บทที่ 26 ฉันเชื่อคุณ!
บทที่ 26 ฉันเชื่อคุณ!
หมู่บ้านหลิวจวงอยู่ห่างจากเหมืองถ่านหินจิ่วหลงไม่ถึงสี่สิบลี้
ตอนที่จ้าวหงอี้และหยวนซู่หมิ่นเดินทางไปถึง ก็เป็นเวลาเกือบสิบโมงเช้าแล้ว
เส้นทางขึ้นเขานั้นทั้งชันและแคบ ลำพังแค่คนเดินยังลำบาก
ย่อมไม่สามารถปั่นจักรยานต่อไปได้
จ้าวหงอี้หาที่ลับตาคนเพื่อซ่อนจักรยานไว้ ก่อนจะเริ่มเดินเท้าขึ้นเขา
พวกเขาเดินสลับพักไปตลอดทาง ผ่านไปเกือบชั่วโมง ในที่สุดก็ขึ้นมาถึงเขตเขาด้านหลัง
“จ้าวหงอี้ ยังต้องเดินไปอีกไกลไหม?” หยวนซู่หมิ่นใช้มือหนึ่งเท้าเอว
ส่วนอีกมือกำผ้าเช็ดหน้าคอยซับเหงื่อบนใบหน้า
หากเป็นยามปกติที่ต้องออกไปทำงานในทุ่งนาบ่อย ๆ ก็คงจะไม่เท่าไหร่
แต่หลังจากเธอแต่งงานเข้าหมู่บ้านสือหลี่พู่ เธอก็แทบไม่ได้ลงนาทำงานหนักเลย
อย่างมากก็แค่ช่วงฤดูเก็บเกี่ยวที่จะช่วยงานเบา ๆ บ้างเท่านั้น
ในเรื่องของพละกำลัง ย่อมไม่อาจเทียบกับคนที่ต้องก้มหน้าก้มตาทำนาเป็นประจำได้
“พี่สะใภ้ อดทนอีกนิดครับ คิดว่าอีกไม่นานก็น่าจะหาเจอแล้ว”
จ้าวหงอี้เอ่ยพลางสอดส่ายสายตา
มองหาสิ่งอ้างอิงตามที่ระบุไว้ในหนังสือพิมพ์
ความจริงเขาก็ไม่ได้มั่นใจเต็มร้อยว่าจะหาเจอได้ในทันที
เพราะช่วงเวลาที่เขาอ่านบทความนั้นมันคืออีกสามสิบปีให้หลัง
ในเวลาสามสิบปี อะไร ๆ ก็เปลี่ยนแปลงไปได้มากมาย
โชคยังดีที่ดวงของจ้าวหงอี้ยังถือว่าดีอยู่
ไม่นานเขาก็พบสิ่งอ้างอิงตามที่หนังสือพิมพ์ฉบับนั้นเขียนไว้
“พวกเราเดินไปทางโน้นกันเถอะครับ!” จ้าวหงอี้ชี้ไปยังยอดเขาเล็ก ๆ
ลูกหนึ่งที่มีรูปร่างคล้ายก้อนเงินโบราณ
(หยวนเป่า)
ทั้งคู่เริ่มออกเดินต่อ
ทว่าเดินไปได้ไม่ถึงยี่สิบนาที
หยวนซู่หมิ่นก็หอบถี่พลางเอ่ยว่า “ไม่ไหวแล้ว! พักก่อนเถอะ
พี่เดินต่อไม่ไหวแล้วจริง ๆ!”
