ตอนที่ 70 โปรเจกต์มูลค่าห้าร้อยล้าน คุณมาถามผมว่า การันตีได้ไหม งั้นเหรอ?

การออกกำลังกายของเจียงฉือที่ทำไปเพราะต้องการ "เพิ่มความอึดในการทำงาน" นั้น ในสายตาของเพื่อนร่วมห้อง มันกลับกลายเป็นอีกภาพหนึ่งโดยสิ้นเชิง

​จ้าวเจิ้นเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ มองแผ่นหลังที่โชกไปด้วยเหงื่อตรงระเบียง แล้วอดไม่ได้ที่จะลดเสียงต่ำลงพูดด้วยความเลื่อมใส

“ให้ตายเถอะ... ดูพี่ฉือดิ”

“เพิ่งแสดงละครที่สูบพลังชีวิตไปขนาดนั้นเสร็จ กลับมาถึงก็ซ้อมร่างกายต่อเลย”

“นี่คือจิตวิญญาณของศิลปินระดับท็อปเหรอวะ? แม่งน่ากลัวฉิบหาย!”

​เฉินโม่ขยับแว่น พยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“การจัดสรรพลังงานอย่างเหมาะสม และรักษาฟังก์ชันของร่างกายให้อยู่ในสภาพที่ดีที่สุด นี่คือจรรยาบรรณพื้นฐานที่สุดของนักแสดง”

“ความสำเร็จของเจียงฉือไม่ใช่เรื่องบังเอิญจริงๆ”

​เจียงฉือทำท่าซิทอัพเซ็ตสุดท้ายเสร็จ เหงื่อโซมไปตามไรผมตรงหน้าผาก อกกระเพื่อมไหวอย่างแรง

เขาเช็ดเหงื่อ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วต่อสายหาคนคนหนึ่ง

หลินหว่าน

​ปลายสายรับโทรศัพท์แทบจะในวินาทีเดียว

“ฮัลโหล เจียงฉือ? ละครจบการศึกษาแสดงเสร็จแล้วเหรอ?”

เสียงของหลินหว่านฟังดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย แต่ยังคงความคล่องแคล่วไว้เหมือนเดิม

​เจียงฉือเข้าเรื่องทันที “พี่หว่าน ละครจบการศึกษาแสดงเสร็จแล้วครับ”

“ผลออกมาดีมาก”

เขารายงานสั้นๆ ได้ใจความ

จากนั้น เหมือนเพิ่งนึกเรื่องขี้ปะติ๋วขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง จึงเสริมไปอีกประโยคว่า

“อ้อ จริงด้วย ผู้กำกับเว่ยซงจากหัวซิงมีฟิล์มมาดูด้วยนะ”

“เหมือนเขาจะสนใจผมอยู่นิดหน่อย ให้ผู้ช่วยเอานามบัตรมาให้ บอกว่าวันหลังมีโปรเจกต์ใหม่จะคุยด้วย”

​น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ราวกับกำลังบอกว่าวันนี้โรงอาหารมีเมนูอะไรบ้าง

ปลายสายเงียบสนิทไปนานหลายวินาที

ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงของหลินหว่านก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับความตกใจที่พยายามสะกดไว้อย่างสุดความสามารถ

“ใครนะ? เว่ยซง... แห่งหัวซิงเนี่ยนะ?”

“ครับ” เจียงฉือตอบสั้นๆ

“เขา... ถูกใจนายงั้นเหรอ?”

“ก็น่าจะใช่นะครับ” เจียงฉือตอบแบบไม่แน่ใจนัก “ยังไม่ได้บอกรายละเอียด แค่บอกว่ามีโปรเจกต์ใหม่”

​ฝั่งหลินหว่านเงียบไปอีกครั้ง

เจียงฉือแทบจะจินตนาการภาพในหัวของเธอออกเลยว่า ตอนนี้เธอกำลังใช้สมองค้นหาข้อมูล "ความเคลื่อนไหวล่าสุดของเว่ยซง" อย่างบ้าคลั่ง

​เว่ยซง!

นั่นคืออนุสาวรีย์แห่งศิลปะที่มีตัวตนจริงๆ ในวงการผู้กำกับจีนเลยนะ!

หนังของเขาไม่เคยยอมก้มหัวให้กลุ่มทุน ทำเพื่อศิลปะเท่านั้น

การได้เล่นหนังของเขา ต่อให้เป็นแค่ตัวประกอบ ก็หมายความว่าได้เหยียบเท้าเข้าสู่แกนกลางของวงการภาพยนตร์ไปครึ่งตัวแล้ว

แต่เจียงฉือ เด็กนักศึกษาที่ยังเรียนไม่จบคนนี้ กลับถูกเขาตาถึงเข้าให้!

