บทที่ 8 - ไม่ชอบอยู่สองเรื่อง

บทที่ 8 - ไม่ชอบอยู่สองเรื่อง

"จางปิง เรื่องที่ฉันให้แกไปสืบประวัติไอ้หมอนั่น แกสืบได้ความว่าไงบ้าง?"

เมื่อมองเห็นรูปร่างของคนที่อยู่ข้างหน้าชัดๆ ว่าเป็นไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่กินข้าวกับหวังชิงชิงเมื่อตอนกลางวันจริงๆ สีหน้าของคุณชายจินก็เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที เขาหันขวับไปมองเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาเย็นชา เพราะไอ้หมอนี่โผล่มา ทำให้เขาอารมณ์เสียไปทั้งบ่าย ยิ่งตอนบ่ายที่เขาไปเรียนแล้วพบว่า หวังชิงชิงที่ปกติเป็นเด็กดีมาตลอด กลับโดดเรียนซะงั้น! พอคิดว่าเธออาจจะแอบไปพลอดรักกับไอ้หมอนี่มาทั้งบ่าย ในใจเขาก็รู้สึกเหมือนมีก้างปลาติดคอ

"ยังเลยครับ ผมให้จางฉินไปถามหวังชิงชิงแล้ว แต่จางฉินบอกว่ายังไม่เจอตัวหวังชิงชิงเลย คุณชายจินอย่าเพิ่งใจร้อนไปนะครับ เราต้องสืบรู้แน่ๆ แต่ผมว่านะ ดูจากสภาพของไอ้หมอนั่นแล้ว แปดในสิบส่วนน่าจะเป็นพวกแฟนเก่าของหวังชิงชิงอะไรทำนองนั้นแหละ ดูทรงแล้วก็คงเหมือนหวังชิงชิงนั่นแหละ เป็นแค่ไอ้บ้านนอกที่โผล่มาจากซอกเขา ดีไม่ดีอาจจะจนกว่าหวังชิงชิงซะอีก เดี๋ยวเราไปเตือนมันตรงๆ สั่งให้มันไสหัวไปไกลๆ ก็สิ้นเรื่อง คุณชายไม่เห็นต้องโมโหเลยครับ"

เมื่อจางปิงเห็นท่าทีไม่สบอารมณ์ของคุณชายจิน เขาก็รีบพูดเอาใจ

"คุณชายจิน มีไอ้ตาขาวที่ไหนกล้ามาแย่งผู้หญิงของคุณชายเหรอครับ? ให้ผมลงไปสั่งสอนมันหน่อยไหมครับ?"

คนขับรถที่นั่งอยู่ด้านหน้า เมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ จึงรีบเสนอหน้าขอเอาความดีความชอบทันที

"ก็ดี พี่จ้าว พี่ไปสั่งสอนไอ้หมอนั่นให้ผมหน่อยสิ พี่เห็นไหม ไอ้นั่นแหละ คนที่เดินอยู่ข้างหน้านั่น ที่ใส่เสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์สีเทาซีดๆ ในมือถือถุงผ้าเน่าๆ เหมือนพวกขอทานนั่นน่ะ เห็นไหม"

คุณชายจินยังไม่ทันอ้าปาก จางปิงก็รีบพูดขึ้นด้วยสีหน้าดีใจ "สั่งสอนมันซะหน่อย ให้มันรู้ว่าผู้หญิงที่มันไม่สมควรแตะต้องน่ะ อย่ามาแตะ!"

สำหรับคนขับรถคนนี้ จางปิงที่ตามติดคุณชายจินอยู่ทุกวันย่อมรู้จักดี เขาชื่อ จ้าวหย่งไฉ นอกจากจะเป็นคนขับรถแล้ว เขายังควบตำแหน่งนักเลงและบอดี้การ์ดส่วนตัวของคุณชายจินด้วย ซึ่งคุณผู้ชายตระกูลจินเป็นคนจัดหามาให้คุณชายจินโดยเฉพาะ ฝีมือไม้ลายมือของเขา จางปิงเคยประจักษ์มาแล้ว สมัยเรียนมัธยมปลาย เคยมีนักกีฬาตัวโตบึกบึนเหมือนลูกวัวพยายามมาแย่งจีบหญิงกับคุณชายจิน แต่ก็โดนพี่จ้าวซัดร่วงไปกองกับพื้นในเวลาแค่ไม่กี่หมัด

