บทที่ 35 เสียงอัสนีของพยัคฆ์เสือดาว

จางหย่วนชักดาบยาวในมือออกจากฝัก ปลายดาบชี้ไปข้างหน้า ใบดาบที่สว่างใส เปล่งประกายเย็นเยียบ กลิ่นอายสังหารพลันถูกกระตุ้นขึ้นในชั่วพริบตา

“ซุนเจ๋อ! ข้าถามหน่อย ในกรมปราบปรามและรักษาความสงบ คนในสังกัดเดียวกันชักดาบใส่กันเช่นนี้ เจ้าเรียกว่าสั่งการควบคุมผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างนั้นหรือ?”

ด้านหน้า เงาร่างผู้หนึ่งก้าวออกมายืนข้างเหลียงเชา เขาคือหยางฉางไห่ เจ้ากองธงแห่งกองสองของกององค์รักษ์เกราะดำ

“หยางฉางไห่ เจ้าใช้ตาไหนเห็นว่าคนในกรมเดียวกันชักดาบใส่กัน?” ซุนเจ๋อแสยะยิ้มอย่างเย่อหยิ่ง หันหน้ามองดาบยาวในมือจางหย่วน แล้วยกนิ้วดีดที่สันดาบเบา ๆ

“เคร้ง——”

ดาบยาวสั่นสะท้าน เปล่งเสียงกังวาน

“ดาบดี!”

ซุนเจ๋อหันหน้าไปมองคนรอบข้าง ร้องเสียงดังอย่างมีชีวิตชีวา “พี่น้องทั้งหลาย ดูกันให้ดี ดาบปีกห่านที่หลอมจากเหล็กกล้าร้อยครั้งมันช่างแตกต่างจริง ๆ”

ดาบนี้เจ้าเห็นเหมือนชี้ใส่พวกเจ้า แต่จริง ๆ แล้วข้าแค่เอาออกมาอวดให้ทุกคนชมต่างหาก

รอบข้าง พวกองครักษ์เสื้อดำต่างก็หัวเราะชอบใจ พากันแสดงความเห็น

“ฟังจากเสียงแล้ว เป็นดาบหลอมร้อยครั้งของจริง!”

“หากข้าได้ดาบแบบนี้จากมือรองผู้บัญชาการแห่งกององค์รักษ์เกราะดำ ข้าก็คงเอาออกมาอวดเช่นกัน!”

“อย่าพูดเลย เจ้ากองธงซุน ดาบดีเยี่ยงนี้ ข้ายังไม่เคยจับเลย!”

ใบหน้าอันเยือกเย็นของหยางฉางไห่ยังคงไม่เปลี่ยน เขาหันไปมองเหลียงเชา ซึ่งในดวงตาของอีกฝ่ายก็แฝงความเย็นชารุนแรงเช่นกัน ทว่าแม้ทั้งคู่จะส่งสายตาไม่เป็นมิตรออกมา ก็ไม่มีผู้ใดใส่ใจแม้แต่น้อย

ก่อนหน้านี้จางหย่วนเอาชนะเหลียงเชาอย่างเปิดเผยสุจริต ทว่าตอนนี้เหลียงเชากลับใช้อำนาจและเบื้องหลังของตนมาข่มขู่จางหย่วน เรื่องเช่นนี้ย่อมทำให้ผู้คนรังเกียจ

เมื่อเปรียบกับเหลียงเชาซึ่งเป็น “ยอดฝีมือตกจากฟ้า” ของตระกูลใหญ่ที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน จางหย่วนผู้เกิดและเติบโตในเมืองนี้ มุ่งมั่นทำหน้าที่จนได้เป็นองครักษ์เสื้อดำ ย่อมได้รับความรู้สึกใกล้ชิดจากคนทั่วไปมากกว่า

ซุนเจ๋อหัวเราะเบา ๆ วางมือลงบนหลังดาบของจางหย่วนเป็นเชิงให้เก็บดาบ

จางหย่วนจึงเก็บดาบกลับเข้าฝักอย่างเชื่องช้าโดยไม่กล่าววาจาใด

องครักษ์เสื้อดำที่ยืนดูอยู่รอบข้างก็ค่อย ๆ แยกย้ายกันไป

ด้านหน้าหยางฉางไห่กับเหลียงเชาและเหล่าคนของกองสองกององค์รักษ์เกราะดำก็หันหลังเดินจากไป

ครานี้ สีหน้ายิ้มแย้มของซุนเจ๋อก็เลือนหาย เขาตบไหล่จางหย่วนเบา ๆ

“เจ้าวางใจเถอะ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต พวกพี่ก็จะช่วยเจ้าให้ได้เป็นหนึ่งในกององค์รักษ์เกราะดำให้จงได้!”