​หลินหว่านพยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็น

“เจียงฉือ เรื่องนี้สำคัญมาก โปรเจกต์ของกำกับเว่ย น่าจะเป็นหนังประวัติศาสตร์ที่เขาเตรียมการมานานมาก ลงทุน... มากกว่าห้าร้อยล้าน”

เธอจงใจเน้นเสียงคำว่า "ห้าร้อยล้าน" เป็นพิเศษ

​ไอ้เรื่องห้าร้อยล้านเนี่ย เจียงฉือได้ยินมาจากปากอาจารย์หลิวตั้งนานแล้ว

เขายังคงถามด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความกระหายใคร่รู้และจริงใจอย่างที่สุดว่า:

“พี่หว่านครับ”

“ไอ้หนังประวัติศาสตร์ห้าร้อยล้านนั่นน่ะ...”

“มัน... 'สุก' ดีไหมครับ?” (สำนวนเปรียบเทียบจากมีมซื้อแตงโม หมายถึง บทมันดีไหม/มันการันตีรายได้ไหม ในที่นี้เจียงฉือหมายถึงบทมันรันทดจนได้ KPI ชัวร์ไหม)

​"สุกดีไหม?"

คำถามนี้ทำเอาหลินหว่านรู้สึกเหมือนเลือดสูบฉีดขึ้นสมองจนหน้ามืด

โปรเจกต์ระดับ S+ ลงทุนห้าร้อยล้าน!

จุดสูงสุดของศิลปะในโลกภาพยนตร์!

แหล่งบ่มเพาะจักรพรรดิจอเงินในอนาคต!

นายดันถามฉันว่า... สุกดีไหมเนี่ยนะ?!

​ปลายสาย เธอพยายามสะกดกลั้นความอยากที่จะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้ง แล้วเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา

“เจียงฉือ”

“นายกำลังพูดเรื่องอะไร?”

​เจียงฉือไม่ได้ยินรังสีอำมหิตในน้ำเสียงของเธอเลยสักนิด

เขานึกว่าพี่หว่านไม่เข้าใจที่เขาถาม เลยอธิบายซ้ำด้วยความอดทน

“ก็คือ... องค์ประกอบของความ 'รันทด' ในบทน่ะครับ มันสุกงอมได้ที่ไหม?”

“สามารถทำให้คนดูดูจบแล้วร้องไห้แทบขาดใจ ตับพังไส้แตก ชนิดที่ว่าดูจบแล้วซึมไปเป็นเดือนเลยได้หรือเปล่า”

“ถ้าจะให้ดีขอแบบรักรันทด รักแต่ครอบครองไม่ได้ ต้องพรากจากกันชั่วนิรันดร์...”

​เจียงฉือหักนิ้วไล่เรียงองค์ประกอบคลาสสิกที่สามารถผลิต "ค่าความใจสลาย" ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เขายิ่งพูดยิ่งคึก โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าหลินหว่านที่ปลายสาย เปลี่ยนจากอาการตกใจกลายเป็น "สยองขวัญ" ไปเรียบร้อยแล้ว

​หลินหว่านฟังทฤษฎี "บทบาทความรันทด" ของเขาแล้ว จู่ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

ตอนที่เจียงฉือถ่ายทำบทแม่ทัพหนุ่มในเรื่อง 《วังวนมายา》 เสร็จ แล้วเธอส่งบทใหม่ให้เขา เขาก็เคยถามคำถามแบบนี้เป๊ะๆ!

ความคิดที่ทั้งพิลึกและน่ากลัวผุดขึ้นมาในหัวราวกับฟ้าผ่า

​ไอ้เด็กนี่...

คงไม่ได้ถูกกระทบกระเทือนใจอะไรมาจนสมองเพี้ยนไปแล้วใช่ไหม?

หรือว่าตอนเล่นละครเรื่อง 《แรดในห้วงรัก》 จะอินบทหนักเกินไป จนเอาความดื้อรั้นประสาทๆ ของตัวละครหม่าลู่ติดมาใช้ในชีวิตจริง?

​พอคิดถึงความเป็นไปได้นี้ ใจของหลินหว่านก็ดิ่งวูบลงทันที

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับนักแสดงอัจฉริยะ คือการ "ออกจากบท" ไม่ได้

เธอไม่ต้องการให้เจียงฉือต้องกลายเป็นคนบ้าที่คลั่งไคล้การแสดงจนเสียสติไปในที่สุด

​“เจียงฉือ”

เสียงของหลินหว่านกดต่ำลงทันที ทุกคำแฝงไปด้วยความเคร่งขรึม

“ตอนนี้ตัวนายอยู่ที่ไหน?”

“หอพักไงครับ” เจียงฉือตอบอย่างงงๆ

“บอกฉันมาตามตรงนะ” น้ำเสียงของหลินหว่านจริงจังเหมือนกำลังปลอบโยนคนใกล้ตาย “ตอนนี้... นายรู้สึกว่าตัวเองยังโอเคอยู่ไหม?”

