บทที่ 50 ความจนใจของเจ้าหว่านฉิง แถไม่ไหวแล้วนะลูก!

ซุนผิงอันถูกปลุกด้วยเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือ

เขางัวเงียคว้าโทรศัพท์มา แล้วกดรับสายโดยไม่ได้มองว่าใครโทรมา

"แม่ครับ... อะไรนะ? แม่จะแนะนำลูกสะใภ้ให้ผมรู้จักเหรอ?"

"แม่ครับ ในที่สุดผมจะได้พบหน้ากับพี่ชายหรือน้องชายที่พลัดพรากจากกันแล้วใช่ไหม?"

ซุนผิงอันพูดจาหยอกล้อไปสองสามประโยคจนเริ่มตื่นตัวเต็มตา

เขาเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง พบว่าเป็นเวลาสิบโมงเช้าแล้ว

จึงลุกจากเตียงพลางคุยเล่นกับแม่ไปพลาง

"ได้ๆ ครับๆ ตอนเที่ยงที่หมิงเหมินชุน ผมจะไปให้ถึงแน่นอน ตกลงไหมครับ!"

ภายใต้การข่มขู่ของแม่ ซุนผิงอันจำต้องยอมจำนน

ไปที่หมิงเหมินชุนเพื่อกินมื้อเที่ยงฟรี และถือโอกาสคืนรถให้หลัวเหว่ยไปในตัว

ที่ตอบตกลงไปกินข้าวก็เพื่อรักษาหน้าให้แม่

ส่วนเรื่องนัดดูตัวนั่นน่ะเหรอ ถ้าเขาไม่ตอบตกลง

แม่คงไม่ถึงขั้นฟาดเขาให้สลบแล้วแบกขึ้นเกี้ยวเข้าห้องหอหรอกมั้ง!

สิบนาทีต่อมา ซุนผิงอันล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเรียบร้อยก็เปิดประตูห้องออกมา

เขามองไปยังประตูห้องตรงข้ามที่ปิดสนิทแล้วถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้

ตอนซื้อห้องนี้ เฝิงหยวนหยวนและครอบครัวของซุนผิงอันซื้อห้องอยู่ตรงข้ามกัน

ซึ่งแสดงให้เห็นว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองบ้านดีแค่ไหน

ทว่าตอนนี้ เฝิงหยวนหยวนกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

เมื่อคืนพ่อบอกเขาว่าได้ติดต่อกองตรวจคนเข้าเมืองแล้ว

และยืนยันได้ว่าเฝิงหยวนหยวนไม่ได้เดินทางออกนอกประเทศ

ในเครือข่ายภายในของกองบัญชาการตำรวจมณฑลก็ได้ประกาศตามหาตัวเฝิงหยวนหยวนแล้วเช่นกัน

แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่มีข่าวคราวใดๆ

ไม่รู้เลยว่าแม่บุญธรรมหายไปอยู่ที่ไหนกันแน่

ซุนผิงอันลงมาข้างล่าง

สตาร์ทรถแล้วมุ่งหน้าไปยังร้านหมิงเหมินชุนที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง

...

บนสะพานยกระดับที่มุ่งสู่ใจกลางเมืองหานเฉิง

ภายในรถหรูไรต์เฮาส์รุ่นเพรสซิเดนท์

เจ้าหว่านฉิงกำลังกุมมือเล็กๆ ของเฉียนเหยาไว้ พลางยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ

