บทที่ 96 ปาฮุยกลับมา

"เจ็บ..." ใจของหลีหั่ววั่งเจ็บราวกับถูกกรีดด้วยดาบ บาดแผลใหญ่ในท้องยิ่งทำให้ร่างของเขาสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าความทรมานทั้งในใจ และในเนื้อหนังจะเกือบถึงจุดสูงสุดแล้ว แต่ใบหน้าของหลีหั่ววั่งกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

เขายิ้มมองสิ่งมีชีวิตที่วิ่งออกมาจากป่าไผ่ หนึ่งในนั้นเขารู้จัก มันมีรูปร่างเหมือนเขา เพียงแต่หลีหั่ววั่งคนนั้นมีดวงตาสีแดงฉานขนาดใหญ่

"กร๊อบๆๆ!" พร้อมกับเสียงฟันของหลีหั่ววั่งที่กัดกรอด เหล็กแหลมที่แทงในท้องถูกบิดแรงๆ ไปทางซ้ายก่อนจะกระชากออกมาอย่างรุนแรง

ด้วยวิธีนี้ ลำไส้ใหญ่และลำไส้เล็กของหลีหั่ววั่งถูกหนามแหลมฉีกกระชากออกมาทั้งเป็น ปลายด้านหนึ่งของลำไส้ยังติดกับท้องของหลีหั่ววั่ง อีกด้านเกี่ยวอยู่กับหนามแหลม "สะพาน" ตรงกลางแกว่งไกวในอากาศพลางส่งไอร้อนระอุ

"อ๊ากกกก!!!" หลีหั่ววั่งที่แทบจะสติแตกด้วยความเจ็บปวดยกเหล็กแหลมที่เกี่ยวลำไส้ใหญ่ของตนอยู่ขึ้นมา แทงลงไปในม้วนไม้ไผ่ที่เปล่งแสงสีแดงประหลาดตรงหน้าอย่างแรง "แกร๊ง แกร๊ง~!" เปลวไฟสีดำอาถรรพ์แตกกระเซ็น

ใบหน้าของหลีหั่ววั่งเริ่มผสมปนเปกันอีกครั้ง แต่คราวนี้ด้วยความเจ็บปวดรุนแรงเป็นตัวชักนำ ประสาทสัมผัสของเขาจึงไวขึ้นมาก สามารถรับรู้สิ่งต่างๆ ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

ครั้งนี้เขารู้สึกถึงปาฮุยในที่สูง และลึกเหลือคณานับบนท้องฟ้าอีกครั้ง เห็นลมหายใจอันเย้ายวนที่แผ่ออกมาจากร่างของมัน

อย่างไรก็ตาม ปาฮุยก็ยังคงเป็นปาฮุย ยังคงไม่สนใจเขา แต่หลีหั่ววั่งกลับได้รับสิ่งที่ต้องการจากมันผ่านการบูชายัญด้วยความเจ็บปวดสุดขั้วทั้งกายและใจ มันเป็นความรู้สึกประหลาดอย่างยิ่ง

ภายใต้ลมหายใจของปาฮุย ความเจ็บปวดทั้งกายและใจของหลีหั่ววั่งเริ่มเปลี่ยนแปลง กลายเป็นสสารอีกรูปแบบหนึ่ง

ในวินาถัดมา บรรยากาศแห่งความหวาดกลัว และสิ้นหวังอย่างสุดขีดแผ่ซ่านออกมาจากร่างของหลีหั่ววั่ง พลังนี้ไม่ใช่สิ่งที่มีอยู่ในโลกมนุษย์อย่างแน่นอน

ราวกับมีแรงกดอากาศอันทรงพลัง ทุกสิ่งรอบตัวหลีหั่ววั่งส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด พากันโค้งงอหักไปอีกด้านหนึ่ง

หลีหั่ววั่งยกมือขวาที่ถือเหล็กแหลมพันด้วยลำไส้ของตนขึ้น ลากเบาๆ

อากาศราวกับถูกฉีกขาด ไม้ไผ่ ใบไผ่ และสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในนั้นถูกตัดขาดเป็นสองท่อน

ในจำนวนนั้น มีหัวของเด็กสาวที่เน่าไปครึ่งหนึ่ง คลานออกมาเป็นมนุษย์ตัวจิ๋วขนาดเท่านิ้วมือ พวกมันมีใบหน้าเหมือนกับเด็กสาวคนนั้นทุกประการ