ทางที่เหยียบอยู่นั้นขรุขระ ต้องเดินกะพร่องกะแพร่งสะดุดหลุมสะดุดบ่ออยู่ตลอดเวลา
หากไม่ระวังก็อาจจะเท้าพลิกได้ง่าย ๆ
อีกทั้งตอนนี้ใกล้จะเที่ยงแล้ว แสงแดดแผดเผารุนแรงประหนึ่งจะย่างสดคนให้สุก
เมื่อปัจจัยสองอย่างนี้รวมกัน
ย่อมเป็นการทดสอบทั้งสมรรถภาพร่างกายและจิตใจอย่างหนัก
จ้าวหงอี้กล่าวว่า “พี่สะใภ้ พักน่ะพักได้ครับ”
“แต่ประเด็นคือเราต้องหาที่ที่มีร่มไม้พัก”
“ขืนพักกลางแดดแบบนี้ ถ้าเป็นลมแดดขึ้นมาจะยุ่งเอา”
เมื่อเห็นว่าหยวนซู่หมิ่นหมดแรงจริง ๆ จ้าวหงอี้จึงเอ่ยต่อว่า “พี่สะใภ้
ให้ผมแบกพี่เดินไปเถอะครับ”
“นี่มัน...” หยวนซู่หมิ่นเริ่มลังเล แต่ก็ยังส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่เป็นไร
นายแค่ช่วยพยุงพี่ก็พอ”
จ้าวหงอี้ไม่ได้บังคับ
เขาช่วยประคองแขนหยวนซู่หมิ่นแล้วมุ่งหน้าต่อไปยังยอดเขาที่รูปร่างเหมือนก้อนเงินนั้น
แต่เมื่อฝืนเดินต่อไปได้อีกสิบกว่านาที หยวนซู่หมิ่นก็หมดสภาพโดยสิ้นเชิง
ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อราวกับเพิ่งไปล้างหน้ามา
ทุกย่างก้าวนั้นช่างยากเย็นแสนเข็ญ!
“พี่สะใภ้ อย่าฝืนเลยครับ ให้ผมแบกเถอะ” จ้าวหงอี้หยุดเดินแล้วย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง
เขาไม่ได้มีความคิดอกุศลอะไร
เพียงแต่การพยุงกันเดินไปแบบนี้ นอกจากจะเปลืองแรงแล้วยังเดินได้ช้าด้วย
สู้แบกขึ้นหลังไปเลยยังจะทำความเร็วได้มากกว่า
ในนาทีนี้หยวนซู่หมิ่นเลิกเกรงใจเรื่องความเหมาะสมไปแล้ว
เธอขยับเข้าไปใกล้แล้วใช้มือทั้งสองโอบบ่าของจ้าวหงอี้ไว้
จ้าวหงอี้ใช้มือรวบข้อพับขาของหยวนซู่หมิ่นไว้ แล้วยืดตัวตรงก้าวเดินไปข้างหน้า
ในตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะมาสัมผัสถึงความนุ่มหยุ่นที่แผ่นหลังแล้ว
ในหัวคิดเพียงแต่อยากจะรีบเดินให้ถึงจุดที่มีร่มเงาเพื่อพักเท้าสักครู่
เดินต่อไปแบบนี้อีกยี่สิบนาที
ในที่สุด ก็มาถึงจุดที่มีร่มเงาไม้
ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ร่มเงา
ทั้งคู่ต่างก็รู้สึกถึงความเย็นสบายจนอุณหภูมิเหมือนจะลดลงไปหลายองศา
จ้าวหงอี้วางหยวนซู่หมิ่นลงพลางหอบหายใจอย่างหนัก
หยวนซู่หมิ่นเอ่ยอย่างเก้อเขินว่า “พี่ตัวหนักไปหรือเปล่า?”
จ้าวหงอี้ส่ายหน้าตอบว่า “พี่สะใภ้ พี่ตัวเบาจะตายครับ แทบไม่มีน้ำหนักเลย
ที่หอบนี่เพราะผมรีบเดินเกินไปหน่อยน่ะ”
หลังจากพักอยู่ครู่หนึ่ง ทั้งคู่ต่างก็มีความรู้สึกไม่อยากจะลุกเดินต่อ
ทว่าในตอนนี้มีปัญหาสำคัญอย่างหนึ่งที่ต้องรีบจัดการ
เหงื่อที่ออกมากเกินไปทำให้ทั้งคู่คอแห้งผาก
ต้องการน้ำมาเติมเต็มร่างกายอย่างเร่งด่วน
“พี่สะใภ้ พี่พักอยู่ที่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวผมไปลองดูแถว ๆ นี้ว่าพอจะมีน้ำไหม”
จ้าวหงอี้ลุกขึ้นกล่าว
หยวนซู่หมิ่นเองก็กระหายน้ำอย่างหนัก เธอพยักหน้า “งั้นนายอย่าไปไกลนะ
ถ้าหาไม่เจอก็รีบกลับมา”
แม้ที่นี่จะเปลี่ยวและไม่มีคน
แต่ในป่าย่อมมีทั้งงู แมลง และสัตว์มีพิษมากมาย
หากโชคร้ายเจอหมาป่าหรือเสือเข้า ชีวิตอาจจะหาไม่เอาได้
จ้าวหงอี้พยักหน้า แล้วเริ่มออกหาน้ำในบริเวณใกล้เคียง
ส่วนหยวนซู่หมิ่นก็นั่งพักรออยู่ใต้ร่มไม้
ช่วงเวลาแห่งการรอนั้นช่างยาวนานและทรมานเสมอ
หยวนซู่หมิ่นไม่มีนาฬิกา เธอจึงไม่อาจรู้เวลาที่แน่นอนได้
แต่ความรู้สึกของเธอบอกว่าเวลาผ่านไปนานมากแล้ว
ในขณะที่เธอเริ่มจะคิดฟุ้งซ่าน เสียงที่โหยหาก็ดังมาจากที่ไกล ๆ “พี่สะใภ้!”