เฉียนเหยาคือหลานสาวสุดที่รักของเฉียนซิน

ปรมาจารย์แพทย์แผนจีนระดับตำนานของต้าเซี่ย

แม้เฉียนเหยาจะไม่มีพรสวรรค์ด้านการแพทย์แผนจีนมากนัก

แต่เธอกลับมีพรสวรรค์ด้านธุรกิจที่โดดเด่นอย่างยิ่ง

บรรดาพี่น้องและลูกหลานในตระกูลเฉียนรุ่นเดียวกับเธอล้วนเป็นพวกไม่ได้ความ

ดีแต่ล้างผลาญและโง่เง่า

แต่ละคนเย่อหยิ่งจองหองแต่ไร้ฝีมือ แม้แต่บัญชีก็ยังดูไม่เป็น

พอถูกคนประจบประแจงเข้าหน่อยก็หลงระเริงจนลืมตัว เอาแต่หว่านเงินทิ้งไปทั่ว

การลงทุนทางธุรกิจหลายครั้งลงเอยด้วยการขาดทุนยับเยินและถูกต้มตุ๋น

จนแทบไม่เหลือแม้แต่กางเกงในจะใส่

หากไม่ใช่เพราะเฉียนเหยาที่ตอนนั้นอายุเพียง 18 ปีและเพิ่งเข้าเรียนชั้นปีที่ 1

ก้าวออกมายุติความวุ่นวายและกอบกู้สถานการณ์ไว้ได้

เกรงว่าคนทั้งตระกูลเฉียนคงต้องระเห็จไปนอนใต้สะพานลอยกันหมดแล้ว

เมื่อเช้านี้

เฉียนเหยาในฐานะตัวแทนของตระกูลเฉียนได้เซ็นสัญญาถือหุ้นกับเจ้าหว่านฉิง

โดยใช้สูตรยาในครอบครองของตระกูลเฉียนทั้งหมดเข้าถือหุ้นในบริษัทผลิตยาของเจ้าหว่านฉิง

ในสัดส่วน 10% ซึ่งเป็นหุ้นประเภทที่ไม่สามารถถูกเจือจางได้

เฉียนเหยาวางตัวได้สง่างามสมเป็นกุลสตรีจากตระกูลใหญ่ และในการเจรจาธุรกิจ

เธอยังแสดงให้เห็นถึงความสามารถที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง

เจ้าหว่านฉิงตัดสินใจรับเฉียนเหยาเข้ามาดำรงตำแหน่ง CEO คนใหม่ของบริษัทผลิตยาทันที

ในสายตาของเจ้าหว่านฉิง

เฉียนเหยาคือตัวเลือกที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับตำแหน่งลูกสะใภ้

และนั่นจึงเป็นที่มาของมื้อเที่ยงที่อ้างว่าเป็นการฉลอง

แต่ความจริงคือการนัดดูตัวครั้งนี้

ข้างหน้าเป็นสัญญาณไฟแดง รถค่อยๆ ชะลอความเร็วเพื่อเข้าแถวรอ

ปี๊ดๆ!

เสียงแตรรถดังขึ้น

เจ้าหว่านฉิงหันไปมองนอกรถ เห็นว่าในเลนข้างๆ มีรถไรต์เฮาส์อีกคันมาจอดขนาบข้างพอดี

เมื่อคืนนี้ สมาชิกทั้งสามคนในครอบครัวก็นั่งรถคันนี้กลับบ้าน

กระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าอ้วนกลมที่ดูเป็นมงคลของซุนผิงอัน

เจ้าหว่านฉิงลดกระจกลงแล้วโบกมือทักทายลูกชาย

ซุนผิงอันเหลือบไปเห็นสาวงามผมยาวสลวยที่นั่งอยู่ข้างแม่ของเขา

เธอหันมามองและยิ้มทักทายเขาเล็กน้อย

"เบ จูฮยอน?"

สาวสวยคนนี้ถูกขนานนามว่าเป็นหน้าตาของวงเกิร์ลกรุ๊ปเกาหลีใต้

และเป็นหนึ่งในสตรีที่มีความงามระดับตำนานของเอเชีย

ไม่นึกเลยว่าต่อให้ย้อนอดีตข้ามมิติมาแล้ว

เขายังจะได้เจอคนที่หน้าตาเหมือนกันเป๊ะขนาดนี้

ซุนผิงอันชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะดึงสติกลับมาได้ทันควัน

ในใจของซุนผิงอัน ต่อให้เบจูฮยอนจะสวยแค่ไหน ก็ยังสู้ต้าหมี่มี่

นางในฝันของเขาไม่ได้อยู่ดี

ใช่ว่าผู้ที่ข้ามมิติมาทุกคนจะอยากมีฮาเร็มเสียหน่อย

"แม่ครับ!"

"ลูกจ๊ะ โทรหาหลัวเหว่ยให้ช่วยจองโต๊ะไว้หน่อยนะ"

"รับทราบครับ!"