เขามองไปยังดาบปีกห่านสีดำในมือจางหย่วน แล้วหันไปมองหลี่ฉางเว่ยกับเฉินเหลียง

“พวกพี่น้อง เราก็ร้อนเลือดกันสักครั้งดีไหม?”

คำพูดของเขาทำให้เฉินเหลียงกับหลี่ฉางเว่ยหัวเราะออกมาเสียงดัง

“ร้อนเลือดไม่ยาก เอาแรงที่ไปเที่ยวเรือดอกไม้มาลงที่การฝึกซ้อมซะบ้าง ยังไงเสียระดับพลังฝึกตนก็เพิ่มขึ้นได้สักขั้นสองขั้นแน่!”

“พรุ่งนี้ข้าจะเอาคะแนนความดีที่สะสมไว้ไปแลกยาชั้นดี ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่ก้าวหน้า!”

...

หลังผ่านการดูดซับความทรงจำหลายชุด จางหย่วนมีความสุขุมเกินกว่าเด็กหนุ่มวัยเดียวกัน

เมื่อก้าวออกจากประตูกรมปราบปรามและรักษาความสงบ กระแสเลือดในร่างของเขาก็สงบลง

เส้นทางแห่งการฝึกตนในโลกนี้ หาได้สำเร็จด้วยเพียงแค่ความร้อนเลือดเท่านั้น

หนทางแห่งการฝึกตน ต้องพึ่งพา “พรสวรรค์ ความมุ่งมั่น และทรัพยากร” ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งมิได้

เหลียงเชามีตระกูลหนุนหลัง มีทรัพยากรฝึกฝน ตั้งแต่แรกก็ฝึกวิชาจั่นเยว่กง ก้าวนำหน้าตนไปหลายช่วงตัว คนเช่นนี้ ย่อมมีสิทธิ์จะหยิ่งผยอง

แต่สำหรับจางหย่วนแล้ว เขาไม่เปรียบตัวเองกับใคร

เขารู้เพียงว่า ตนจะต้องเป็นหนึ่งในกององค์รักษ์เกราะดำให้ได้!

ไม่มีผู้ใดสามารถขวางทางเขาได้!

เมื่อกลับถึงลานเล็กในซอยติง อวี้เหนียงก็ยิ้มแย้มออกมาต้อนรับ

“คุณชาย รีบมากินข้าวเถอะ อาจารย์มารออยู่นานแล้ว”

ในลานเล็ก ฉวี่ยาง(ขอเปลี่ยนจากแม่นางชวี่)กำลังดีดพิณไป มือหนึ่งยังถือหมั่นโถวขาว ครั้นเห็นจางหย่วนเดินเข้ามา หมั่นโถวครึ่งก้อนในมือก็ยังคงเคี้ยวไม่หมด

เขาว่ากันว่า "หนทางของขงจื๊อนั้นยากจน" จางหย่วนมองดูแล้วก็คิดว่าช่างจริงแท้

บทเรียนสายวรรณในค่ำคืนนั้น ฉวี่ยางนำหนังสือประวัติศาสตร์ของเซียนฉินมาเล่มหนึ่ง ชื่อว่า “พงศาวดารเซียนฉิน”

หนังสือนี้แตกต่างจากพงศาวดารฉบับราชการที่ใช้ในกรมปราบปรามฯ อยู่บ้าง แต่ยังถือว่าค่อนข้างเป็นกลาง ไม่ใช่เรื่องแต่งจากชาวบ้านหรือเหล่าชาวยุทธ์

ภายในเล่มมีการบรรยายเหตุการณ์ที่จักรวรรดิเซียนฉินใช้วิถีแห่งการต่อสู้กวาดล้างเทพเซียนและอสูร รวมทั้งสรรเสริญบทบาทของลัทธิขงจื๊อที่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่