หยวนซู่หมิ่นดีใจรีบลุกขึ้นยืนถามว่า “เจอน้ำไหม?”
“เจอแล้วครับ ตามผมมาเถอะ” จ้าวหงอี้ร้องบอกพลางเดินนำทางไป
ไม่นานนัก ก็พบกับบ่อน้ำเล็ก ๆ บ่อหนึ่ง
สายน้ำไหลออกมาจากซอกหินบนเขา ไม่รู้ว่าไหลไปสิ้นสุดที่ไหน แต่ที่แน่ ๆ
คือน้ำในบ่อนั้นใสสะอาดมาก
หยวนซู่หมิ่นไม่รอช้า รีบก้าวไปริมบ่อน้ำ วักน้ำขึ้นมาดื่มและล้างหน้าไปพร้อมกัน
หลังจากแก้ปัญหากระหายน้ำเรียบร้อยแล้ว
จ้าวหงอี้ก็หยิบเอา ‘จือหมาเซาปิ่ง’ (ขนมเปี๊ยะทอดงา) สองชิ้นออกมาจากถุงกระสอบป่าน
แล้วส่งให้หยวนซู่หมิ่นชิ้นหนึ่ง
เมื่อจัดการขนมเปี๊ยะเสร็จและพักต่ออีกครู่หนึ่ง ทั้งคู่ก็ออกเดินทางต่อ
สองชั่วโมงผ่านไป
“น่าจะอยู่ในป่าข้างหน้านี้แล้วละครับ” จ้าวหงอี้ชี้ไปที่ป่าทึบเบื้องหน้า
จากนั้นเขาก็หยิบนาฬิกาพกออกมาดูเวลา
ซึ่งตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองโมงครึ่งแล้ว
“ป่าใหญ่ขนาดนี้ พวกเราจะหาคนเผ่าเอ๋อหลุนชุนเจอจริง ๆ เหรอ?”
หยวนซู่หมิ่นถามด้วยความไม่มั่นใจและมีความหวาดกลัวแฝงอยู่
“ในป่าจะมีหมาป่าไหม?”
จ้าวหงอี้ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “หมาป่าน่ะไม่แน่ใจครับ
แต่หมูป่าน่ะน่าจะมีชัวร์”
“หมูป่า?” ร่างกายของหยวนซู่หมิ่นสั่นเทา แววตาแห่งความหวาดกลัวยิ่งเข้มข้นขึ้น
หมาป่าเธอไม่เคยเห็น แต่หมูป่าเธอเคยเห็นมากับตา
ตอนนั้นเธอยังไม่แต่งงาน ช่วงฤดูเก็บเกี่ยวมีหมูป่าวิ่งลงมาจากเขามาทำลายพืชผล
กองกำลังรักษาดินแดนของหมู่บ้านระดมกำลังออกไปจัดการ แม้จะมีปืนอยู่ในมือ
แต่กลับฆ่าหมูป่าไม่ตายในทันที
แถมยังมีคนหนึ่งถูกเขี้ยวหมูป่าขวิดจนท้องทะลุ
ภาพเหตุการณ์ในตอนนั้น เธอยังจำได้ติดตาจนถึงทุกวันนี้ด้วยความสยดสยอง
เมื่อสังเกตเห็นความหวาดผวาของหยวนซู่หมิ่น
จ้าวหงอี้จึงให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่นว่า
“พี่สะใภ้ พอเข้าป่าไปแล้ว ถ้ามีอันตรายอะไรเกิดขึ้น ผมจะยืนขวางหน้าพี่เอง!”