สิ่งเหล่านี้เพิ่งจะเตรียมหนี แต่เพียงวิ่งไปสองสามก้าว ก็ล้มลงตายกันหมด

แม้ว่าลำดับสิบแปดเดือนสิบสองจะไม่ได้อยู่ในกลุ่มนั้น แต่ตอนนี้หลีหั่ววั่งที่ใบหน้าผสมปนเปกันหมดแล้ว สามารถรับรู้ตำแหน่งของมันได้อย่างชัดเจน

มันกำลังหนีไปทางตะวันออก มันกลัวแล้ว ทั้งห้าหัวของมันกลัวแล้ว หลีหั่ววั่งในตอนนี้แม้กระทั่งความคิดในใจของมันก็ยังรู้สึกได้

เมื่อได้ยินเสียงร้องด้วยความกลัวของดวงตาสีแดงคู่นั้น หลีหั่ววั่งก็ยิ้ม เขายกเหล็กแหลมในมือขึ้นอีกครั้ง แล้วแทงกลับเข้าไปในท้องของตัวเองอย่างแรง

ในชั่วพริบตา ทุกสิ่งในรัศมีรอบตัวหลีหั่ววั่งต่างได้สัมผัสความเจ็บปวดสุดขีดพร้อมกัน แม้แต่ไม้ไผ่ และก้อนหินบนพื้นก็เช่นกัน

พวกมันเริ่มบิดเบี้ยวผิดรูปผิดร่างมากขึ้นเรื่อยๆ น่าสยดสยองมากขึ้นเรื่อยๆ แม้กระทั่งส่งเสียงกรีดร้องอย่างสิ้นหวังด้วยความเจ็บปวด

ในบรรดาสิ่งเหล่านี้ ย่อมรวมถึงลำดับสิบแปดเดือนสิบสองที่อยู่ไกลออกไปด้วยเช่นกัน

แท้จริงแล้ว ลำดับสิบแปดเดือนสิบสองไม่เคยมีอวัยวะรับความเจ็บปวดมาก่อน แต่ตอนนี้มันได้รับความสามารถในการรู้สึกเจ็บจากหลีหั่ววั่งแล้ว

ในชั่วขณะนั้น สิ่งเดียวที่มันรู้สึกคือความเสียใจอย่างสุดซึ้ง เสียใจที่ตนเองไปหาเรื่องคนผู้นี้

แต่เพียงชั่วพริบตาเดียว มันก็ถูกกลืนหายไปกับความเจ็บปวดอันรุนแรงเหลือทน และฆ่าตัวตายด้วยความสิ้นหวังอย่างรวดเร็วที่สุด

เมื่อทุกอย่างสงบลง ร่างของหลีหั่ววั่งที่โงนเงนค่อยๆ ล้มไปทางขวา

ตอนนี้ทั้งร่างเจ็บไปหมด แต่หลีหั่ววั่งกลับยิ้ม เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงทำเช่นนี้ แต่เขาก็ยิ้ม

"บาดแผลหนักขนาดนี้ ข้าคงจะตายสินะ? ฮ่าๆๆ!!"

เขารู้สึกว่าอวัยวะภายในกำลังหล่นออกมาจากรูที่ท้องของตน แต่หลีหั่ววั่งกลับไม่มีความคิดที่จะดันมันกลับเข้าไปเลย

"ตายก็ดี! ตายแล้วก็จะไม่เจ็บอีก ข้าเหนื่อยเหลือเกิน... แต่ทำไมต้องเป็นข้าด้วย... จริงๆ แล้ว... ข้าไม่อยากตาย... ข้าอยากรู้สึก... มีความสุข... เหมือนคนอื่นบ้าง..."

หลีหั่ววั่งที่กำลังจะตายมีสมองมึนงง คิดอะไรก็ช้าไปหนึ่งจังหวะ

ใบหน้าที่ผสมปนเปกันเริ่มแยกออก ราวกับกำลังจะกลับคืนที่เดิม

ในวินาทีที่กลับคืน หลีหั่ววั่งรู้สึกเหมือนปาฮุยบนท้องฟ้ามองเขาหนึ่งครั้ง

ในวินาทีถัดมา หลีหั่ววั่งก็มืดดับ ไม่รับรู้สิ่งใดอีกเลย

ไม่ทราบว่าผ่านไปนานเพียงใด หลีหั่ววั่งได้ยินเสียงกลอง เสียงฝีเท้า แม้กระทั่งเสียงพยาบาลหักแอมพูล เสียงเหล่านี้ทำให้เขาเปล่าสบายหู

"เสียงดังจัง! เงียบหน่อย!!"