คุณชายจินจ้องมองแผ่นหลังของเซียวอี้ด้วยสายตามืดครึ้ม โดยไม่ได้เอ่ยปากห้ามแต่อย่างใด ถือเป็นการยอมรับข้อเสนอของจางปิงโดยปริยาย เขารู้สึกว่าสิ่งที่จางปิงพูดเมื่อครู่นี้ก็มีเหตุผล ไอ้หมอนี่ ดูจากเสื้อผ้าที่สวมใส่ก็รู้ว่าเป็นของแบกับดิน ราคาทั้งตัวรวมกันยังไม่ถึงสองร้อยหยวนด้วยซ้ำ เบื้องลึกเบื้องหลังคงไม่มีอะไรแน่นอน

"ไว้ใจผมได้เลยครับคุณชายจิน ผมจะทำให้ไอ้เด็กนี่จำใส่กะโหลกไว้เลย"

คนขับรถค่อยๆ ชะลอรถแล้วจอดเลียบฟุตบาทในเขตห้ามจอดที่อยู่ไม่ไกลข้างหน้า ส่งผลให้นักศึกษาที่กำลังปั่นจักรยานอยู่ด้านหน้าพากันหัวเสีย โดยเฉพาะนักศึกษาที่กำลังปั่นมาดีๆ แล้วเกือบจะพุ่งชนท้ายรถออดี้ ถึงกับโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่พอนักศึกษาเหล่านั้นมองเห็นชัดๆ ว่ารถที่จอดขวางทางอยู่คือรถออดี้สีเงินดำ พวกเขาก็จำต้องกลืนความโกรธลงคอไป ยอมจอดจักรยานแล้วค่อยๆ อ้อมรถไปอย่างเงียบๆ

เซียวอี้เองก็มองเห็นรถออดี้ที่จู่ๆ ก็จอดขวางทางอย่างกร่างๆ อยู่ข้างหน้า หัวคิ้วของเขาอดขมวดเข้าหากันเล็กน้อยไม่ได้

ป้ายเขตห้ามจอดก็ตั้งอยู่ข้างๆ ซะเด่นหรา แถมตรงนั้นยังเป็นเลนจักรยานอีกต่างหาก ตอนนี้เป็นช่วงเวลาเลิกเรียนที่มีนักศึกษาปั่นจักรยานกันขวักไขว่ รถออดี้คันนี้กลับกล้าเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทแบบนี้ ช่างกร่างและไร้มารยาทสิ้นดี ถ้าไม่ระวังให้ดีก็อาจจะชนนักศึกษาเข้าได้เลย

แต่เพียงชั่วพริบตาเดียว เซียวอี้ก็เดินต่อไปด้วยสีหน้าราบเรียบ

แม้ว่าพฤติกรรมของรถออดี้คันนี้จะขัดหูขัดตาเขาอยู่บ้าง แต่เขาไม่ใช่คนประเภทพ่อพระที่ชอบช่วยเหลือผู้อื่น และไม่ใช่พวกยอดมนุษย์หรืออุลตร้าแมนที่คลั่งไคล้การผดุงความยุติธรรมอะไรเทือกนั้น โดยปกติแล้ว ตราบใดที่ไม่ได้มาล่วงเกินเขา หรือไม่ได้ทำตัวเกินกว่าเหตุจนทำให้เขารู้สึกขยะแขยง เขาก็จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย

การหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น ทำอะไรให้มันเรียบง่ายเข้าไว้ คือหนึ่งในคติประจำใจของเซียวอี้

ทว่าเขาคาดไม่ถึงเลยว่า ในขณะที่เขาอยากจะหลีกเลี่ยงปัญหา ปัญหากลับเป็นฝ่ายวิ่งเข้าหาเขาเสียเอง

เขาเพิ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เห็นชายร่างบึกบึน ผิวคล้ำ ตัดผมทรงลานบิน เดินลงมาจากรถออดี้แล้วมุ่งตรงมาหาเขา ทีแรกเขาคิดว่าชายคนนั้นแค่จะเดินไปทางเดียวกันและไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขา จึงตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อไป แต่พอเดินไปได้อีกสองสามก้าว เขาก็พบว่าชายหัวเกรียนคนนี้เดินพุ่งตรงมาขวางหน้าเขาอย่างจัง พร้อมกับตวาดใส่เขาว่า "ไอ้หนู หยุดเดี๋ยวนี้!"

เซียวอี้หยุดฝีเท้า มองชายหัวเกรียนด้วยความแปลกใจ แต่ไม่ได้พูดอะไร

"ไอ้หนู!"

ชายหัวเกรียนคนนี้ก็คือ จ้าวหย่งไฉ คนขับรถของคุณชายจินนั่นเอง เมื่อเห็นเซียวอี้หยุดเดินอย่างว่าง่าย เขาก็รู้สึกได้ใจขึ้นมาทันที

"มีเรื่องอะไร?"