หยวนซู่หมิ่นสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หลังจากลังเลอยู่ครู่ใหญ่
เธอจึงตัดสินใจพยักหน้าอย่างแรงพลางเอ่ยว่า
“ฉันเชื่อคุณ!”
ทั้งคู่ก้าวเท้าเข้าสู่ผืนป่าและเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ
ยิ่งเข้าไปลึก ต้นไม้ก็ยิ่งหนาตาขึ้น
เรือนยอดไม้บดบังแสงอาทิตย์จนแสงสลัวราง ทำให้บรรยากาศยิ่งดูอึดอัดและกดดันมากขึ้น
เพื่อเป็นการคลายความตึงเครียด
จ้าวหงอี้ตั้งใจจะเล่าเรื่องตลกเพื่อให้หยวนซู่หมิ่นหายกังวล
ทว่าเขายังไม่ทันได้อ้าปากพูด
ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากใต้เท้า
จ้าวหงอี้ก้มหน้าลงมอง แต่ยังไม่ทันจะมองเห็นชัดว่าเกิดอะไรขึ้น
ความรู้สึกเบาหวิวเหมือนตกจากที่สูงก็จู่โจมเข้ามาทันที
“ว้าย!” หยวนซู่หมิ่นร้องกรี๊ดด้วยความตกใจ
กว่าที่ทั้งคู่จะทันได้สติ
พวกเขาก็ถูกแหวนที่ถักทอจากเถาวัลย์ขนาดใหญ่รวบตัวขึ้นไปแขวนลอยอยู่กลางอากาศเสียแล้ว
จบบท
บทที่ 70 สองพี่น้องร่วมมือกันวางแผน!
ภายในห้องนอน
ทั้งสามคนล้อมวงนั่งอยู่รอบโต๊ะบนเตียงเตาและเริ่มเล่นไพ่กัน
เป็นที่รู้กันดีว่า ไม่ว่าจะเล่นไพ่หรือเล่นทอยลูกเต๋า
หากไม่มีการเดิมพันอะไรติดปลายนวมบ้าง
มันย่อมจืดชืดไร้รสชาติ และไม่มีแรงผลักดันให้ยากเอาชนะ
แต่ในเมื่อเป็นคนกันเอง การพนันด้วยเงินทองย่อมไม่เหมาะสม
ทั้งสามคนจึงตัดสินใจใช้วิธีเดิม นั่นคือใครแพ้จะต้องถูกแปะแถบกระดาษแผ่นเล็ก ๆ
ไว้บนใบหน้า
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
จ้าวหงอี้ที่มีแถบกระดาษแปะอยู่เต็มหน้าจนแทบไม่เหลือที่ว่าง
ก็ตกอยู่ในสภาวะเซื่องซึม
เขาเริ่มทบทวนการเล่นของแต่ละตา และยิ่งทบทวน
เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกวางแผนรุมกินโต๊ะ
“ไม่ถูกต้อง! มันไม่ถูกต้องอย่างแรง!” จ้าวหงอี้ขมวดคิ้วมุ่นพลางทำท่าครุ่นคิด
“อะไรไม่ถูกต้องคะ?” ต่งเจียฮุ่ยพยายามกลั้นหัวเราะถามออกไป
จ้าวหงอี้ลูบ ‘เครายาว’ ที่ทำจากแถบกระดาษตรงใต้คางแล้วกล่าวว่า “ตาแรก
จิ้งหย่าเป็นเจ้ามือ”
“เจียฮุ่ยมีไพ่คิงอยู่ในมือ ซึ่งสามารถสู้ได้แต่กลับไม่สู้
ยอมปล่อยให้จิ้งหย่าชนะไป”
“หลังจากนั้น เจียฮุ่ยก็อธิบายว่า นึกว่าฉันเป็นเจ้ามือ...”