ตามคำพูดของฉวี่ยาง ในฐานะผู้ฝึกตนสายวิถีแห่งการต่อสู้ หากจะฝึกวรรณก็ต้องเริ่มจากการเข้าใจประวัติศาสตร์ของทั้งสายวรรณและสายบู๊เสียก่อน

แม้ฉวี่ยางจะเป็นหญิง แต่กลับมิได้มีท่าทีเล็กๆ น้อยๆ เมื่อกล่าวถึงประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ของเซียนฉิน ก็เปล่งถ้อยคำหนักแน่นเปี่ยมไปด้วยพลัง

“เมื่อพันปีที่แล้ว ห้าเผ่าพันธุ์ในดินแดนตะวันออกลุกฮือขึ้น! พวกมันยึดถือคำสอนของเทพผี สถาปนาจักรวรรดิใหม่ขึ้นในเขตตะวันออก ท้าทายอำนาจแห่งราชวงศ์!”

เสียงของฉวี่ยางสะท้อนก้องในลานบ้านเล็กๆ ราวกับดังก้องในทุ่งสงครามเมื่อพันปีก่อน

“ครานั้น ฮ่องเต้สูงสุดแห่งราชวงศ์เซียนฉินทรงมีพระบัญชา เปิดคลังยุทโธปกรณ์ มอบพระราชโองการแก่เหล่าขุนศึก หัวหน้าลัทธิ ผู้มีอิทธิพลในใต้หล้า ให้ยกทัพปราบกบฏร่วมกัน!”

“ในการศึกครั้งนั้น กองทัพแปดเส้นทางของราชวงศ์มุ่งสู่ตะวันออก ภายใต้ธงนำของ ‘เจิ้งเทียนจวิ้น’ นำโดย ‘จอมพลฟู่ถิงหลง’ มีองครักษ์เกราะดำหนึ่งแสนนายเป็นกองหน้า ควบเคลื่อน ‘ยุทธกระบวนพยัคฆ์เสือดาวฟ้าคำราม’ อันโด่งดัง ฟาดฟันกองพันเทพผีให้แตกพ่าย!”

ฉวี่ยางวางพิณลง ดวงตาเป็นประกาย

“ยุทธกระบวนพยัคฆ์เสือดาวฟ้าคำรามนั้น เปรียบเสมือนพยัคฆ์ที่คำรามกลางอัสนีบาต มีกระบวนทัพเป็นรูปอักษร ‘ฟ้าคำราม’ เจ็ดชั้น ด้านนอกล้อมด้วยพยัคฆ์ ด้านในเป็นเสือดาว ทุกย่างก้าวคือสังหาร ทุกแถวแนวคือหายนะ!”

จางหย่วนฟังแล้วอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าตาม ในสมองพลันปรากฏภาพสงครามมหากาพย์ที่องครักษ์เกราะดำกรีฑาทัพเข้าสังหาร ม้วนฟ้าทะลวงปฐพี

ฉวี่ยางยิ้มแล้วกล่าวว่า

“เด็กโง่ ถ้าเจ้าคิดจะเข้ากององค์รักษ์เกราะดำ วันหน้าก็ต้องเรียนรู้ยุทธกระบวนเหล่านี้ให้ได้ ครานี้ข้าจะคัดลอกเค้าโครงยุทธกระบวนพยัคฆ์เสือดาวให้เจ้า พรุ่งนี้ก่อนเข้าเวรตอนบ่าย มาที่นี่ฝึกกับข้า”

“ขอบคุณอาจารย์!”

จางหย่วนรีบประสานมือคำนับ

เขามองเห็นแววตาของฉวี่ยาง พลันรู้ว่าคนผู้นี้หาใช่เพียงบัณฑิตหญิงธรรมดา แต่ย่อมมีภูมิหลังไม่ธรรมดาแน่นอน

เขาไม่ถามอะไรเพิ่ม เพียงตั้งมั่นในใจ

“ไม่ว่าอย่างไร ข้าต้องฝึกให้เชี่ยวชาญยุทธกระบวนพยัคฆ์เสือดาวฟ้าคำรามนี้ให้จงได้!”