เมื่อหลีหั่ววั่งลืมตาขึ้น ก็ไม่รู้ว่าเป็นเวลาเท่าไรแล้ว

เขามองรถเข็นที่มีขวดยาวางอยู่ด้านหน้าอย่างงงงัน มองอยู่พักใหญ่ หลีหั่ววั่งจึงตระหนักว่าตนเองไม่ได้ตาย แต่กำลังอยู่ในภาพหลอน

มองดูเครื่องมือที่ส่งเสียงบี๊บๆ รอบข้าง หลีหั่ววั่งก็เข้าใจแล้วว่า ที่นี่คือห้องไอซียู

ตนเองไม่ตาย ดีใจไหม? หลีหั่ววั่งไม่ได้รู้สึกดีใจเท่าไรนัก กลับรู้สึกเสียดายเล็กน้อย

"ทำไมข้าถึงยังไม่ตายล่ะ?" หลีหั่ววั่งครุ่นคิดกับคำถามนี้

"คุณหมอคะ คนไข้เตียงสิบสองตื่นแล้วค่ะ!" เสียงร้องตะโกนดังขึ้น

ไม่สนใจเสียงดีใจของพยาบาล หลีหั่ววั่งเงียบๆ ประเมินสถานการณ์ของตนเองในด้านที่เป็นความจริง

ได้ยินเสียงประตูเปิด หลีหั่ววั่งค่อยๆ หลับตาลง ผนึกการรับรู้จากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง รอคอยให้ภาพหลอนครั้งนี้ผ่านพ้นไปอย่างสงบ

ทันใดนั้น หลีหั่ววั่งได้ยินเสียงคุ้นหู เป็นเสียงของหลีเซียงกั๋ว แพทย์เจ้าของไข้ของเขาในโรงพยาบาลจิตเวช

"น้องหลี ผมรู้ว่าคุณตื่นอยู่ ลืมตาขึ้นมาสิ เรามาคุยกันหน่อยไหม?"

หลีหั่ววั่งไม่ขยับเขยื้อน ตอนนี้เขาไม่ต้องการติดต่อกับที่นี่แม้แต่น้อย

"หยางนามีแฟนใหม่แล้ว"

หลีหั่ววั่งลืมตาขึ้นทันที เห็นแพทย์กอดอกยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าฉายรอยยิ้มสมใจที่อุบายของตนสำเร็จ

เขากำลังจะกำหมัดทุบใบหน้าที่ยิ้มนั้นให้แหลกลาญ แต่เพิ่งพบว่ามือขวาของตนถูกกุญแจมือล็อกติดกับเตียง

"อย่าตื่นเต้นไป หยางนาไม่ได้มีแฟนใหม่หรอก เห็นไหม พอเจอเรื่องสำคัญ คุณก็ยังมีปฏิกิริยาอยู่นะ ทำไมถึงต่อต้านนักล่ะ?"

แพทย์ในชุดกาวน์ขาวหยิบเก้าอี้มานั่งข้างเตียงของหลีหั่ววั่ง "ลองเดาซิ คุณเอาฝั่งนั้นเป็นความจริงอีกแล้วสินะ?"

ขณะที่หลีหั่ววั่งหายใจเร็วขึ้น เครื่องมือข้างๆ เริ่มส่งเสียงเตือน แต่สุดท้ายเขาก็ไม่พูดอะไร หลับตาลงอีกครั้ง

"น้องหลี คราวนี้เราจะไม่พูดเรื่องอื่นกันแล้ว เมื่อคุณเชื่อว่าฝั่งนั้นเป็นความจริง งั้นเรามาคุยเรื่องฝั่งนั้นกันดีกว่า ลองถามตัวเองดูนะ โลกฝั่งนั้นกับโลกฝั่งนี้ โลกไหนกันแน่ที่ดูเหมือนโลกปกติมากกว่ากัน?"

—-------------

ปล. สวัสดีค่ะ คุณนักอ่านที่รักทุกท่าน สุภัคผู้แปลศิษย์พี่หลีมารายการตัวค่ะ วันนี้ก็เลยแอบเข้ามาทักทายกันเล็กน้อย ตั้งแต่ตอนที่ 58 เป็นต้นไป สุภัคผู้นี้รับจบเองค่ะ จนกว่าจะจบเรื่อง มาดูกันว่าศิษย์พี่หลีหรือสุภัค ใครกันแน่ที่จะเป็นบ้าก่อนกัน เรามาอ่านไปพร้อมๆ กันนะคะ หากมีข้อผิดพลาดตรงไหนต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ ฝากติดตามศิษย์พี่หลีด้วยนะคะ แล้วเจอกันในตอนต่อไป ขอบคุณมากเจ้าค่ะ ศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งหลาย

---

ปล. อิอิ นักแปลมาทักทายเพื่อนเองเลยนะครับ มีอะไรติชมอย่าลืมแจ้งนักแปลได้เลยนะครับ (บก.เอง)