนชั้นสูง! ฉันไม่อยากเหมือนแม่ของฉันที่ต้องใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่ในท่อระบายน้ำเน่า ๆ!”

...

เมื่อเฉิงจั๋วเดินออกจากประตูโรงเรียน ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว โคมไฟพลังงานแสงอาทิตย์เก่า ๆ หน้าโรงเรียนส่งเสียงหึ่ง ๆ แต่สุดท้ายก็ไม่อาจส่องสว่างได้เต็มที่

สายตาของเฉิงจั๋วมองทะลุหมอกสีเทาจาง ๆ เห็นเค้าโครงตึกสูงของเมืองชั้นในอยู่ไกลลิบ เมื่อเทียบกับแสงนีออนอันเจิดจ้าและรถลอยฟ้าที่วิ่งขวักไขว่ เมืองชั้นนอกที่ทรุดโทรมและแออัดแห่งนี้ราวกับถูกลืมไว้ในอดีต

ปูมหลังของโลกใบนี้: สองร้อยปีก่อน มิติพิเศษที่เรียกว่า แดนสูญญากาศ ได้ปรากฏขึ้น ประตูมิติจำนวนมากเปิดออก หากปิดไม่ทัน สัตว์หายนะนับไม่ถ้วนจะหลั่งไหลออกมา

โชคดีที่ในเวลาเดียวกัน หอคอยลึกลับก็ปรากฏขึ้นทั่วโลก มันสามารถช่วยให้มนุษย์ปลุกพลังต้นกำเนิด ก่อกำเนิด “การ์ดต้นกำเนิด” ภายในร่างกาย มนุษย์จึงรวมตัวกันอยู่ในเมืองที่ได้รับการปกป้องจากหอคอย และใช้พลังการ์ดต่อสู้กับหายนะ

”

ภายนอกดูเหมือนยังมีอารยธรรมและกฎหมาย แต่แท้จริงแล้ว โลกนี้เคารพผู้แข็งแกร่งและแบ่งชนชั้นอย่างชัดเจน มีเพียงผู้ใช้การ์ดระดับสูงหรือผู้ที่มียีนคุณภาพสูงเท่านั้น ที่มีสิทธิ์อาศัยอยู่ในเมืองชั้นในอันสว่างไสว

เฉิงจั๋วรู้ดีว่าความฝันของซูหว่านถงคือการเข้าไปอยู่ที่นั่น และเขา... ไม่อาจมอบสิ่งนั้นให้เธอได้ ดังนั้นจากกันอย่างมีศักดิ์ศรี จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

คำขอแต่งงานที่คาดไม่ถึง

ขณะที่เขากำลังจะเดินลงสถานีรถไฟใต้ดิน จู่ ๆ ก็มีเสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหลัง

“นักเรียนเฉิงจั๋ว!”

เขาหันกลับไปอย่างประหลาดใจ หญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งกำลังวิ่งเข้ามา เรียวขาขาวภายใต้กางเกงยีนส์ขาสั้นสะดุดตาอย่างมาก

“หร่วนชิงเหอ?” เฉิงจั๋วตกใจเล็กน้อย เธอคือดาวโรงเรียนของห้องข้าง ๆ ตลอดสามปีมัธยม พวกเขาแทบไม่เคยคุยกันเลย เธอมาหาเขาทำไม?

หลังจากวิ่งมาถึงตรงหน้า หร่วนชิงเหอหอบเบา ๆ ใบหูขาวเนียนขึ้นสีแดงจาง ๆ “ฉัน... ได้ยินที่พวกคุณคุยกันเมื่อกี้โดยบังเอิญ อย่าเสียใจไปเลยนะ”

“ขอบคุณ ฉันไม่เป็นไร” เฉิงจั๋วยิ้มฝืด ๆ

หร่วนชิงเหอดูประหม่าอย่างมาก เธอกำชายเสื้อแน่น ก่อนแอบมองเขาแล้วก้มหน้าลงอีกครั้ง

“ฉันเป็นนักบวชระดับ E ถึงจะขี้ขลาด ไม่กล้าเข้าแดนสูญญากาศ แต่ฉันทำงานในทีมแพทย์หรือฝ่ายสนับสนุนได้ ฉันขยันมาก ทำงานบ้านเป็นทุกอย่าง แล้วก็ชอบเด็กด้วย...”

“นักเรียนหร่วนชิงเหอ” เฉิงจั๋วขัดขึ้น “เธอต้องการจะพูดอะไรกันแน่?”

หญิงสาวสูดหายใจลึก เงยหน้าขึ้นเผยใบหน้าขาวอมชมพู ดวงตาอัลมอนด์เต็มไปด้วยความคาดหวัง

“นักเรียนเฉิงจั๋ว... นายอยากมีภรรยาไหม?”

“???” เฉิงจั๋วถึงกับอึ้ง คิดว่าตัวเองฟังผิด “เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ?”

“ฉันรู้ว่าพูดแบบนี้มันกะทันหันมาก แต่ฉันกลัวว่าถ้าไม่พูดตอนนี้ จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว นาย... ยินดีไปจดทะเบียนสมรสกับฉันไหม?”

เฉิงจั๋วรู้สึกมึนงงไปหมด “ทำไมต้องเป็นฉัน? เราไม่ได้สนิทกันเลยนะ แล้วพรสวรรค์ของเธอก็ดี ไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมโครงการสืบพันธุ์ตามนโยบายรัฐ ยังมีโอกาสเข้าเมืองชั้นในด้วยซ้ำ ทำไมถึงรีบแต่งงานขนาดนี้?”

หร่วนชิงเหอกัดริมฝีปาก ก่อนตอบอย่างลังเล “ฉัน... แอบสังเกตนายมานานแล้ว ฉันคิดว่านายเป็นคนสุขุม น่าเชื่อถือ แล้วก็... ฉันอยากย้ายออกจากบ้านเร็ว ๆ ด้วย”

เฉิงจั๋วส่ายหน้า “ขอโทษนะ ตอนนี้ฉันยังไม่มีอารมณ์จะคิดเรื่องแต่งงาน”

น้ำเสียงของเขาเย็นลงเล็กน้อย เพราะสังเกตเห็นว่ามีเด็กสาวอีกสองคนแอบมองมาจากหน้าโรงเรียน ดูยังไงก็เหมือนเกมกล้าหรือไม่กล้า

“ฉันมีธุระ ไปก่อนนะ”

เขาหันหลังเดินจากไปทันที ปล่อยให้หร่วนชิงเหอยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาแดงเรื่อ สีหน้าหม่นหมอง ไม่กล้าเรียกเขาไว้อีก