บทที่ 13 - ขายอวี้จู

บทที่ 13 - ขายอวี้จู

หลินซุ่ยอันแบกตะกร้าสะพายหลังเดินมาถึง 'หุยชุนถัง' ร้านขายยาที่ใหญ่ที่สุดในตัวเมือง

ภายในร้านไม่ค่อยมีคนนัก มีเพียงเสี่ยวเอ้อคนหนึ่งกำลังจัดยาอยู่ พอเห็นหลินซุ่ยอันแบกตะกร้าเดินเข้ามา เขาก็กวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า "แม่นาง จะมาซื้อยาหรือมาหาหมอ?"

"ฉันมีสมุนไพรมาขาย ไม่ทราบว่าทางร้านรับซื้อไหมคะ?"

พอได้ยินว่าจะมาขายยา เสี่ยวเอ้อก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "หุยชุนถังของเรามีมาตรฐานการรับซื้อยาสูงมากนะ สมุนไพรธรรมดาๆ ทั่วไปเราไม่รับหรอก"

หลินซุ่ยอันวางตะกร้าลง "เมื่อวานฉันเพิ่งขุดอวี้จูมา สภาพดีมากเลยนะ พี่ชายอยากจะลองดูซะหน่อยไหม?"

เสี่ยวเอ้อไม่ได้เดินเข้ามาดู แต่หันไปตะโกนเรียกคนหลังร้าน "เถ้าแก่ มีคนมาหาขอรับ"

ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนไว้หนวดเคราก็เดินออกมาจากหลังร้าน พอเห็นหลินซุ่ยอันในชุดปะชุนเขาก็ถามขึ้น "เธอจะมาขายยารึ?"

หลินซุ่ยอันตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน เธอพยักหน้าและเล่าสิ่งที่เพิ่งพูดกับเสี่ยวเอ้อให้เขาฟังอีกครั้ง

ชายวัยกลางคนก้มลงมองอวี้จูในตะกร้า บางรากยาวถึงแปดเก้าข้อปล้อง สภาพดูดีทีเดียว

"สมุนไพรของเธอมันยังสดอยู่นะ ให้ราคาสูงไม่ได้หรอก ให้เต็มที่ก็สิบห้าอีแปะต่อหนึ่งชั่ง"

ราคานี้ผิดไปจากที่หลินซุ่ยอันคาดการณ์ไว้พอสมควร เดิมทีเธอคิดว่าจะขายได้สักสามสิบอีแปะเสียอีก...