พูดถึงตรงนี้ เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ “ประเด็นมันอยู่ตรงนี้
เจียฮุ่ยฉลาดขนาดนี้ จะแยกแยะไม่ออกเลยเหรอว่าใครเป็นเจ้ามือ?”
“ตอนนั้นฉันแยกไม่ออกจริง ๆ นี่นา” ต่งเจียฮุ่ยฝืนเถียงข้าง ๆ คู ๆ
“ฉันนึกว่าคุณเป็นเจ้ามือจริง ๆ ค่ะ”
จ้าวหงอี้ให้เหตุผลอย่างหนักแน่นว่า “แยกไม่ออกครั้งหนึ่งยังพอเข้าใจได้
สองครั้งก็ยังพอให้อภัย”
“แต่ประเด็นคือ มีอย่างน้อยห้าตาที่พี่สาวเธอเป็นเจ้ามือ
แต่เธอกลับมองว่าฉันเป็นเจ้ามือแทน”
“มันสมเหตุสมผลตรงไหน?”
ต่งเจียฮุ่ย: “...”
อย่างน้อยห้าตาเลยเหรอ?
เธอไม่ได้นับละเอียดขนาดนั้นเสียด้วยสิ
ถ้าเป็นเรื่องจริงล่ะก็ แผนรุมกินโต๊ะนี้ก็ดูจะโจ่งแจ้งเกินไปหน่อยจริง ๆ
จ้าวหงอี้หันไปมองเมิ่งจิ้งหย่าแล้วกล่าวว่า “แล้วก็เธอด้วย
เธอเดินหมากเดียวกับน้องสาวเธอเลย”
“ทุกครั้งที่ฉันอยู่ข้างเดียวกับเธอ เธอก็จะทึกทักเอาเองว่าฉันเป็นเจ้ามือ”
“ฉันล่ะสงสัยนัก ตอนที่ฉันเป็นเจ้ามือจริง ๆ
ทำไมพวกเธอสองคนถึงไม่เคยมองผิดตัวเลยล่ะ?”
อุ๊ย!
เมิ่งจิ้งหย่าและต่งเจียฮุ่ยหลุดขำออกมาพร้อมกัน
สองพี่น้องหัวเราะจนตัวโยน
ภายในห้องอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะใสกระจ่างดุจกระดิ่งเงิน
ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดสองพี่น้องก็หัวเราะจนพอใจ
ต่งเจียฮุ่ยกล่าวว่า “ฉันกับพี่วางแผนโกงคุณจริง ๆ นั่นแหละค่ะ”
“เมื่อก่อนทุกปีในช่วงวันตรุษจีน ครอบครัวของเราสองบ้านจะมารวมตัวกัน”
“พวกเราที่เป็นรุ่นเดียวกันก็จะมาล้อมวงเล่นไพ่ด้วยกันแบบนี้”
“ฉันกับพี่ใช้วิธีนี้แหละ กวาดเงินแต๊ะเอียจากพวกเขามาได้ตั้งเยอะแยะ”
จ้าวหงอี้ทำหน้าบึ้งตึงทันทีพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเข้มว่า “ได้! เก่งกันจริง ๆ นะ!”
“พวกเธอสองคนนี่ใจกล้าขึ้นเยอะเลยนะ ถึงขั้นกล้าร่วมมือกันมาหลอกฉันแล้ว”
“เห็นทีถ้าไม่สั่งสอนพวกเธอเสียบ้างคงไม่ได้แล้ว!”
พูดจบ เขาก็เงื้อมมือขึ้น ตบเพียะลงบนบั้นท้ายอันงอนงามของต่งเจียฮุ่ยหนึ่งที
ต่งเจียฮุ่ยหน้าแดงฉานขึ้นมาทันที
แม้จะถูกตบหนึ่งทีแต่มันก็ไม่ได้เจ็บอะไรนัก
ทว่าประเด็นสำคัญคือ... มันน่าอายเหลือเกิน!
หลังจากจัดการต่งเจียฮุ่ยเสร็จ จ้าวหงอี้ก็หันสายตาไปทางเมิ่งจิ้งหย่า
เมิ่งจิ้งหย่าใจหายวาบ!
ไอ้หมอนี่ คงไม่ได้คิดจะตบก้นเธอด้วยหรอกนะ?
