บทที่ 9 - โดนเล่นตุกติก

บทที่ 9 - โดนเล่นตุกติก

เซียวอี้มองดูหมัดอันเบ้อเริ่มของจ้าวหย่งไฉที่พุ่งเข้าใส่ใบหน้า หางตาปรายมองกลุ่มนักศึกษาที่หยุดยืนดูเหตุการณ์อย่างสนใจ หัวคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

เมื่อเห็นหมัดนั้นพุ่งเข้ามาใกล้ตัวเรื่อยๆ นัยน์ตาของเซียวอี้ก็ทอประกายเย็นเยียบวูบหนึ่ง มือของเขาขยับเพียงเล็กน้อย ประกายแสงสีเงินเย็นยะเยือกก็ปรากฏขึ้นบนมือ ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นมารับหมัดของจ้าวหย่งไฉอย่างรวดเร็ว

จ้าวหย่งไฉเห็นว่าหมัดของตนจวนจะประทับลงบนใบหน้าของเซียวอี้อยู่แล้ว แถมไอ้เด็กเมื่อวานซืนนี่ก็เอาแต่นิ่งอึ้งเป็นสากกะเบือ ไม่ยอมหลบหลีกแม้แต่น้อย ราวกับตกใจกลัวจนทำอะไรไม่ถูก รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้า ภาพจินตนาการของใบหน้าอาบเลือดและฟันที่กระเด็นหลุดออกมาจากปากของเซียวอี้ ฉายชัดขึ้นมาในหัวของเขาราวกับเห็นด้วยตาเปล่า

เขามั่นใจว่าไอ้หนุ่มหน้ามนอย่างเซียวอี้ไม่มีทางรับหมัดของเขาได้แน่นอน เขารู้ดีว่าหมัดของตัวเองหนักหน่วงแค่ไหน การได้เข้ามาอยู่ในตระกูลจิน ติดตามรับใช้คุณชายจิน แม้จะสุขสบาย แต่เขาก็ไม่เคยละทิ้งการฝึกซ้อม เพราะเขารู้ดีว่า การจะยืนหยัดในตระกูลจินได้ ต้องอาศัยกำปั้นคู่นี้

ทว่า ในจังหวะที่หมัดของเขากำลังจะกระแทกเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่าย เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น จู่ๆ เซียวอี้ที่ยืนนิ่งมาตลอดก็ยกมือขึ้นมาขวางหมัดของเขาเอาไว้

ไอ้หนุ่มหน้ามน แค่แขนผอมๆ ของแก จะรับหมัดของลูกพี่ได้เรอะ?

เมื่อเห็นการกระทำของเซียวอี้ จ้าวหย่งไฉก็แค่นเสียงหัวเราะเยาะอย่างไม่ใส่ใจ

เขามั่นใจว่าต่อให้เซียวอี้ใช้กำปั้นมารับหมัดของเขา หมัดเดียวของเขาก็มากพอที่จะทำให้ฟันของอีกฝ่ายร่วงหมดปากเลือดกลบปากได้อยู่ดี!

แต่ในชั่วพริบตาที่หมัดของเขาปะทะเข้ากับมือของเซียวอี้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที!

รอยยิ้มเยาะเย้ยและรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้ามลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดอย่างสุดแสน!

"อ๊าก!"

เสียงร้องโหยหวนราวกับสุกรถูกเชือดดังลั่น จ้าวหย่งไฉชักมือที่ชกออกไปอย่างแรงกลับมาทันที ร่างของเขากระโดดโหยงๆ อยู่กับที่ เขารู้สึกเหมือนหมัดของตัวเองชกเข้าใส่ตะปูแหลมคม มือทั้งมือราวกับถูกตะปูยาวแทงทะลุ ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นพล่านจากฝ่ามือตรงเข้าสู่เส้นประสาทในสมองอย่างไม่ขาดสาย