เซียวอี้มองชายหัวเกรียนด้วยความประหลาดใจ ดูจากสีหน้าท่าทางแล้วคงไม่ได้มาดีแน่ๆ และดูไม่น่าจะใช่คนที่เฉินเจี้ยนกั๋วส่งมาหาเขาด้วย แต่เขาไม่รู้จักไอ้หัวเกรียนนี่เลยนะ? แม้เขาจะไม่กล้ายกยอว่าตัวเองมีความจำดีเลิศอะไร แต่ถ้าเคยเจอกันหรือเคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน เขาต้องจำได้อย่างแน่นอน

"ไอ้หนู แกนี่กล้าดีนักนะ ขนาดผู้หญิงที่คุณชายจินหมายตาไว้ แกยังกล้าเข้าไปจีบ!"

จ้าวหย่งไฉเดินเข้าไปประชิดตัว กวาดสายตามองเซียวอี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาฉายแววเหยียดหยามออกมาอย่างปิดไม่มิด ไอ้หมอนี่ผอมบางร่างน้อยราวกับไม้เสียบผี ดูท่าทางอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง มองแวบเดียวก็รู้ว่ารับหมัดเขาไม่ไหวแน่ๆ น้ำเสียงที่ใช้จึงแข็งกร้าวและไม่เกรงใจอีกต่อไป

"หมายความว่าไง? คุณชายจินอะไร?"

เซียวอี้ยิ่งงงหนักเข้าไปอีก เขาไปจีบหญิงตั้งแต่เมื่อไหร่? ส่วนคุณชายจินบ้าบออะไรนั่น เขาไม่เคยได้ยินชื่อเลยด้วยซ้ำ

"ดีมาก เลิกแกล้งโง่ต่อหน้าฉันได้แล้ว ทำไมล่ะ ตอนนี้เกิดกลัวขึ้นมาแล้วสิ?"

จ้าวหย่งไฉคิดว่าเซียวอี้แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องเพราะกลัวที่เห็นเขาปรากฏตัว จึงไม่กล้ายอมรับ ในใจยิ่งรู้สึกได้ใจมากขึ้นไปอีก สายตาที่มองเซียวอี้จึงยิ่งแฝงแววเยาะเย้ยและเหยียดหยามมากขึ้นไปอีก

"ฉันไม่รู้จักคุณชายจินบ้าบออะไรนั่นหรอกนะ แล้วก็ไม่เคยไปจีบผู้หญิงของเขาด้วย รบกวนช่วยหลีกทางหน่อย"

เซียวอี้ลองนึกดูแล้ว แต่ก็นึกไม่ออกจริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น เดาว่าไอ้คุณชายจินอะไรนั่นคงจะเข้าใจผิดเขาเรื่องอะไรสักอย่าง ส่วนจะเข้าใจผิดยังไง เขาไม่มีอารมณ์และขี้เกียจจะคิด เพราะยังไงเขาก็มั่นใจว่าไม่เคยไปจีบผู้หญิงของไอ้หมอนั่นแน่นอน เมื่อคิดตกแล้ว พอเห็นท่าทางของจ้าวหย่งไฉ เขาก็ขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงด้วย จึงโบกมือไล่อย่างรำคาญ

"ไอ้หนู แกทำท่าทางแบบนี้หมายความว่าไงวะ?"

จ้าวหย่งไฉถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่ความโกรธจะลุกโชนขึ้นในอก เขาชี้หน้าเซียวอี้แล้วพูดด้วยสีหน้าดุดัน

"อย่าเอานิ้วมาขี้หน้าฉัน ฉันไม่ชอบอยู่สองเรื่อง หนึ่งคือโดนปืนจ่อหน้า สองคือโดนนิ้วชี้หน้า ฉันจะนับถึงสาม แกช่วยไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันซะ"

เซียวอี้ปัดนิ้วของอีกฝ่ายออกอย่างไม่เกรงใจ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"แก... แก... แม่มเอ๊ย!"

จ้าวหย่งไฉถูกท่าทีเย่อหยิ่งของเซียวอี้ยั่วจนโกรธควันออกหู ตั้งแต่เขามาติดตามรับใช้ตระกูลจิน ยังไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้มาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องลงไม้ลงมือกับเขาเลย หลังจากพ่นคำว่า "แก" ออกมาติดๆ กันหลายครั้ง ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ตะโกนลั่น เงื้อหมัดขึ้นมาแล้วชกเข้าที่ใบหน้าของเซียวอี้อย่างสุดแรง

(จบแล้ว)