เมิ่งจิ้งหย่าไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
เธอรีบพุ่งหลบไปอยู่อีกฟากหนึ่งของม่านกั้นทันที
ไม่นานนัก ม่านก็ถูกเลิกขึ้น
ทว่าคนที่วิ่งตามเข้ามาไม่ใช่จ้าวหงอี้ แต่เป็นต่งเจียฮุ่ย
ต่งเจียฮุื่อ้าแขนออก พุ่งเข้าไปรวบตัวเมิ่งจิ้งหย่าจนล้มลงบนเตียงเตา แล้วตะโกนว่า
“ฉันจับพี่ไว้ให้แล้วค่ะ!”
เมิ่งจิ้งหย่า: “???”
ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัวได้ บั้นท้ายที่งอนงามของเธอก็ถูกตบเข้าให้หนึ่งที
จ้าวหงอี้กล่าวอย่างลำพองใจว่า “คราวหน้าถ้ากล้าร่วมมือกันหลอกฉันอีก
ฉันจะลงมือให้หนักกว่านี้แน่”
พูดจบเขาก็ถอยกลับไปอีกฝั่งของม่าน
“เจียฮุ่ย ทำไมเธอถึง...”
เมิ่งจิ้งหย่ามองน้องสาวที่กำลังทำหน้าทะเล้นใส่ด้วยความขุ่นเคือง
จนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดดี
จากนิสัยของน้องสาวที่เธอรู้จัก
น้องสาวไม่ใช่คนที่จะไร้ความคิดและไม่รู้จักขอบเขตแบบนี้
ทว่าเมื่อครู่นี้ น้องสาวกลับกดตัวเธอไว้เพื่อให้จ้าวหงอี้ตบก้นเธอได้ถนัด ๆ
ชั่วขณะหนึ่ง เมิ่งจิ้งหย่าเริ่มคาดเดาความคิดของต่งเจียฮุ่ยไม่ออกเสียแล้ว
ต่งเจียฮุ่ยทำหน้าเป็นพลางว่า “พี่คะ อย่าโกรธเลยน่า”
“เรื่องโกงน่ะพวกเราทำด้วยกัน จะให้ฉันโดนตีคนเดียวได้ยังไงล่ะคะ”
“ต้องโดนตีด้วยกันสิถึงจะยุติธรรม”
เมิ่งจิ้งหย่าไม่ได้พูดอะไรต่อ
เพียงแต่รู้สึกว่าเธอจำเป็นต้องระวังน้องสาวคนนี้ไว้บ้างเสียแล้ว
ตอนนี้กล้ากดตัวเธอให้จ้าวหงอี้ตบก้น
วันหน้าจะกล้ากดตัวเธอให้จ้าวหงอี้ทำเรื่องที่เกินเลยกว่านี้อีกไหมนะ?
...
วันต่อมา
เมื่อจ้าวหงอี้มาถึงเหมืองถ่านหินจิ่วหลง เขาก็ตรงดิ่งไปที่ห้องการเงินทันที
เรื่องที่เขาท้าชิงตำแหน่งกับจูบินอย่างเปิดเผยนั้น
บรรดาหัวหน้าในโรงงานต่างรับรู้กันหมดแล้ว
ในระดับหนึ่ง ตอนนี้เขาสามารถนับได้ว่าเป็น ‘ว่าที่หัวหน้า’ แผนกจัดซื้อ
แน่นอนว่าเขาไม่จำเป็นต้องเข้ามารายงานตัวให้ตรงเวลาเป๊ะเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป
“ปัง ปัง ปัง!”
สิ้นเสียงเคาะประตู
น้ำเสียงนุ่มนวลไพเราะของเกาหรั่นก็ดังมาจากข้างใน “เชิญค่ะ”
จ้าวหงอี้ผลักประตูเดินเข้าไปในห้องการเงิน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มสดใส
เมื่อเกาหรั่นเห็นว่าเป็นจ้าวหงอี้ที่เดินเข้ามา
ดวงตาคู่สวยก็ฉายแววประหลาดใจระคนดีใจ
เธอรีบถามทันทีว่า “ในบันทึกของคุณปู่คุณ มีวิธีรักษาหมูที่ฟาร์มพวกนั้นไหมคะ?”