“นายยังแยกแยะออกใช่ไหม ว่าตัวเองคือเจียงฉือ หรือว่าเป็นหม่าลู่?”

​เจียงฉือ: “???”

เขาถึงกับอึ้ง

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?

ผมก็แค่หาที่ทำงาน เพื่อจะปั๊ม KPI ต่อชีวิตไม่ใช่เหรอ?

ทำไมคุยไปคุยมากลายเป็นเรื่องสุขภาพจิตไปได้ล่ะ?

​“พี่หว่านครับ” เจียงฉือขำไม่ออกบอกไม่ถูก “ผมสบายดีมากครับ เมื่อกี้เพิ่งแพลงก์เสร็จ แกนกลางลำตัว ผมแน่นปั๊กเลยเนี่ย”

“ผมก็แค่คนทำงานที่อยากศึกษา 'ดาวรุ่ง' ของโปรเจกต์แค่นั้นเอง”

“ดาวรุ่ง?” เสียงหลินหว่านสูงขึ้นแปดคีย์ “การเป็นพระเอกของผู้กำกับเว่ยซงนั่นแหละคือดาวรุ่ง คือการก้าวขึ้นสู่สวรรค์!”

“แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับความรันทดไม่รันทดกันฮะ!”

​เจียงฉือมองดูความมืดนอกระเบียง แล้วรู้สึกได้ถึงความอ่อนล้าของการ "คุยกันคนละเซิร์ฟเวอร์" อย่างรุนแรง...

​ในขณะเดียวกัน

ในห้องหนังสือที่เต็มไปด้วยตำราทฤษฎีละครนับไม่ถ้วน

ศาสตราจารย์เซี่ย พ่อของเซี่ยเมิ่ง กำลังถือโทรศัพท์ค้างอยู่ในอาการเหม่อลอยอย่างยาวนาน

ตรงหน้าของเขา มีหนังสือชื่อ 《การวิเคราะห์โครงสร้างนิยมของการแสดงละครหลังสมัยใหม่》 ที่เขาเป็นคนเขียนเองวางกางอยู่

ตัวหนังสือทุกตัวในนั้นดูแปลกตาไปถนัดใจ

​เขาพยายามขบเคี้ยวความหมายของคำที่ลูกสาวเพิ่งโยนมาให้ทางโทรศัพท์เมื่อครู่

การแสดงที่สามารถขยี้สายเทคนิคได้ แต่มีแก่นเป็นเรื่องตลก?

มันคืออะไรกันแน่?

ทฤษฎี Alienation Effect ของเบรชท์?

Theater of Cruelty ของอาร์โทด์?

หรือเป็นศิลปะการแสดงสดแบบดาดานิยม?

​สมองที่อัดแน่นไปด้วยทฤษฎีของเขาในตอนนี้กำลังทำงานอย่างบ้าคลั่ง แต่กลับหาข้อมูลที่ตรงกันไม่เจอเลยสักนิด

ทฤษฎีการแสดงสายเทคนิคที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างเข้มงวด แม่นยำ และไม่เคยมีข้อกังขามาตลอดหลายสิบปี กลับเริ่มมีรอยร้าวที่มองไม่เห็นปรากฏขึ้นเพียงเพราะคำว่า "เรื่องตลก"

​“เมิ่งเมิ่ง...” ศาสตราจารย์เซี่ยเอ่ยปากอย่างยากลำบาก “ที่ลูกพูดมาน่ะ... ช่วยอธิบายให้ละเอียดกว่านี้หน่อยได้ไหม?”

​ปลายสาย เซี่ยเมิ่งนิ่งเงียบไปนาน

เธอเองก็อธิบายไม่ได้เหมือนกัน

จะให้เธออธิบายกับพ่อที่มีหัวมีแต่ทฤษฎีเทคนิคยังไงดีล่ะ?

จะบอกว่าเจียงฉือใช้คำว่า "รายงานสรุป 800 คำ" ถีบเธอออกจากโลกของหม่าลู่กับหมิงหมิงยังไงเหรอ?

จะบอกว่าเขาใช้น้ำเสียงราบเรียบเล่าเรื่องธรรมดาๆ ในห้องซ้อม จนทำให้อารมณ์ที่เธอสะสมมาตลอดยี่สิบปีพังทลายลงได้ยังไง?

​ผู้ชายคนนั้น... ตัวตนของเขาคือสิ่งที่ไม่สามารถจัดหมวดหมู่ได้ด้วยทฤษฎีใดๆ เลย

สุดท้าย เซี่ยเมิ่งก็ยอมแพ้

“ไม่มีอะไรค่ะพ่อ หนูแค่ถามไปงั้นๆ แหละ”

​เธอกดวางสาย มองดูท้องฟ้ายามค่ำคืนนอกหน้าต่างหอพัก

บางที... บางสิ่งบางอย่างในโลกนี้ มันอาจจะอยู่เหนือทฤษฎีทั้งปวงจริงๆ ก็ได้