เซียวอี้มองจ้าวหย่งไฉที่กำลังร้องโหยหวนและกระโดดเหยงๆ เหมือนหมูถูกเชือด รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่หางตา เขาค่อยๆ เก็บเข็มเงินในมือลง หากไม่ใช่เพราะที่นี่คือมหาวิทยาลัย มีสายตาผู้คนจ้องมองอยู่มากมาย ประกอบกับเขาไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่โตล่ะก็ แค่คำสบถที่มันด่าเขาเมื่อกี้ เขาก็สามารถทำให้มันหายไปจากโลกนี้ได้แล้ว

เขาปรายตามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย้ยหยัน ก่อนจะเหลือบมองรถออดี้ที่จอดอยู่ไม่ไกลด้วยสายตาเรียบเฉย แล้วก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังประตูมหาวิทยาลัยต่อไป

ในเวลานี้จ้าวหย่งไฉไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจว่าเซียวอี้จะอยู่หรือไป เขาได้แต่กุมมือข้างนั้นไว้แน่น กระโดดโหยงๆ ร้องครวญครางอย่างน่าสมเพช

"เกิดอะไรขึ้นวะ?"

ในรถออดี้ จางปิงและคุณชายจินมองหน้ากันเลิ่กลั่ก พวกเขายืนอยู่ไกลเกินกว่าจะเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างชัดเจน เห็นแค่ลางๆ ว่าจ้าวหย่งไฉปล่อยหมัดใส่เซียวอี้ แต่เซียวอี้กลับไม่เป็นอะไรเลย ส่วนคนที่ลงมืออย่างจ้าวหย่งไฉกลับร้องโหยหวนเหมือนหมูถูกเชือด ท่าทางดูเจ็บปวดรวดร้าวสุดๆ

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน มองไม่ชัดเลย"

จางปิงเองก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน เขาส่ายหน้า "เดี๋ยวรอพี่จ้าวกลับมาค่อยถามแกดูแล้วกัน"

ระหว่างที่พูด จ้าวหย่งไฉก็เปิดประตูรถก้าวเข้ามานั่ง สีหน้ายังคงบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่ไม่ได้แหกปากร้องเหมือนหมูถูกเชือดอีกแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขากำลังพยายามกัดฟันข่มความเจ็บปวดเอาไว้ หลังจากผ่านความเจ็บปวดอย่างรุนแรงไปชั่วครู่ เมื่อความเจ็บปวดเริ่มทุเลาลง ในที่สุดจ้าวหย่งไฉก็ดึงสติกลับมาได้ เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาแปลกๆ ของกลุ่มนักศึกษาที่มองมา เขาก็รู้ตัวว่าคราวนี้เสียหน้าอย่างยับเยิน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวเองต้องขายหน้าไปมากกว่านี้ เขาจึงรีบเดินกลับมาที่รถ

"พี่จ้าว เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นวะ? ไอ้หมอนั่นฝีมือดีงั้นเหรอ?"

ทันทีที่จ้าวหย่งไฉเปิดประตูรถ จางปิงก็รีบถามทันที

"ฝีมือดีบ้าบออะไรล่ะ โอ๊ย..."

ทันทีที่ได้ยินคำพูดของจางปิง ซึ่งฟังดูเหมือนจะคิดว่าเขาสู้ไอ้เด็กนั่นไม่ได้ ดวงตาของจ้าวหย่งไฉก็ลุกเป็นไฟ แต่พึ่งจะพูดไปได้แค่ไม่กี่คำ เขาก็รู้สึกปวดแปลบที่มือขึ้นมาอีกจนหลุดเสียงร้องโอยออกมา

"แล้ว..."

คุณชายจินขมวดคิ้ว มองไปที่มือข้างที่จ้าวหย่งไฉใช้ชกคนเมื่อครู่

"แม่งเอ๊ย ขอโทษครับคุณชายจิน คราวนี้ผมประมาทเกินไป โดนไอ้เด็กนั่นเล่นตุกติกเข้าให้แล้ว!"

หลังจากร้องโอยออกมา จ้าวหย่งไฉก็ระบายความเจ็บปวดออกมาครู่หนึ่ง บางทีอาจเป็นเพราะเห็นสีหน้าบึ้งตึงของคุณชายจิน ในที่สุดเขาก็ยอมสารภาพออกมาด้วยความละอายใจ แต่พอพูดถึงตอนท้าย เมื่อนึกถึงเซียวอี้ที่ทำให้เขาต้องอับอาย เขาก็แค่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้น

"เล่นตุกติก?"