“ไม่มีครับ” จ้าวหงอี้ส่ายหน้าตอบ
ประกายความดีใจในดวงตาของเกาหรั่นมอดดับลง แทนที่ด้วยความผิดหวัง
เธอฝืนยิ้มออกมาแล้วกล่าวว่า “ไม่เป็นไรค่ะ ถึงจะหาวิธีไม่เจอ
พี่ก็ต้องขอบคุณเธอมากนะ”
“ไม่ว่ายังไง เธอก็อุตส่าห์ช่วยลำบากเสียสละเวลาหาให้”
จ้าวหงอี้อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “พี่หรั่น
พี่ดูไม่ออกเหรอว่าผมกำลังล้อพี่เล่นอยู่น่ะ”
“ถ้าผมหาวิธีไม่เจอ ตอนเดินเข้าประตูมาผมจะยิ้มหน้าบานแบบนี้ได้ยังไงล่ะครับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น อารมณ์ของเกาหรั่นก็เหมือนนั่งรถไฟเหาะ
จากที่ดิ่งลงเหวพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง
เธอเดินเข้าไปหาจ้าวหงอี้ ยื่นมือไปหยิกแขนเขาเบา ๆ หนึ่งทีพลางค้อนให้
“พี่น่ะเครียดจนหัวแทบระเบิดอยู่แล้ว
เธอยังจะมีอารมณ์มาล้อเล่นอีกนะ!”
จ้าวหงอี้แสยะยิ้มพลางนวดแขนตรงที่ถูกหยิกพลางบ่นว่า “พี่หรั่น
พี่ลงมือหนักไปหน่อยหรือเปล่าครับเนี่ย”
เกาหรั่นย่อมรู้ดีว่าเธอออกแรงไปเท่าไหร่
เธอรู้ว่าจ้าวหงอี้แค่แสดงละคร เธอจึงแกล้งทำสีหน้าดุร้ายใส่แล้วว่า
“ถ้าไม่ลงมือหนัก เธอก็คงไม่จำหรอก”
“บอกมา! คราวหน้ายังจะกล้าอีกไหม?”
จ้าวหงอี้โพล่งออกมาทันที “กล้าครับ!”
“หือ?” เกาหรั่นเลิกคิ้วขึ้น
จ้าวหงอี้รีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน “ไม่กล้าแล้วครับ! ไม่กล้าแล้ว!
เมื่อกี้มันปากไวไปหน่อย”
“แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย” เกาหรั่นเผยรอยยิ้ม
ใบหน้าสวยที่เคยตึงเครียดพลันสว่างไสวดุจน้ำแข็งที่เริ่มละลาย
หลังจากหยอกล้อกันไม่กี่ประโยค ทั้งสองก็เริ่มเข้าสู่เรื่องจริงจัง
เกาหรั่นถามว่า “เธอเจอวิธีในบันทึกของคุณปู่จริง ๆ เหรอ?”
จ้าวหงอี้พยักหน้า “พี่หรั่น เรื่องแบบนี้ผมไม่มีทางเอามาล้อเล่นแน่นอนครับ”
“แต่พี่หรั่นครับ สิ่งที่พี่บรรยายอาการให้ผมฟังเมื่อวาน
มันมีจุดที่คลาดเคลื่อนไปจากสิ่งที่จดไว้ในบันทึกของคุณปู่อยู่บ้าง”
“เพื่อความมั่นใจ ผมต้องไปเห็นหมูที่ป่วยกับตาตัวเองก่อน
ถึงจะยืนยันได้ว่ายามันจะตรงกับโรคจริง
ๆ หรือเปล่า”
เกาหรั่นพยักหน้าช้า ๆ เห็นด้วยกับคำพูดนี้
เหมือนกับหมอรักษาคนที่ถ้าเป็นแค่ไข้หวัดธรรมดาก็สั่งยาได้ทันที
แต่ถ้าเป็นโรคที่ซับซ้อน ก็จำเป็นต้องเห็นหน้าคนไข้ด้วยตาตัวเอง
หลังจากตรวจดูอาการอย่างละเอียดแล้ว
ถึงจะสามารถวินิจฉัยโรคได้อย่างแม่นยำและสั่งยาได้ถูกต้อง
จบบท