ซุนผิงอันยิ้มรับคำ เลื่อนกระจกปิด อากาศในเดือนกรกฎาคมร้อนระอุราวกับเปลวไฟ

ฤดูร้อนแบบนี้ไม่เป็นมิตรกับคนอ้วนเอาเสียเลย

เขากดโทรศัพท์บอกหลัวเหว่ยไปตามนั้น

พอเห็นว่าสัญญาณไฟข้างหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวจึงค่อยๆ

ขับรถตามไป

จู่ๆ มีรถเอสยูวีคันใหญ่คันหนึ่งขับแซงมาจากเลนขวา

เนื่องจากเป็นเลนเลี้ยวขวา ความเร็วของมันจึงมากกว่าเลนที่วิ่งตรงเล็กน้อย

กระจกรถเอสยูวีคันนั้นติดฟิล์มปรอทกันระเบิดสะท้อนแสง

ถ้าไม่เอาหน้าเข้าไปแนบติดกระจกก็ไม่มีทางมองเห็นเหตุการณ์ภายในได้เลย

แต่ซุนผิงอันเป็นใคร?

เขาได้รับความช่วยเหลือจาก เคล็ดวิชาตรวจวินิจฉัยด้วยสายตาระดับปรมาจารย์

ทำให้สายตาของเขาเหนือกว่าคนทั่วไปไปไกลแล้ว

เพียงแค่ชำเลืองมองแวบเดียว สีหน้าของซุนผิงอันก็เปลี่ยนไปทันที

ที่เบาะหลังของรถเอสยูวีคันนั้น

มีชายฉกรรจ์ชาวต่างชาติสองคนนั่งขนาบข้างเฝิงหยวนหยวนเอาไว้

ผมเผ้าของเฝิงหยวนหยวนยุ่งเหยิง ใบหน้าซูบเซียวและยังมีคราบน้ำตาติดอยู่

ทันทีที่เธอพยายามขัดขืน ชายฉกรรจ์คนหนึ่งก็ฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของเฝิงหยวนหยวน

จนเธอต้องสงบนิ่งลงด้วยความเจ็บปวด

เพลิงโทสะในอกของซุนผิงอันลุกโชนขึ้นมาในทันที

ภายในรถอีกลัน เจ้าหว่านฉิงกำลังเอ่ยปากชมลูกชายตัวดีให้เฉียนเหยาฟังอย่างออกรส

"เหยาเหยาจ๊ะ ถึงผิงอันจะอ้วนไปหน่อย แต่อ้วนก็มีข้อดีของคนอ้วนนะ อย่างเช่น

ผิงอันเป็นคนหนักแน่นมั่นคงมาก..."

เจ้าหว่านฉิงยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็ต้องตกตะลึงกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

รถที่ซุนผิงอันขับอยู่ ซึ่งเดิมทีควรจะขับตรงไปตามปกติเพื่อข้ามแยก

กลับเหยียบคันเร่งมิดแล้วพุ่งไปทางขวาอย่างรุนแรง

ในช่วงที่กำลังข้ามแยก ระยะห่างระหว่างรถแต่ละคันนั้นใกล้กันมาก

การกระทำนี้ทำให้รถของเขาชนเข้าที่ท้ายรถคันหน้าอย่างจัง

คนขับรถคันหน้าเป็นผู้หญิง เธอตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

เท้าขวาที่เหยียบอยู่บนคันเร่งกดลงไปเต็มแรง ส่งผลให้รถพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

และเพราะถูกชนจนเสียทิศทาง รถคันนั้นจึงพุ่งเข้าไปขวางหน้ารถเอสยูวีคันนั้นพอดี

โครม! รถคันหน้าพุ่งชนเข้ากับแผงกั้นบนสะพานลอยที่สูงระดับเอว

ยางรถเสียดสีกับพื้นจนเกิดควันโขมงและทิ้งรอยไหม้สีดำไว้บนถนน

หน้ารถอัดติดกับแผงกั้นจนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดและมีประกายไฟกระเด็นออกมา

หากไม่มีแผงกั้นนี้ละก็ เกรงว่ารถคงจะพุ่งตกลงไปข้างล่างแล้ว

ส่วนรถไรต์เฮาส์ที่ซุนผิงอันขับมา ก็พุ่งเข้าชนกลางลำของรถเอสยูวีอย่างแรง

เสียงยางบดขยี้กับพื้นถนนดังสนั่นหวั่นไหว

มันทำหน้าที่เหมือนรถแทรกเตอร์ที่ดันเอารถเอสยูวีไปอัดติดกับเกาะกลางถนนจนขยับไปไหนไม่ได้

เจ้าหว่านฉิงรีบแก้สถานการณ์ด้วยไหวพริบว่า "ไรต์เฮาส์เนี่ยนะรถหรูระดับโลก!