คุณชายจินมองจ้าวหย่งไฉอย่างงุนงง

"คุณชายจิน เป็นความผิดของผมเองที่ประมาทเกินไป ผมไม่คิดเลยว่าไอ้เด็กนั่นมันจะหน้าด้านขนาดนี้ ตอนแรกผมกะจะต่อยมันให้ฟันร่วงหมดปาก แต่ใครจะไปคิดล่ะว่ามันจะแอบซ่อนเข็มไว้ในมือ ผลก็คือ..."

จ้าวหย่งไฉไม่ได้อธิบายว่าผลลัพธ์เป็นยังไง แต่ทุกคนก็เห็นกันเต็มตาแล้ว ถึงไม่ได้เห็นกับตา ก็พอจะเดาออกอยู่ดี

เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวหย่งไฉ ในที่สุดคุณชายจินและจางปิงก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมจู่ๆ จ้าวหย่งไฉถึงแหกปากร้องโวยวายขึ้นมา สีหน้าของทั้งสองคนเริ่มดูพิลึกพิลั่นขึ้นมาทันที

ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนเลยว่า เซียวอี้ที่ดูเหมือนไอ้หนุ่มบ้านนอกคอกนา จะใช้วิธีสกปรกตุกติกแบบนี้

ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมเซียวอี้ถึงมีเข็มซ่อนอยู่ในมือ พวกเขาไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะพวกคนบ้านนอก พวกเขาก็ไม่ค่อยจะเข้าใจวิถีชีวิตนักหรอก ได้ยินมาว่าคนพวกนี้เวลาเสื้อผ้าขาดจะไม่ยอมซื้อใหม่ แต่จะพกเข็มกับด้ายติดตัวไว้เย็บซ่อมแล้วใส่ต่อ ผีเท่านั้นแหละที่รู้ว่าในตัวคนพวกนี้จะพกของแปลกประหลาดอะไรติดตัวไว้บ้าง

ทั้งสองคนต่างมองจ้าวหย่งไฉด้วยความเห็นใจ

"เวรเอ๊ย นึกไม่ถึงเลยว่าไอ้หมอนี่จะเล่นสกปรกขนาดนี้ คราวหน้าต้องจัดหนักให้มันตายไปเลย!"

ผ่านไปพักใหญ่ จางปิงก็พูดขึ้นด้วยความเคียดแค้น ก่อนจะหันไปถามจ้าวหย่งไฉด้วยความเป็นห่วง "พี่จ้าว มือพี่ไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม?"

"ไม่เป็นไรมากหรอก แค่โดนทิ่ม ปวดนิดหน่อย เดี๋ยวมันก็หาย ขอบใจคุณชายจางที่เป็นห่วงนะ คุณชายจาง คุณชายจิน วางใจได้เลย คราวหน้าผมจะสั่งสอนไอ้บ้านนอกนั่นให้หลาบจำแน่นอน!"

จ้าวหย่งไฉมองจางปิงด้วยความซาบซึ้งใจ แม้ว่าจางปิงจะเทียบไม่ได้กับคุณชายจิน แต่สำหรับเขา จางปิงก็ยังถือว่าเป็นลูกผู้ดีคนหนึ่ง การที่อีกฝ่ายเป็นห่วงเป็นใยเขาขนาดนี้ ก็ทำให้เขารู้สึกซาบซึ้งใจไม่น้อย หลังจากกล่าวขอบคุณเสร็จ เขาก็รีบพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม แววตาเปี่ยมไปด้วยไฟแค้น

เขาตั้งปณิธานไว้ในใจอย่างแน่วแน่ ว่าในเมื่อครั้งนี้เซียวอี้เล่นตุกติกจนเขาต้องอับอายขายขี้หน้า เขาสาบานเลยว่าคราวหน้าถ้าเจอตัว จะต้องอัดมันให้พิการ เพื่อแสดงผลงานให้คุณชายจินเห็นให้จงได้

(จบแล้ว)