ไหงจู่ๆ ถึงได้เสียหลักควบคุมไม่ได้แบบนี้ล่ะ"

"เหยาเหยาหนูไม่ต้องตกใจนะ ลูกชายแม่เป็นคนสุภาพ จิตใจดี และมีเหตุผลมาก

อุบัติเหตุเล็กน้อยแค่นี้

เดี๋ยวเขาก็จัดการให้เรียบร้อยเองแหละจ้ะ"

ซุนผิงอันดึงเบรกมือ ถีบประตูรถออกไป

ในมือถือตัวล็อกพวงมาลัยที่มีรูปร่างเหมือนประแจคอม้าขนาดใหญ่แล้วกระโดดลงจากรถ

เขาเดินอาดๆ ไปที่รถเอสยูวีเพียงสองก้าว

ก่อนจะเหวี่ยงแขนฟาดตัวล็อกพวงมาลัยลงบนกระจกหน้ารถเอสยูวีอย่างสุดแรงจนแตกละเอียด

"ไอ้สารเลวสิบแปดชั่วโคตร! ไอ้เวรเอ๊ย ขับรถประสาอะไรวะ?"

"ไสหัวลงมาเดี๋ยวนี้!"

คราวนี้ ไม่ใช่แค่เจ้าหว่านฉิงที่อึ้งจนทำอะไรไม่ถูก แต่ชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบๆ

ก็พากันตะลึงไปตามๆ กัน

นี่มันกลับดำเป็นขาวชัดๆ! ตัวเองเป็นคนชนเขาแท้ๆ ยังจะไปหาเรื่องเขาอีก!

พวกฝรั่งที่อยู่ในรถเอสยูวีต่างก็โกรธจัด

"ฟักเอ๊ย! จัดการมัน!"

เมื่อหัวหน้ากลุ่มสั่งการ

ชายฉกรรจ์สองคนที่นั่งเบาะหลังก็หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ

เตรียมจะผลักประตูรถลงไปจัดการ

แต่แล้วพวกเขาก็ต้องพบกับความกระอักกระอ่วนใจ เพราะประตู... มันเปิดไม่ออก

ประตูรถทั้งสองฝั่ง ด้านหนึ่งถูกหน้ารถไรต์เฮาส์อัดก๊อปปี้เอาไว้

ส่วนอีกด้านก็ถูกแผงกั้นสะพานลอยขวางไว้จนมิด

คิดจะออกทางประตูด้านข้างเหรอ?

ไม่มีทางเสียหรอก!

แต่ทว่า...

ก็ใครใช้ให้พวกมันขับรถเอสยูวีกันเล่า!

ประตูท้ายรถเอสยูวีถูกเปิดออก

ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์สองคนโดดออกมาจากทางประตูหลัง

พวกเขาทั้งคู่มีความสูงถึง 190 เซนติเมตร กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ

ดูราวกับสวมเกราะเหล็กเอาไว้รอบตัว

ท่อนแขนใหญ่พอๆ กับขาของคนทั่วไป

ส่วนกำปั้นก็ใหญ่โตเท่ากับหม้อดินเผาใบย่อมๆ

ถ้าโดนหมัดนี้เข้าไปสักที มีหวังชีวิตคงหายไปครึ่งหนึ่งแน่!

หัวใจของเจ้าหว่านฉิงเต้นระรัวด้วยความกังวล

แต่เพราะมีเฉียนเหยายืนอยู่ข้างๆ เธอจึงจำต้องกัดฟันพูดจาเข้าข้างลูกชายต่อไป

ไม่อย่างนั้นว่าที่ลูกสะใภ้ที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้คงได้เตลิดหนีไปแน่ๆ!

"เหยาเหยาจ๊ะ ไม่ต้องห่วงนะ ผิงอันไม่ใช่คนมุทะลุบุ่มบ่ามหรอก

เขาต้องเข้าไปพูดคุยกับอีกฝ่ายด้วยเหตุผลแน่นอนจ้ะ"

ทว่าในวินาทีต่อมา...

"ไอ้โง่สองตัว มีปัญญาทำได้แค่นี้เหรอ เข้ามาต่อยฉันสิ!"

"ถ้าวันนี้ท่านอ้วนคนนี้ไม่ซัดพวกแกจนอึราด จะถือว่าพวกแกขมิบก้นได้เก่งมาก!"

เจ้าหว่านฉิง: "..."

ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นลูกในไส้

เจ้าหว่านฉิงคงอยากจะบีบคอไอ้ลูกอ้วนคนนี้ให้ตายคามือไปแล้ว

แม่แถต่อไม่ไหวแล้วนะลูกเอ๊ย!

จบบท